Sinds een jaar of twee valt het me op dat ik veel minder passie heb wat betreft het luisteren naar muziek en het ontdekken van nieuwe bands. Ik begon zo rond mijn 14e actief zelf muziek te ontdekken, en destijds was het echt een wereld die voor me open ging. Ik kon helemaal opgaan in de bands die destijds beluisterde en kan de meeste nummers van toen nog foutloos meezingen, ook als ik ze jaren niet heb gehoord. Het enthousiasme en de passie die ik had voor zowel het ontdekken van nieuwe muziek, als het beluisteren naar muziek die ik al kende, zijn de jaren daarna altijd bij me gebleven, en 'muziek' is altijd een van mijn grootste liefhebberijen geweest.

Inmiddels ben ik 26, en ik merk dat mijn passie voor muziek langzaam afneemt. Ik ontdek nog steeds nieuwe artiesten, maar vroeger kon ik helemaal op gaan in een nieuwe ontdekking en hield ik ook continu mijn ogen open voor nieuw spul. Nu draai ik het meeste een paar waarna ik zoiets heb van "Ja...leuk..." en vervolgens kijk ik er niet meer naar om. Hetzelfde geldt voor muziek die ik al ken. Vroeger draaide ik bijna alle albums die ik had om de zoveel tijd wel eens. Tegenwoordig staan er in mijn kast albums die ik jaren niet meer heb aangeraakt, of die me veel minder weten te raken als ik ze dan een keer afspeel. Tuurlijk, er is ook nog genoeg dat me wel echt enthousiast maakt en me weet te raken, maar om een of andere reden is het vuur van een paar jaar terug er niet echt meer. En ik begrijp eigenlijk niet hoe dit komt.

Voor de duidelijkheid, ik bedoel niet dat ik 'alles al gehoord heb' of dat er 'niks nieuws meer te ontdekken valt' oid. Integendeel, er vallen voor mij nog talloze nieuwe genres en artiesten te ontdekken, net zoals ik veel genres en artiesten die ik al ken nog veel beter kan uitdiepen. Maar om een of andere reden gaat dit tegenwoordig met een stuk minder enthousiasme dan een paar jaar geleden.

Ik hoop dat dit gewoon iets tijdelijks is, maar ik was benieuwd of ik de enige die hier last van heeft (gehad). Is het iets persoonlijks, of hoort het misschien bij een bepaalde levensfase? Is het fenomeen dat meer mensen bekend voorkomt, of juist helemaal niet? Ik wil graag weten hoe de Mume-gebruikers hier in staan.

Is bij mij zeker niet het geval.

Wat ik wel vervelend vind is dat ik steeds meer albums moet doorworstelen voor ik iets tegenkom wat ik echt heeeeel goed vind. Vrijwel alles wat nu uitkomt en mij ten ore komt (zie bijvoorbeeld rotatielijst), bevalt mij maar matig. Ik hou ook wel een beetje van MOTR muziek en heb mede daardoor het idee dat ik de allergrootste krenten uit de pap al te pakken heb.

Ik vind van mezelf ook dat ik lang niet meer zoveel mooie nieuwe muziek ontdek als vroeger. Daar komt wel bij dat ik inmiddels heel veel platen en CD's heb. Maar ik draai ook minder vaak muziek.
Wel kan ik op de weinige momenten dat nog ik iets draai er wel intens van genieten.
En ik daarnaast blijf ik nog steeds hopen dat ik nog eens een prachtig album ontdek.

Bij mij lijkt de passie juist alleen maar groeiende, en bovendien blijf ik juist aan de lopende band nieuwe, toffe dinge ontdekken. Ik ben slechts een jaar jonger maar herken mezelf er dus totaal niet in. Wel zonde, maar aan de andere kant hoeft het niet erg te zijn als er een andere passie voor in de plaats komt (geen idee hoe dat bij jou zit?).

Volgend jaar ben ik alweer op de helft van mijn leven. Nog altijd wordt de muziekbeleving leuker en leuker. Het is eigenlijk vrij simpel. De goede muziek van vroeger blijft en er komt alleen maar meer moois bij en dat zal altijd zo blijven. Het ene jaar komen er meer parels uit als het andere jaar. Voor mij was 2014 extreem goed, 2015 iets minder en 2016 weer top. Maar ook mindere jaren hebben hun pareltjes en elk pareltje is weer een verrijking. Je moet alleen waken voor overkill. Ik betrap me er zelf ook wel eens op, maar gelukkig steeds minder, dat ik geforceerd naar nieuwe talenten loop te zoeken. Ik heb een poos deelgenomen aan dit topic: Genres >> Overigen >> Maak kennis met folk, americana, roots en beoordeel #2 . Dan zoek je bijna dagelijks naar een mooi filmpje. Dat werd op het laatst gewoon een obsessie en daar ben ik mee gestopt. Gewoon af en toe even een pas op de plaats en dan weer verder. Dat werkt voor mij het beste. En zoals gezegd: het wordt nog steeds elke dag leuker. Net als het leven zelf.

