OOR 1984/21

cover: Bart Peeters

artikels: Julian Lennon / The Gun Club / Sly & Robbie / Theo van Gogh / Tilburg Trappers
Me & The Heat / Bart Peeters / Queensrÿche / The Lyres / The Cult / Maria Maldaur

Depeche Mode - Some Great Reward (1984)



Na de onbezorgde tienerromantiek van Speak & Spell, de verloren onschuld van A Broken Frame en de ontwakende realiteitszin van Construction Time Again, beschouwt Some Great Reward de vier-eenheid Leven, Liefde, Werk en Dood op de half berustende, half cynische manier van de definitief volwassen geworden mens. Het bereiken van de balans betekent natuurlijk wel dat er ondanks het hoge peil geen echte uitschieters zijn.

Swie Servant **** (aka Swie Tio uiteraard)

Alphaville - Forever Young (1984)



Het succes lijkt niet gebaseerd op de instrumentale prestaties, want die onderscheiden zich nauwelijk van die van andere synthpopgroepen. Het moet te danken zijn aan de manier waarop Gold zich met zijn emotioneel getinte stem manifesteert. Gewapend met pakkende door Mertens aangedragen melodietjes, baant hij zich op contrasterende en indrukwekkende wijze een weg door deze elektronische Drie Stuivers Opera in twaalf (sic!) bedrijven.

Harry van Nieuwenhoven **** (twaalf bedrijven dus, hoewel ik toch echt maar tien songs tel)

Queensrÿche - The Warning (1984)



Laat er geen twijfel over bestaan, de heavy plaat van het jaar is hier en de trotse ouders noemen zich Queensrÿche. Over een dosis eigenwijze drumfills wordt een gitaarmuurtje opgetrokken dat op gezette tijden zelfs door een compleet klassiek symfonie-orkest wordt ondersteund. Meesterzanger Tate glijdt schier moeiteloos op een gedragen, operatesque manier van laag naar hoog en controleert elke noot van zijn bereik.

Hans van den Heuvel *****

Big Country - Steeltown (1984)



De enorme kracht die van hun muziek afstraalt is ditmaal voornamelijk te danken aan de beukende drumkanonnades en het naar de voorgrond gehaalde, aardse baswerk. En hoewel ook hier weer briljante staaltjes gitaarvernuft, lijkt halverwege kant 2 het geheel toch wat voorspelbaar te worden. En We houden ze in de peiling, deze padvinders, op hun dappere kruistocht tegen de elementen, de paden op, lanen in, langs berg en dal. Een strijdlied klinkt.

Erik van den Berg ****

The Nits - Adieu, Sweet Bahnhof (1984)



Omdat zij heel erg bij de pinken zijn, weten The Nits vaak te maskeren dat zij niet bepaald over bloedoriginele en bruisende songideeën beschikken. Op die momenten verschafte ASB mij veel luistergenot en werd ik voor het eerst echt verliefd op de Nitsmuziek. Maar boven deze elpee pakten zich ook donkere wolken samen. Dit zijn de nummers waarin The Nits Raden Maar! beginnen te spelen. Een smet op wat hun beste elpee zou zijn geweest.

Harry van Nieuwenhoven ***

Bronski Beat - The Age of Consent (1984)



Jimmy van BB mag dan over een even aparte als schitterende falsetstem beschikken, ik kan er niet langer dan één plaatkant naar luisteren. Op dit punt wordt hij ook nog eens in de kaart gespeeld door het te beperkte synth-disco-kader, waarin Bronski Beat hier in zes van de tien nummers veel te mechanisch opereert. De overige vier nummers zorgen er in instrumentaal opzicht voor dat er op The Age of Consent een redelijk gevarieerd geheel ontstaat.

Harry van Nieuwenhoven ***

Meat Puppets - II (1984)



Voortkabbelende country- en bluegrasswerkjes, tot drie keer toe instrumentaal en slechts twee keer licht verstoord door een punky vergissing. Verkeerde plaat? Een tweede draai voor een aandachtig oor en het gezwel barst open. Wat te denken van psychedelische gitaareffecten à la oude Pink Floyd, een ingetrapt fuzz-pedaal of de hese en piepende, met alle melodische wetten spottende zang van Kirkwood? Je hebt weer een prachtplaat in handen.

