Ik ben wel eens benieuwd naar wat jullie allemaal een goede muziekrecensent vinden in de Nederlandse pers. Ik heb de laatste tijd eens wat meer (online) recensies gelezen van verschillende recensenten en ook van andere muziekstijlen dan die mijn persoonlijke voorkeur betreft en kom zelf veelal tot de conclusie dat veel recensies té oppervlakkig blijven naar mijn mening. Ook zijn ze vaak te kort en bondig.

Dus mijn vraag;

Wie vinden jullie een goede recensent en waarom? Waar moet een goede recensie überhaupt aan voldoen? Kunnen jullie een voorbeeld aandragen van wat jullie een goede recensie vinden? (liefst dus met een link erbij) Gebruiken jullie ook recensies voordat jullie een album aanschaffen?

Dit mag dus een algemene topic worden waarin alle facetten van recensies aan bod mogen komen

Vroeger, voordat er internet was, had ik recensenten nodig als ijkpunt. Als bepaalde recensenten iets goed vonden wist je dat het voor jou interessant was en soms vaarde je er zelfs blind op. Dan hoefde het niet eens een kwalitatief goede recensie te zijn, dat ging meer over enthousiasme. Sinds alle muziek online staat heb ik veel minder behoefte aan recensies maar heb ik des te meer aan een site als Musicmeter en Rateyourmusic: ik vind de gebruikerswaarderingen- en statistieken vele malen nuttiger dan de mening van één persoon.

Ik wil de volgende recensenten bedanken voor mijn muzikale opvoeding:

- Maarten Keulemans van het helaas terziele gegane Opscene: eigenhandig verantwoordelijk voor mijn liefde voor noiserock. Op hem kon ik blind varen. Later zanger/gitarist van noiseduo I Drive a UFO, tegenwoordig wetenschapsjournalist bij de Volkskrant en mastermind van het hilarische Exit Mundi. Ja, ik ken hem persoonlijk en heb hem persoonlijk bedankt.
- Koen Poolman van hetzelfde tijdschrift.
- Erik van den Berg, voor mij de meest interessante Oor-recensent.

Recensies hebben voor mij geen vaste criteria waaraan ze moeten voldoen. Een beetje achtergrondinformatie, wat over de stijl, iets over de sfeer uiteraard. Maar dat lijken me open deuren.

Mijn absolute recensieheld heet Wim Baelus. Hij schreef in de jaren 80 en 90 voor Aardschok/Metal Hammer onnavolgbare recensies over allerhande extreme metalmuziek. Als die ooit gebundeld in boekvorm verschijnen, ben ik de eerste die het kopen zal.

Varen jullie nu sowieso minder blind op recensies doordat muziek sneller vrijkomt op het internet en daardoor makkelijker zelf te beoordelen is? Toch zijn de belangrijkste muziek media nog steeds OOr en bijvoorbeeld Aardschok, gitarist etc. Gaat het dan meer om de interviews met artiesten?

Ja. De achtergronden vind ik interessant. Daar ontlenen dergelijke tijdschriften meerwaarde aan.

Mee eens. Zelf lees ik eigenlijk nauwelijks recensies, nooit gedaan ook. Het heeft er wellicht mee te maken dat ik ben opgegroeid met internet en er op het moment dat ik me voor muziek ging interesseren al Musicmeter (en vele andere muzieksites) bestond. Voor mij hebben recensies nooit echt waarde gehad. Interviews en achtergrondartikelen heb ik echter wel altijd gelezen en interessant gevonden.

Ik lees wel recensies. Maar ik gebruik het niet als leidraad. Nooit gedaan trouwens. Ook niet toen internet nog geen gemeengoed was. Ik vind het leuk om te lezen en te horen wat andere mensen van albums vinden. Ik zou er geen tijdschrift voor kopen. Vroeger was het wel handig om te zien wat er allemaal uitgekomen was. Die functie is er nu ook wel vanaf.

In Nederland heb ik niet echt favoriete recensenten. In Engeland is het team van Terrorizer mijn favoriet. Die weten extreme metal-albums op een geweldige manier met een vleugje droge Britse humor te recenseren.

