Beste Musicmeters na aanleiding van een discussie op een ander forum heb ik dit topic geopend. Het begon met de vraag hoe jij muziek ervaart? Waarom luister je naar muziek en wat doet het met je? Al snel kwamen er verhalen los van mensen die een heel bijzondere band met een plaat hebben. Iedereen heeft wel een plaat of artiest waarmee hij een bijzondere band heeft.

Ten eerste, waarom luister je naar muziek? Ik zou zeggen emotie. Ik associeer muziek met dingen uit het leven. Maar muziek is ook een soort drug ofzo. Van goede muziek krijg ik een enorme drive om iets te gaan doen, of juist om niets te gaan doen en gewoon te genieten. Ik voel dat ik leef en voel een sensatie door je hele lichaam. Zo heb ik nu kippenvel over mijn hele lichaam terwijl ik naar het Cow luister van Sparklehorse.

Maar ik heb met één artiest echt iets speciaals, Big Star. Het was 2012 en ik woonde samen met mijn vriendin waar ik een relatie van drie jaar mee had. Je raad het al, die relatie liep op de klippen en ik werd na die tijd keihard genaaid door het meiske. Uiteindelijk heb ik volkomen gedesillusioneerd het contact verbroken. Mijn eerste echt pijnlijke break-up(maak je niet druk, ik ben er al lang overheen).

In september begon ik met stage en ik zat dus dagelijks behoorlijk depressief te zijn in de treinritten van en naar stage. Mijn mood sloeg ook over op stage, ik zat de hele dag na te denken over "haar". Je kent wel, dingen als zal ze aan me denken? Wat zal ik zeggen als ik haar zie? Daarnaast was stage zelf verschrikkelijk, ik kon totaal niet met mijn begeleider opschieten en ik presteerde niet naar behoren door mijn mood. Ik had afleiding nodig, dus ik leende de biografie van de band Big Star van een vriend.

In de treinritten van en naar stage las ik die biografie en luisterde ik tegelijkertijd naar de muziek. Ik verloor mezelf in die band en zat vaak met tranen in mijn ogen te luisteren. Ik heb in dat half jaar bijna elke dag Big Star geluisterd en de muziek werd een soort troost voor me. Ik beleefde de muziek op een manier die ik sindsdien nooit meer meegemaakt heb. Big Star heeft daardoor altijd een speciaal plekje in mijn muziekcollectie.

Ik kan het nu nog steeds luisteren want ik verbind er een enorm positief gevoel aan vast. Maar ik beleef het natuurlijk minder intens dan die treinritten in 2012. Hebben jullie ook van die artiesten waarmee je echt een speciale band hebben?

Richard, ik vind dat je een heel mooi verhaal neerzet om een topic mee te openen. Natuurlijk, muziek luisteren en beleven is iets dat met je gevoel te maken heeft en dat een koppeling krijgt met de dingen die je in je leven meemaakt. Met zogenaamd 'objectieve criteria' over wat een goede of minder goede plaat is, vaak met best goede argumenten overigens, zeggen we vaak weinig over die relatie met het gevoel.

Ik ben van een heel andere generatie dan jij, en mijn meest heftige gevoelens liggen vooral in het verleden. met name de periode jaren '70 tot halverwege jaren '80. Logisch dat de muziek uit die jaren de meeste indruk maakte. Ik koppel nummers als Your Song van Elton John, Nothing Rhymed van Gilbert O'Sullivan en Killing Me Softly van Roberta Flack sterk aan de gevoelens die ik in die periode van mijn jeugd had, die niet helemaal zo zonnig was.

Verder doet de Nederlandse band Focus veel met m'n gevoel en vaak ook Bob Dylan, hoewel ik daar een wat meer weerbarstige relatie mee heb. En toen m'n vriendin het met me uitmaakte in 1985 na 3 jaar relatie was ik daar echt kapot van en draaide Can We Still Be Friends van Todd Rundgren. In dat jaar verder alle platen van de man gekocht. Reactie op / verhoogd sensitief door die gebeurtenis.

Intussen alweer bijna 25 jaar erg gelukkig getrouwd en muziek heeft niet meer die doorslaggevende gevoelswaarde als toen. Ik geniet wel meer, maar dan vooral van het esthetische aspect. Mooie compositie, tekst, zangtechniek, productie. Vroeger lette ik weinig op de productie van een plaat, nu leg ik die meer onder een vergrootglas en luister naar de verfijning, de details die de producer heeft aangebracht en denk dan soms nog wel: Wow! Knap gedaan.