Je hebt al vast besloten om er een eind aan te maken op een specifieke datum?

Sorry voor de verwarring, ik dacht dat mijn leeftijd in mijn profiel stond. Ik heb het even ingevoerd. Dan snap je het wel denk ik.

Je gaat er op je 98e een eind aan maken?

Ik ben in augustus jarig, dit jaar word ik 49 en volgend jaar .....volgend jaar word ik dus 50. Ik stop er op mijn 100ste mee, als ik tijd heb. Anders stel ik het nog een paar jaar uit.

Onlangs nog meegemaakt dat iemand in de 'koude' tak van de familie 100 werd - feestelijke receptie met burgemeester en zo. Met dat "68" in je usernaam was het niet zo'n groot raadsel, maar eerlijk gezegd zou ik - niet om een poepie te laten op je feestje - er geen eed op doen: Worden wij Nederlanders straks massaal 100 jaar of ouder? - scientias.nl

Er is behoefte aan een rock 'n roll bejaardentehuis. Verpleeghuis. Heb dat al zo vaak gezegd.
Met hippe muziekminnende verpleegsters die als bijbaantje ook in een metalcafe werken of ondersteunen bij festivals.
Met in de woonkamer een platenspeler en er komen steeds meer elpees bij met elke nieuwe 'patient'. Een wijntje is geen probleem, of een jointje. Met de bus en de rolstoelen naar concerten af en toe. Jules Deelder komt er wel eens, en Jan Akkerman. Om niet. Elkaar helpen, we worden allemaal eens zo oud.
Omdat het daar zo tof is komt er ook dagelijks bezoek.

En nee geen grapjes over jij kunt er als eerste heen, buizen.
Voorziet in behoefte.

M'n liefde voor muziek wordt alleen maar groter, vast ook als ik dement word.

Het voordeel van dement is dat wat er als eerste in het geheugen is geramd/gebeiteld/gejast - kies het werkwoord van je voorkeur - er het langste in blijft. Met die rock van jou zit het dus wel snor, alleen vrees ik dat je als eerste Blackstar zult verliezen.

Denk alleen dat dat tehuis wel een site license voor Spotify zal nemen

Ik hoop dan maar dat ik niet dement word. Zit ik de rest van m'n leven met De Bostella van Johnnie & Rijk in mijn hoofd.

Misschien heeft het ook een beetje te maken met het gegeven dat muziek net zo makkelijk verkrijgbaar is als water uit de kraan. Ik merk bij mezelf ook een soort verzadiging: ik lees een juichende recensie, even snel een stukkie online luisteren of downloaden, na anderhalf keer denk ik toch: "Mwa, niet zo bijzonder!" en huppekee, weg ermee. Dat zou ik vroeger bij mijn grammofoonplaten echt niet gedaan hebben. Na weken kranten bezorgen besteedde ik mijn zuurverdiende centjes aan een felbegeerde plaat van maar liefst achttien of negentien gulden en die plaat werd dan ook helemaal grijs gedraaid. Die intensieve beluistering komt bij mij vrees ik niet meer terug. Maar zo af en toe ontdek ik wel iets heel, heel moois. Het afgelopen jaar heb ik diverse Afrikaanse dames in mijn hart gesloten en Dhafer Youssef beluister ik ook heel vaak.

AdrieMeijer misschien kan je ook eens noordelijk kijken: Ketil Bjørnstad - La Notte (2013) ook de albums die Ketil Bjørnstad heeft gemaakt met bijv Anneli Drecker (van Bel Canto) zijn ook de moeite waard.

En ook Hector Zazou - Chansons des Mers Froides (1994) bevat aardig wat Scandinavische - tegenwoordig lees je steeds vaker het rare "Noordse" - bijdragen.

Herkenbaar. Speelt zeker een rol, niet bij 'afname van passie voor muziek' maar schetst zeker het verschil in intensieve beluistering tussen nu en vroeger. Er komt zo ontzettend veel uit tegenwoordig, niet meer bij te houden.