menu

Muziek / Algemeen / OORdelen

zoeken in:
avatar van dazzler
OORdelen

Muziekkrant OOR was ooit een begrip binnen de Nederlandstalige rockjournalistiek.
Ik heb er 20 jaargangen van op zolder liggen die ik nu en dan nog wel eens doorblader.

Ik blijf dan nog het liefst hangen bij de recensies.
Hoe werden de huidige classic albums van de jaren 80 en 90 toen onthaald?
Wisten de schrijvers meteen of ze goud in handen hadden of sloegen ze de bal mis?

Hoewel we op deze site geen integrale recensies mogen posten,
dacht ik dat het misschien zinvol kon zijn om aan de hand van de conclusies
waarmee menig recensent zijn stukjes beëindigde terug te keren naar de tijd van toen.

Ik heb wel wat moeten selecteren.
Meer dan 50% van de besproken albums haalt hier nauwelijks 30 stemmen.
Ik ben zelfs meermaals platen tegengekomen die helemaal niet op MusicMeter staan.

Ik ging daarom voor de platen waar meer mensen een boodschap aan hebben.
Om de quotes wat relevanter te maken, probeerde ik ze om te zetten in een aantal sterren.

Dat is de taal die we op MusicMeter gebruiken om platen te wegen.
Om mezelf een foutenmarge te gunnen, werkte ik niet met halve sterren.

avatar van Dwejkk_
Oh dit kan wel eens een leuk topic worden .

avatar van dazzler
OOR 1980-01

cover: Joey Ramone

interviews: New Adventures / The Ramones / Essential Logic / The Selecter /
Randy Newman / The Ruts / Garland Jeffreys / Steve HIllage / Keshavan Maslak


Japan - Quiet Life (1979)

(afbeelding)

Quiet Life is muzikaal gesproken de voortzetting van de ingeslagen weg, met inbegrip van de ingeslopen disco-elementen, maar verrast in zijn onwrikbare consequetie. Minder nadrukkelijk en geïntegreerd in de kunstmuziek van Japan. Aldus is Quiet Life het huwelijk van disco en art-rock én de artistieke doorbraak van Japan.

Alfred Bos ****

The Jam - Setting Sons (1979)

(afbeelding)

Hoewel de plaat een fractie minder goed is dan zijn voorganger, blijft een hoog gemiddelde aanwezig. Zo er van een concept sprake zou zijn, is dat Wellers eigen groei. Hij gebruikt daar portretten voor. En uiteindelijk is een leeg cola-blikje Wellers metafoor voor het leven. Setting Sons doet daar op even dansbare als verstilde wijze verslag van, tot ver over de grenzen.

Paul Evers ****

Rush - Permanent Waves (1980)

(afbeelding)

Na A Farewell to Kings en Hemisphere zijn de verwachtingen terecht hoog gespannen. Permanent Waves komt door de variaties qua stijl het meest overeen met het eerstegenoemde album. Rush heeft met Permanent Waves weinig in haar muziek vernieuwd, maar hetgeen we reeds kenden op artistiek zeer verantwoorde wijze flink uitgediept. We kunnen uiterst tevreden zijn.

Kees Baars ****

The Nits - Tent (1979)

(afbeelding)

Hoewel de geringe instrumentale originaliteit gecompenseerd wordt door vaak sterke teksten waarin alledaagse zaken op spitse, ironische en humoristische wijze geëvalueerd worden, drukken de triviale songideeën een te zware stempel op een elpee die daardoor niets meer maar ook niets minder dan leuk en onderhoudend is.

Harry van Nieuwenhoven ***

The Clash - London Calling (1979)

(afbeelding)

Met deze derde (dubbel)elpee heeft de groep afstand weten aan te brengen, los van dogmatische knevels of eenzijdig-verlamde boodschap-rock. Rebel-songs, racisme, verzet, pop, rock, ska, naast 70s soul of rockabilly vol roots en lol. Een enkele uitzondering daargelaten zijn dit twee geweldige elpees voor de prijs van één.

