OOR 1983/03

cover: TC Matic

artikels: Michael Schenker / The Dutch / muziekvideo / Tron / Linda Rondstadt /
Minimal Compact / Depeche Mode / Paul Carrack / TC Matic / Jah Wobble / Michael Smith

U2 - War (1983)



Grote woorden allemaal, maar het is wel wat U2 bezielt en uitdraagt. Soms lijden de wat zwakkere nummers aan een topzware heilsboodschap en raakt het gevleugelde woord vleugellam. Maar die muziek, die rauwe, ijle, wanhopig breekbare muziek, heeft iets magisch. In War trilt het verzet en de uiteindelijke aanvaarding en dat verbindt de plaat onverbrekelijk met de zuchten van zijn voorgangers.

Paul Evers ****

Eurythmics - Sweet Dreams (Are Made of This) (1983)



Het duo heeft gekozen voor een aanpak waarbij sophisticated soul en disco, naadloos aansluitend bij de Avenue-cultuur, de eerste laag vormen. Het knappe aan deze plaat is dat de dubbele bodem, de toegangsdeur tot de tweede laag, zich slechts zeer geleidelijk aan de luisteraar openbaart. Achter het glittergordijn naakt de nachtmerrie. Daar is de verrotting tastbaar, daar wenkt de poel des verderfs.

Rogier van Bakel ****

Def Leppard - Pyromania (1983)



Zwaar beukende drums met open, nog steeds licht AC/DC-achtige akkoordenschema's eroverheen, en het geheel afgeroomd met wolken zang en aanvullend synthesizerwerk. Helaas is niet de hele elpee van datzelfde hoogstaande kaliber, waardoor Pyromania nog steeds niet als de defintieve Def Leppard kan worden gecatalogiseerd. Maar ze komen wel verrekt dicht in de buurt.

Hans van den Heuvel ****

The Stranglers - Feline (1983)



Feline is een uitermate geslaagd product te noemen, want de synthesizer-georiënteerde Europese pop zal mede het door haar melodieuze karakter goed doen bij de moderne jongeren en The Stranglers terug in de hitparade brengen. De tweede artistieke jeugd startte reeds op de in 1981 verschenen elpee The Meninblack en wordt op Feline met burgerlijke gehoorzaamheid gecontinueerd.

Harry van Nieuwenhoven ****

Eric Clapton - Money and Cigarettes (1983)



Naast het feit dat Clapton weer op een voor een blanke onnavolgbare wijze de blueslijn oppikt, moeten de met precisie, inzet en enthousiasme gespeelde nummers het behalve van doorzichtigheid vooral hebben van het vitale vuurwerk op slide- en de elektrische gitaren, alsmede van de gitaarduellen, die alla verhalen over Clapton als uitgebluste gitaarprins naar het rijk der fabelen verwijzen.

Harry van Nieuwenhoven ****

Chris de Burgh - The Getaway (1983)



De productie bezorgt zijn eigen werk op The Getaway een zwaarder aangezet, bewerkelijker en modieus decor, dat kan worden aangemerkt als kunstmatige rock and roll. Het sterkste punt is dat de eigentijdse minstreel de Burgh op deze plaat in sterk filmische nummers veelvuldig zijn romantische gezicht laat zien, waardoor een uitgebalanceerde en aantrekkelijke muzikale reis ontstaat.

Harry van Nieuwenhoven ****

John Watts - The Iceberg Model (1983)



John Watts heeft met The Iceberg Model zijn beste, meest voldragen en consistente plaat afgeleverd. De kale aankleding van het nogal persoonlijk getinte en deels mislukte album One More Twist staat in ieder geval haaks op deze themaplaat en blijkt achteraf een poging om schoon schip te maken voor het veel riskantere The Iceberg Model, dat een artistieke overwinning markeert.

Alfred Bos ****

Journey - Frontiers (1983)



Met in de frontline de hese, maar met een groot bereik uitgeruste zanger Perry en de razendsnelle gitarist Schon, werkt de groep zich door een tiental ragfijn geïnstrumenteerde, melodieuze songs. De kracht van Journey is dat de groep ondanks al het verzamelde muzikale talent elementen uit hardrock, symphonica en pop weet te combineren, zonder te vervallen in bombastische technocratie.

Hans van den Heuvel ****