Swie Tio *****

Art of Noise - (Who's Afraid Of?) The Art of Noise! (1984)



Het werk van deze groep is meer noise dan art en heeft, ondanks alle quasi-intelligente en gewichtdoenerige pretenties, niets meer om het lijf dan een vliesdun behangetje van geluid. De geluidsexperimenten voegen niets toe aan de geluiden die uit het hip hop-circuit en de industriële pop opstegen. Het enige positieve wat te melden valt, is dat het werkelijk subliem klinkt. Trevor Horn is een soort van muzikale banketbakker, gespecialiseerd in schuimgebak.

Harry van Nieuwenhoven **

Frank Zappa - Them Or Us (1984)



Er bestaat zoiets als een Zappa-kwaliteitscriterium. Het gaat ongeveer als volgt: ideeënrijkdom betekent veel songs per plaat, en veel vocalen, ideeënarmoede betekent lange, instrumentale nummers. Zwakke platen zijn humorloos. Matige platen zijn lollig. Sterke platen zijn een mix van alles: leuk en serieus, lange en korte nummers, vocaal en instrumentaal, lange en korte nummers. Op deze wijze gemeten is de Zappa-nieuweling een sterke plaat.

Bert van Manen ****

KISS - Animalize (1984)



Ze weten niet van ophouden. Ondanks dalende verkoopcijfers verschijnt er ieder jaar gewoon een nieuwe elpee. De door Stanley geschreven nummers kunnen er nog mee door, maar Simmons is inmiddels toch echt aan het eind van zijn Latijn. Zijn kwaadaardige intonaties doen anno '84 alleen nog maar kinderachtig aan, terwijl de opgefokte branie die uit de songtitels spreekt, ook enkel medelijkden wekt. Muziek voor bodybuilders zonder body.

Chris van Oostrum **

Scraping Foetus Off The Wheel - "Hole" (1984)



"Hole" is een van die platen die zonder meer het predikaat "monumentaal" verdient. Wij horen hier een wildeman aan het werk die uit de nalatenschap van Beefheart, Waits, Wagner en Cave net genoeg heeft opgepikt om een geluid neer te zetten dat je uit je stoel blaast. Onze Jim alsof de duvel 'm op z'n hielen zit en schrijft hij ongelofelijke teksten vol ongebruikelijke woorden. Foetus laat verbeelding en werklijkheid op intrigerende wijze samenvallen.

Bert van de Kamp *****

Jethro Tull - Under Wraps (1984)



Under Wraps, alweer de zeventiende Tull-plaat, is vrijwel geruisloos ons land binnengeslopen. Het is net alsof de verzamelde popcritici hebben besloten dat de preoccupaties van frontman Anderson anno '84 niet relevant meer zijn. Een vreemde zaak, aangezien de kwaliteit van 's mans output nog immer niet aan slijtage onderhevig is. Hij weigert bovendien voor welke trend dan ook het hoofd te buigen. Persoonlijk ben ik daar blij om.

Chris van Oostrom ***

UB40 - Geffery Morgan... (1984)



De drie stukken waarin ze nog het dichtst bij hun vetrouwde reggae-ritmiek blijven, vormen de schaarse lichtpuntjes. De rest dreutelt volstrekt spanningsloos voort. Ook tekstueel gezien lijken ze te zijn uitgeprat. Een tobberig relatie-probleempje hier, een vaag geformuleerd stukje maatschappij-kritiek daar. Het versterkt alleen maar het slappe karakter van een elpee die zo vervelend is dat menigeen het einde van kant twee niet eens wakker zal halen.

Herman van der Horst **

Level 42 - True Colours (1984)



In tegenstelling tot op de voorgaande elpees beperkt de formatie zich niet meer uitsluitend tot een mix van jazzrock en funksoul. Een met geëngageerde teksten sophisticated en intens muzikaal vorm gegeven jaren 80-variant op de street-funkklanken die in de jaren 70 door groepen als War en The Ohio Players aan het vinyl werden toevertrouwd. Deze mengeling van karakter en visie is een levensverzekering op een blijvende zonnige muzikale toekomst.

Harry van Nieuwenhoven ****

Cabaret Voltaire - Micro-Phonies (1984)



Met hun vorige elpee The Crackdown sloeg de formatie een wat commerciëlere richting in en koos voor een hoge dansbaarheidsfactor. De lijn wordt op deze nieuwe elpee doelbewust doorgezet zonder dat de fans van de groep zich zorgen hoeven te maken dat The Cabs The Human League achterna gaan. Ons illustere duo maakt minder gebruik van hun historisch bandenarchief dan we gewend zijn en de muziek op deze plaat klinkt erg toegankelijk.

Bert van de Kamp ***