Paul Evers *****

Public Image Ltd. - Metal Box (1979)

(afbeelding)

Een in diverse opzichten concessieloos product. Domheid, corruptie en hypocrisie wekken niet minder zijn venijnige en vertoornde reactie op als in de dagen van de Pistols. Johnny Lydon hoef je niets wijs te maken. Hij gaat op bewonderenswaardige wijze zijn eigen weg. Het is even fascinerend als ontroerend, hem daarbij te volgen. Never mind the bollocks, here's PIL.

Bert van de Kamp *****

Pink Floyd - The Wall (1979)

(afbeelding)

Het komt op fraaie wijze de speakers uit, maar het is godsgruwelijk saai en vervelend. Ontelbare echo's van vorig werk, veel onafgemaakte ideeën, weinig vitaliteit, weinig experimenten. We zijn allemaal maar een steentje in de muur. Wat een vermoeide, aftandse beeldspraak. Pink Floyd heeft zich hiermee bijgezet in het graf van de jaren 70.

Bert van de Kamp **

Mike Oldfield - Platinum (1979)

(afbeelding)

Muzak zou ik bijna schrijven, want bij vlagen is Oldfield de berekende professor die met een weinig bewonderenswaardige koelbloedigheid zijn ideeën detineert, uitdroogt en in een uit vinyl opgetrokken herbarium bergt. Het blad lijkt morsdood en zal tot ontbinding overgaan, evenals de vlinder die op de hoes in een vloeistofachtige substantie is blijven steken.

Jan Libbenga **

avatar van Poek
Leuk, vooral als een album afgekraakt wordt.

avatar van Onweerwolf
Dwejkk_ schreef:
Oh dit kan wel eens een leuk topic worden .



avatar van Onweerwolf
Poek schreef:
Leuk, vooral als een album afgekraakt wordt.


Bert van de Kamp slaat de plank in ieder geval al lekker mis met The Wall.

avatar van herman
Ik ben het helemaal eens met Bert van de Kamp over The Wall.

Maar goed, er zullen ook niet veel mensen zijn die zowel de plaat van PIL als The Wall erg hoog aanslaan, vermoed ik. Het is of het één, of het ander. Doe mij ook maar 100 keer liever Metal Box.

avatar van Onweerwolf
herman schreef:
Ik ben het helemaal eens met Bert van de Kamp over The Wall.

Maar goed, er zullen ook niet veel mensen zijn die zowel de plaat van PIL als The Wall erg hoog aanslaan, vermoed ik. Het is of het één, of het ander. Doe mij ook maar 100 keer liever Metal Box.


Ik vind ze allebei leuk.

Maar, smaak terzijde, The Wall was en is zo'n enorm succes dat het gewoon grappig is om Bert's conclusie hier te lezen.

Cured
Ik kan me ook wel vinden in de recensie over The Wall; vind het ook niet zo'n bijzonder album en het laatste goeie aalbum van PF vind ik Animals uit 1977....

Die van Pill kan ik me'ook wel in vinden, die van Setting Sons bijna( die vind ik net beter dan zijn voorganger). Rush ben ik nooit een liefhebber van geweest (wel muzikaal), maar ik kan me wel vinden in het OORdeel.

avatar van dazzler
Ik denk dat de recensie over The Wall een goed voorbeeld is
van een journalist die zich door de tekenen des tijds laat leiden.

Punk = anti-rock dino's zoals Pink Floyd en die gedachte overschaduwt zijn recensie.
Het was natuurlijk ook de eerste editie van 1980. Pink Floyd stond voor de voorbije 70s.
Plus het feit dat ze een hit hadden met Another Brick in the Wall (dat was niet erg cool).

Ik vind de quote bij Platinum van Oldfield een heel mooie en helaas terechte metafoor.

avatar van Edwynn
Zeker geinig om te lezen. Ik heb nog wel wat Oor exemplaren uit de jaren 90 liggen. Ik vond het wel eens een tikje zurig, maar het was best verfrissend om niet-metaljournalisten over metal (dat best veel aan bod kwam in het tijdschrift toen) te laten schrijven.

avatar van ArthurDZ
Leuk topic! Hopen dat copyrightclaims geen roet in het eten gaan gooien.

avatar van Don Cappuccino
Dit topic staat in mijn updates. Dat album van PIL ken ik nog niet, dat moet ik eens opzoeken.

avatar van Kill_illuminati
Erg leuk en origineel. Vooral dezelfde bladen meestal de platen later tijdens anniversaries bewieroken.

avatar van dazzler
Een blad is gelukkig ook meer dan die ene recensent.
En die ene journalist kan na zijn uitschuiver natuurlijk ook berouw tonen.