Simpel : dat ben ik zelf. En dat heeft niets te maken met een misplaatste zelfoverschatting/waardering.
Het zal me een biet zijn wie of wat de recensent is. Ik lees sommige bladen en/of stukken op internet, ook recensies gewoon om een beetje op de hoogte te blijven van wat er allemaal uit komt, waar dingen in meer of mindere mate mee vergeleken worden en op basis daarvan waag ik een luisterbeurt aan band/artiesten (en natuurlijk zelf veel ontdekken tegenwoordig op internet, daar waar je vroeger meer afhankelijk was van andere, beperkte, bronnen).
Ook ontzettend slechte recensies brengen mij er vaak toe om een luisterbeurtje te wagen. Omdat de slechte recensie zo gebracht wordt dat ik zelf wel eens wil horen of het werkelijk zo erg is, of juist omdat de hoeveelheid azijn in het stuk laat doorschemeren dat iemand gewoon ergens een hekel aan heeft en zichzelf zo belangrijk vindt dat iedereen er een hekel aan zou moeten hebben.

Er is er 1 die er uitspringt.....alleen nu kom ik even niet op zijn naam.....in de Aardschok. Recenseert altijd de meest verschrikkelijke rochelbands die je je maar kunt voorstellen, muziek waar ik echt helemaal niks mee heb. Maar het is zo humoristisch geschreven, ik lig altijd in een deuk om zijn gore stukjes. Dat is dan wel weer leuk, compleet niks hebben met de muziek, maar wel met de schrijfstijl. Zalig lomp en grappig.

Ik denk dat je Steven Smegma bedoelt. Ja, van dat soort verhaaltjes kan ik ook erg genieten. Een beetje onorthodox recenseren. Dat deed Baelus ook.

De tijden dat Oor bij de belangrijkste muziekmedia hoorde liggen al wel een paar jaar achter ons. Is toch meer een blad voor een wat oudere generatie geworden. Gitarist ken ik overigens niet eens, klinkt meer als een vakblad dan echt een belangrijk medium. Sowieso zijn tijdschriften niet meer helemaal van deze tijd, gezien de hoeveelheid muziekbladen die omvallen tegenwoordig.

Denk dat Pitchfork tegenwoordig veel en veel belangrijker is, die kunnen bands echt maken en breken. En voor de achtergrondverhalen kun je ook prima op het internet terecht, zie sites als The Quietus en ook weer Pitchfork.

Een goede recensent is voor mij als een goede columnist in een krant: iemand die een goede mix biedt van feiten, (originele) gezichtspunten en op die manier naar zijn mening toewerkt. Net als de columnist wordt ook de recensent waardevoller naarmate ik meer met zijn werk bekend ben en ik zijn besprekingen een beetje in de context van andere besprekingen kan zien... vooropgesteld dat zijn schrijfsels op zichzelf interessant blijven. Humor is daarbij een pre en enige bondigheid en ruimte voor eigen interpretatie hebben ook mijn voorkeur boven lang uitgesponnen gidsen vol interpretaties, metaforen en kippenvel.

Ik merk wel dat ik recensies meer lees als begeleiding bij herhaalde beluistering van muziek dan als trigger om iets nieuws op te zoeken: wat hoort de gewaardeerde bespreker erin wat ik niet hoor... of hoort hij juist hetzelfde. Dat is ook een beetje inherent aan het medium 'muziek', de meeste boeken herlees je immers niet eindeloos.

Zonder iets aan de waarde van MusicMeter af te doen, heeft mijn ideale recensent (of zelfs recensentencollectief) wel een meerwaarde boven een website waar iedereen maar een beetje vrijuit door elkaar heen babbelt. Niet omdat de recensent onfeilbaar is en die 'iedereen' niet, wel omdat hij in principe het alleenrecht heeft om - althans in dat medium - zijn beschouwing van de muziek te geven en ook op de consistentie daarin afgerekend kan worden.

In theorie zouden mensen met dat soortelijk gewicht met voldoende overlap met mijn muzikale interesse hier ook wel kunnen rondlopen overigens... dat is enkel niet het geval.

Juistem, die bedoel ik.....kwam er echt even niet op. Geweldige stukjes zijn dat!

Op youtube is "The Needledrop", Antonio Fantano, the internet bussiest music nerd mijn favoriet.
Wekelijks een paar nieuwe releases die hij bespreekt.

Ik vind dat Pitchfork echt té vaak de plank misslaat of het gewoon niet begrijpt, niet dat ik dat altijd doe overigens, maar toch.
Ik lees recensies alleen om m'n eigen mening te vergelijken en soms gebruikt een recensent woorden die precies omschrijven wat je voelt bij iets, maar zelf niet kunt omschrijven. Wat dat betreft zijn de schrijvers van antiquiet.com wel favoriet hier.