Omgekeerd valt het met toch op dat men toch vaker de zaak juist inschat dan de bal misslaat.
Zo kan ik me erg goed herkennen in de recensies over Japan, The Nits, The Clash en Mike Oldfield.

Op de recensiepagina's van OOR werden ook telkens een aantal albums getipt
en beloond met een iets uitgebreidere en voorzien van een meer opvallende lay-out.

Daarbij valt op dat sommige van die "tips" het heel slecht doen op MusicMeter,
en meer nog, dat sommige zelfs helemaal niet op MusicMeter zijn terug te vinden.
Dat zijn dan albums die het uiteindelijk toch helemaal niet gemaakt hebben.

Ik heb nu de eerste vier edities van 1980 gescreend en ik denk
dat ik toch 10 albums heb zien passeren die niet op MusicMeter staan.

40% van de besproken albums haalt geen tien stemmen op deze site.

avatar van vigil
Onweerwolf schreef:
(quote)


Maar, smaak terzijde, The Wall was en is zo'n enorm succes dat het gewoon grappig is om Bert's conclusie hier te lezen.

Hij schrijft ook niet dat The Wall geen succes zal worden, ik neem aan (maar goed mijn aanname) dat hij zelf ook wel weet dat deze plaat vast een succes zal worden. Gezien de enorme bekendheid van Floyd die dagen.

De mening dat het allemaal al eerder (en beter) is gedaan door PF en het een beetje gezocht is kan ik wel onderschrijven.

avatar van dazzler
OOR 1980-02

cover: Johnny Lydon

interviews: The Nits / Marianne Faithful / The Tourists / Cowboys International
/ J D Souther / Margriet Eshuijs / Public Image Ltd / Linton Kwesi Johnson


Nina Hagen Band - Unbehagen (1979)

(afbeelding)

Er valt over de gehele linie een lichte tendens te bespeuren naar wat minder expliciet tegen gevestigde rolpatronen aanschoppende teksten, maar in welke richting de zaak Hagen zich zal ontwikkelen, blijft nog even open. Mede omdat haar samenwerking met deze muzikanten inmiddels is beëindigd, moeten we deze plaat beschouwen als een tussenstation.

Herman van der Horst ***

The Fall - Dragnet (1979)

(afbeelding)

Smith heeft heel wat te vertellen, struikelt soms over zijn eigen pathos en melodrama maar is onweerstaanbaar en uniek in zijn intensiteit en overtuigingskracht. Dit leeft, bruist, woekert. Als je goed luistert, staat The Fall dichter bij het gewone leven dan welke groep ook en vertolkt daarmee op meeslepende wijze hoe waar rock and roll kan zijn, met alle risico's vandien.

Paul Evers ****

Pretenders - Pretenders (1980)

(afbeelding)

Maar het zijn dan ook Hyndes songs en haar voordracht die The Pretenders bepalen. Op dreef is zij pas wanneer haar sensitieve stemgeluid hand in hand gaat met een zekere dramatische werking in de tekst en er een echt fraaie song uit komt rollen. Vooralsnog echter is er veel geschreeuw om niets: een handvol goede popsongs maakt nog geen sensationele debuutelpee.

Paul Evers ***

The Raincoats - The Raincoats (1979)

(afbeelding)

Ana, Gina, Vickie en Palmolive (van The Slits) leunen een beetje op beat en pop-tunes maar stoten in een volmaakt vrije bewerking via avant-garde op een eigen ideeënwereld en identieke expressie ervan. Als geheel is de plaat veel minder gepolijst dan die van The Slits, maar minstens zo avontuurlijk en charmant. Dit zet zoden aan de dijk, dames.

Paul Evers ****

Neil Young & Crazy Horse - Live Rust (1979)

(afbeelding)

Vanaf begin tot einde boeit Young zijn gehoor met een aantal hoogtepunten uit zijn oeuvre, waarbij de uitvoering op een verrassend hoog niveau van zuiverheid, kracht en indringendheid ligt. Middels folk, countryrock, rock en punkrock vindt de luisteraar de jaren zeventig in één vuist samengebald terug. Als belichamer van rock and roll lijkt Youngs rol nog lang niet uitgespeeld.

Constant Meijers *****

Aerosmith - Night in the Ruts (1979)

(afbeelding)

Typische Aerosmithers met hier en daar wel aan oudere succesnummers herinnerende loopjes en hooks, maar zeer de moeite van meedeinen waard. Evenals de voorgaande vijf elpees kent Night in the Ruts naast genoemde hoogtepunten wat mindere stukken en dat is iedere keer weer jammer. Vooral omdat deze plaat waarschijnlijk de laatste échte Arie Smit is.

Kees Baars ***

Ramones - End of the Century (1980)

(afbeelding)

Er is veel veranderd: Marky's drums zijn soms opgeblazen tot een paukenbataljon, Johnny's gitaar horen we soms in gierende solo's. Dee Dee schreeuwt maar één keer one two three! Maar er is tegelijk ook niets veranderd: de melodielijnen zijn nog even meezingbaar, het energieniveau is nog altijd ver boven AC/DC-peil, de teksten zijn nog steeds dé teksten. Het is nu of nooit voor de Ramones.

Martijn Stoffer ****

Cured
Ik ben het wel eens met het oordeel over The Pretenders; vind ik ook niet zo bijzonder als het vaak wordt omschreven (rest ken ik te weinig).

avatar van Onweerwolf
vigil schreef:
(quote)

Hij schrijft ook niet dat The Wall geen succes zal worden, ik neem aan (maar goed mijn aanname) dat hij zelf ook wel weet dat deze plaat vast een succes zal worden. Gezien de enorme bekendheid van Floyd die dagen.


Meh, je bijzetten in het graf van het zojuist vervlogen decennium suggereert toch wat anders, maar dat is mijn interpretatie.

avatar van Gloeilamp
Mooi topic, ook in mijn updates. Hier kan ik denk ik ook nog wat mooie albums ontdekken

avatar van dazzler
1980-03

cover: David Sylvian

interviews: Phoney / The Jam / The Searchers / Doctor Alimantado
/ Jimmy Knepper The Clash / Headline / Frank Zappa / Japan


John Foxx - Metamatic (1980)

(afbeelding)

De hypermoderne sci-fi muziek van Foxx zal, gelet op haar geringe emotionele capaciteiten, niet iedereen aanspreken. De muziek is kil en futuristisch, roept zowel Orwelliaanse als Metropolis-achtige beelden op, maar is niet zonder diepgang, harmonische structuur en coherentie. Liever naakt dan namaak, liever Foxx dan Numan.

Jan Libbenga ****

Buggles - The Age of Plastic (1980)

(afbeelding)

Buggles, ofwel het duo Trevor Horn en Geoffry Downes, is het project van twee doorgewinterde geluidsconstructeurs, die een goed doordacht, maar vliesdun concept handig uitverkopen. Het resultaat een plaat vol barokke elektronische pop, een bevroren opera. De muziek van de Buggles is echter beperkt houdbaar.

Alfred Bos ***

Jon & Vangelis - Short Stories (1979)

(afbeelding)

De plaat bevat een gevarieerde en spannende selectie van op de uiterst mystieke thema's van Anderson gebaseerde korte verhalen, die middels pasklare nummers en het immer avontuurlijke en fantasierijke synthesizerspel van Vangelis en het schitterende, etherische stemgeluid van Anderson op meeslepende wijze gestalte worden gegeven.

Harry van Nieuwenhoven ****

Prince - Prince (1979)

(afbeelding)

Prince is een eenmansbedrijfje. Gitaar en toetsen zijn prima, het drummen van Prince is nogal monotoon en de synthesizer is hier en daar nogal dominant. De muziek valt uiteen in goed dansbare funk en ballads. Het zal de hit wel zijn die ervoor gezorgd heeft dat deze elpee in Amerika zo massaal verkoopt. Prince is wel een goede, maar bepaald geen spectaculaire elpee.

Michiel Moll ***

The J. Geils Band - Love Stinks (1980)

(afbeelding)

Op de agenda van de Bostonse rockgroep The J. Geils Band staat voor dit jaar het platleggen van Europa genoteerd. In vergelijking met de tien voorgaande elpees is het geluid op Love Stinks niet essentieel veranderd. Open, hard en energiek blijft zo het handelsmerk, evenals Magic Dicks scheurende mondharmonica en J. Geils' vlammenspugende gitaar. The Lampshades are coming!

Wim Verbei ****

avatar van vigil
Mooie conclusie bij J. Foxx!

avatar van dazzler
Die zin van Harry van Nieuwenhoven bij Jon & Vangelis heb ik meermaals herlezen,
maar het staat er echt letterlijk zo. Ik heb hem toch geplaatst omdat hij de essentie bevat
van wat hij wil zeggen, maar hij zegt het zo gekunsteld dat hij zich bijna verslikt in zijn woorden.

avatar van dazzler
1980-04

cover: The Specials, The Selecter & Desmond Dekker

interviews: Fleetwood Mac / Ritchie Blackmore / Transister / Girls Walk By / Babs Gonzales /
Albert King / KC / Wannes Van de Velde / The Specials & The Selecter / Dagmar Krause / The Rasses


Elvis Costello & The Attractions - Get Happy!! (1980)

(afbeelding)

Twintig nummers, waarvan acht goed tot behoorlijk, maar geen enkel dat ook maar in de buurt van Oliver's Army komt. Wel veel ideetjes die echter niet of nauwelijks ver genoeg zijn uitgewerkt. Een monotone eerste kant en een wat frissere tweede kant die een eensluidende indruk achterlaten: die van een verkrampte Costello. Muzikaal is het resultaat echter armoedig.

Martijn Stoffer **

Mike Rutherford - Smallcreep's Day (1980)

(afbeelding)

Hoewel de productie schitterend is en er glashelder en zeer professioneel op wordt gespeeld, is de eerste solo-vlucht van Genesis-bassist Mike Rutherford ook al niet om een lange brief over naar huis te schrijven. Het is een loodzware concept-elpee. De muziek van de dochteronderneming lijkt te veel op die van het moederbedrijf.

Harry van Nieuwenhoven ***

Herman Brood & His Wild Romance - Go Nutz (1980)

(afbeelding)

Herman: Het was voor ons dus een grote verrassing hoe die plaat zou klinken. Deze plaat is gewoon een momentopname van Herman Brood in Amerika onder invloed van Tim O'Brien. Kees: Maar al met al zitten we nu met een Wild Romance die uit één man bestaat en een elpee die met medewerking van zo'n 15 mensen nogal dubieus tot stand gekomen.

Herman Brood versus Kees Baars **

New Adventures - New Adventures (1980)

(afbeelding)

Voornamelijk rock and roll-achtige rockers uit de pennen van Bootsman en Rijnbergen met hier en daar een rustpuntje op deze uitstekende debuutelpee. Ik zou nog verder kunnen gaan en bijvoorbeeld het geraffineerde gitaarspel kunnen gaan beschrijven, maar ik vind dat u dat zelf maar eens moet gaan beluisteren. Een wereldplaat!

Kees Baars *****

Kayak - Periscope Life (1980)

(afbeelding)

Voor de rest is Periscope Life de elpee van de mateloze voorspelbaarheid, van de grote toegankelijkheid en de constante kwaliteit, waarbij de gedragen langzame nummers verreweg het indrukwekkendst zijn. Hiermee zal Kayak de status continueren van progressieve rockgroep die tevens hits scoort. Een ideale status, waar men jaren keihard voor gewerkt heeft.

Harry van Nieuwenhove ***

The Selecter - Too Much Pressure (1980)

(afbeelding)

Hoewel de uiterst gedreven voordracht van zangeres Pauline op mij heel sympathiek overkomt, levert een zakelijke proef op de som drie prima singles, twee redelijke covers en negen b-kantjes op. Hou de radio in de gaten en wacht rustig af of dit 2-Tone orkestje in staat is om nog meer geslaagde singles te maken. Koop dan de verzamelaar.

Herman van der Horst ***

avatar van Rudi S
Leuk topic, ik kocht al sinds midden jaren 70 Oor (toen nog een echte krant, 2 wekelijks).
Ik kan mij trouwens niet herinneren dat Oor ooit een sterren waardering hanteerde , wel bij singles recensies van Hubert van Hooff.

Die recensie van Costello was een echte misser , die door een groot deel van de popjournalisten werd overgenomen.
Rehabilitatie kwam er een beetje toen in die zelfde Oor Gijsbert Kamer, dit album van Costello koos tot beste album aller tijden

avatar van dazzler
Rudi S schreef:
Ik kan mij trouwens niet herinneren dat Oor ooit een sterren waardering hanteerde , wel bij singles recensies van Hubert van Hooff.

Dat klopt en daarom legde ik ook uit waarom ik er zelf sterren aan toevoegde.
Ik probeer op die manier de recensie (waarvan ik niet veel meer dan een quote mag posten)
te vertalen naar een quotatie die voor MusicMeter gebruikers vertrouwd in de oren klinkt.

avatar van Rudi S
Ok , nu wel teruggevonden in de inleiding.
En mijn complimenten hiervoor, dat doe je goed die beleving van de recensent in sterren (waardering) omzetten.

avatar van dazzler
1980-05

cover: Gang of Four

interviews: Hanneke Kappen / Ian Gomm / Godley & Creme /
The Pretenders / Lancee / Lee Clayton / Gang of Four / Belpop / Bob Seger


Bob Seger & the Silver Bullet Band - Against the Wind (1980)

(afbeelding)

Seger houdt het simpel, blijft dicht bij zijn roots: blues, rock, motown. Pittige riffs, goed in het gehoor liggende, eenvoudige melodielijnen. Alles direct herkenbaar en genietbaar. Je komt zelden voor verrassingen te staan bij hem. Het lijkt erop dat Seger met Against the Wind ook in deze contreien de wind mee begint te krijgen.

Bert van de Kamp ***

Warren Zevon - Bad Luck Streak in Dancing School (1980)

(afbeelding)

Zevon heeft zich opgewerkt tot een artistieke persoonlijkheid, die zowel wat betreft tekstuele relevantie en muzikale zeggingskracht op hetzelfde niveau staat als leeftijdgenoten Jackson Browne, Bruce Springsteen en Neil Young. Niet alleen bestrijkt hij stilistisch een breed terrein, ook als arrangeur toont hij zich vindingrijk. De muziek is ongemeen meeslepend.

Geert Hendrickx *****

Lee Clayton - Naked Child (1979)

(afbeelding)

Wat hij op deze derde elpee offreert, valt toch het best te kwalificeren als een werkelijk sublieme soort lyrische gitaarrock. Zowel aan de harde als subtiele kant wordt doeltreffend en indrukwekkend gescoord met behulp van een band. Hij is ontroerend, fascinerend en meeslepend. Naked Child is een plaat om steeds meer van te gaan houden en liefdevol te koesteren.

Harry van Nieuwenhoven *****

avatar van dazzler
1980-06

cover: Jango

interviews: The Romantics / Tom Petty / Secret Affair / The Fabulous Thunderbirds
/ Bob Seger / The Tapes / Gary Peacock / Punilux / April Wine / Jango


The Cramps - Songs the Lord Taught Us (1980)

(afbeelding)

De grootste rock and roll sensatie sinds de Ramones. Zelf noemen ze hun muziek 'psychobilly voodoo': rockabilly dus tot in al zijn naakte essentie blootgelegd in een negental Cramps-originals. De covers zijn zorgvuldig geselecteerd en komen binnen het schimmenrijk van The Cramps in een geheel ander (schemer)licht te staan. Wie durft de proef op de som te nemen?

Martijn Stoffer ****

Billy Joel - Glass Houses (1980)

(afbeelding)

Hoewel het consistente peil van 52nd Street end The Stranger niet gehaald wordt, is het een bescheiden aanrader uit de sector van de Amerikaanse AOR van een artiest wiens werk meer evolueert door het aannemen van steeds weer, overigens al op de markt aanwezige, nieuwe muzikale poses dan door echt vernieuwend bezig te zijn.

Harry van Nieuwenhoven ***

Lydia Lunch - Queen of Siam (1980)

(afbeelding)

Een plaatperformance die middels beat en poetry-elementen, SM-flarden en een muzikale decadentie en helderheid de draad oppakt die The Velvet Underground tusssen de gelijknamige elpee en Loaded heeft laten vallen. Lydia citeert haar ziekelijke teksten met de dictie van een doorgetript twaalfjarig kind. Een verademing.

Jan-Maarten de Winter ****

Throbbing Gristle - 20 Jazz Funk Greats (1979)

(afbeelding)

Je kunt van alles lezen in de minimale lithanieën of zien in de atmosferische elektronische landschappen, maar kijken naar waar Throbbing Gristle kijkt, is onmogelijk. Alles blijft even koel en afstandelijk. Waar de groep blijk geeft de roots te hebben liggen in Kraftwerk & Moroder, wordt de vaagheid iets toegankelijker. Anders is het vlees noch vis en rest ons een gemanipuleerd gevoel.

Paul Evers ***

The Durutti Column - The Return of the Durutti Column (1979)

(afbeelding)

Het beste resultaat wordt behaald in de tegenstelling tussen het mechanisch-analytische van de begeleiding en het vloeiend dromerige karakter van de melodieën. Dit is muziek van alle tijden, of van geen tijd. Er zijn vlagen Garcia, Green en Oldfield in te ontdekken, maar Reilly wint op punten dank zijn inventiviteit en inspiratie. Deze plaat moet gewoon beluisterd worden.

Paul Evers ****

The Psychedelic Furs - The Psychedelic Furs (1980)

(afbeelding)

Deze Engelse Furs hebben zich, dwars tegen de punkmode in, laten leiden door de jaren 60 psychedelica en jaren 70 decadentie om uit te monden in een jaren 80 reflectie ervan. Hoewel conventioneel, vol ijdeltuiterijk en exhibitionisme, geniet dit debuut daarmee nog net het voordeel van de twijfel. Maar vergeleken met Warhols banaan ... 't is 80 jongens!

Paul Evers ***

Orchestral Manoeuvres in the Dark - Orchestral Manoeuvres in the Dark (1980)

(afbeelding)

Het fundament wordt gevormd door de hartkloppingen van de ritmebox. Haaks daarop staan een pompbas, in echo verzonken toetsenbijdragen en als door tranquillizers beïnvloedde stemmen. Is bij de singles sprake van compositorische discipline, melodie-beheersing en muzikale originaliteit, veel van de langere stukken zijn spanningsloos, log en wereldvreemd van sfeer.

Jan Libbenga ***

Def Leppard - On Through the Night (1980)

(afbeelding)

In de New Wave of Heavy Metal is Def Leppard de groep die het peloton achter zich gelaten heeft en het predikaat Heavy Rock Debuut van 1980 zonder enige twijfel verdient. Deze elpee is werkelijk perfect opgenomen met zware gitaaarbases en veel afwisselend solowerk. De tradities trouw maar toch helemaal van deze tijd is On throught the Night de sensationele start van de 80er jaren hardrock.

Kees Baars *****

Kevin Coyne - Bursting Bubbles (1980)

(afbeelding)

Ik ken weinig betere medicijnen tegen somberte, depressiviteit en mensenhaat dan een elpeekantje van Kevin. Zelfs Coyne op zijn meest zwartgallig weet zijn eigen sores en de ellende die hij om zich heen observeert, zodanig voor iedereen herkenbaar en concreet te maken dat je je gesterkt en gelouterd voelt. Even doorzetten en je gaat vanzelf van Kevin houden.

Martijn Stoffer ****

Van Halen - Women and Children First (1980)

(afbeelding)

Zonder meer de allerbeste nieuweling op hardrock gebied van de laatste jaren. Kant 1 hakt er meteen stevig in met vier razendsnelle rockers in die typische Van Halen stijl, waarin het unieke en keiharde gitaarspel centraal staat. Ondanks een paar drop-outs is Women and Children First een waardige toevoeging aan het Van Halen oeuvre.

Kees Baars ****

avatar van ArthurDZ
He, leuk dat ze in het mei-nummer aandacht besteedden aan Belpop. Had dat iets met de Get Sprouts-compilatie te maken?

Gast
geplaatst: vandaag om 04:00 uur

geplaatst: vandaag om 04:00 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.