Meest recente heftige emotie die ik met muziek had was met een album van Karla Bonoff uit 1977. Ik kende het album nog niet eerder, maar ik raakte helemaal van slag door haar stem. Wat een schat, denk ik dan. Mijn vrouw zingt trouwens ook, treedt wel eens op. Dan zit ik daar ook wel eens met een brok in de keel in de zaal. Na afloop vraagt ze me hoe het ging en dan krijgt ze van mij alle lof, ook al weet ik ook wel dat ze soms een inzet miste of een klein beetje vals klonk. Maar ik luister niet objectief natuurlijk. Het is maar waar je hart ligt.

Erg herkenbaar, maar dat lijkt me een open deur haast.

Ik heb muziek in me, zowel actief als passief (ben er minstens 2 uren per dag mee bezig). Ik heb dat in mijn genen zitten, van beide kanten. Mijn ouders maakten vroeger al muziek ; mijn vader actief , mijn moeder dan vooral zingen. Overigens hadden ze wel wat een tegenovergestelde smaak. Misschien houd ik daarom van best wel veel van allerlei soorten genres. Mijn opa was helemaal muziek: die was dag en nacht bezig met schrijven en componeren, analyseren van muziek(schrift). Ik heb dat muzikale absoluut van hem, maar een totaal andere beleving qua smaak en geen theoreticus; gewoon...plug in die gitaar en 'do it yourself', maar dat heb ik natuurlijk wél meegekregen(naast zeker oefening/eindeloos spelen). Hij was natuurlijk ook verankerd, zal maar zeggen, tussen 1920 -1960 qua tijdspanne en heeft niet of nauwelijks wat van de popcultuur meegekregen. Mijn vader hield met name van klassiek, mijn moeder van de 'smartlap' en ik van alles wat er tussen zit . Ik houd overigens niet of nauwelijks van klassieke muziek of jazz bijv., daar vind ik helemaal niks aan en dat wordt hem ook nooit. Voor een concert naar de Toppers bedank ik ook graag (later meer over de persoonlijke Popmuziek-ontdekking/ervaring)

Wat ik heb van horen zeggen dat ik eind jaren zestig als beginnend mens(je)/peuter al danste en wel op muziek van.....James Last ! (zegt mijn moeder, die nog leeft) ; heb ik toch wel degelijk wat polka of hoempa-muziek in me . Mijn eerste singletje kreeg ik op mijn 5e of 6e verjaardag : Poppa Joe van The Sweet, die nog prominent in mijn 'muziekkamer' hangt. Ik had er geloof ik wel mijn eigen tekst op verzonnen, maar á la ...ik was nog jong en mijn Engels klonk zoals ik het 'letterlijk' hoorde en verzond er creatief wat bij. Ik zong in ieder geval over mijn vader die 'gek' was.

Natuurlijk met Top Pop opgegroeid en wat ik me ervan herinner was dat Mud op een gegeven moment meen ik 2 of 3 nummers in de hitlijst had op nr.1 , 3 (en of 4). Wat laag, dacht ik (ik associeerde de noteringen als een soort rapportcijfers ). Langzaam herinner ik me nummers die zoal voorbij kwamen in de mid 70's.....Lady Marmelade in die 'ruimte'/glitter pakken )gaaf nummer trouwens), Fox On The Run (The Sweet) en dat 'kikkerlied' Love Is All (met name dat tekenfilmpje vond ik als jochie leuk). Mijn lagere schooltijd was wel een basis voor mijn latere brede(re) belangstelling : glam, soul,funk,pop, rock, disco....

Mijn eerste album herinnering was Arrival.....van Abba. De enige die LP's had waar ik bij kon komen, was mijn getrouwde zus. Er zat van alles tussen, maar Arrival kreeg ze met Sinterklaas '76 en ik kwam op mijn fietsie wel bij haar en mijn zwager en luisterde dan met de koptelefoon naar Arrival. Het is echt een plaat die ik als 9- jarig jochie een 'klik' mee had , een herinnering en daaraan gekoppeld gevoel van onbezorgde kindertijd. Ik skipte wel wat nummers, maar was verzot op Dancin' Queen,. Knowing Me Knowing You en zeker het instrumentale titelnummer. Bovendien was ik de 2e helft van de jaren 70 'gek'op blonde Agnetha....; wat een mooie, vrouw vond ik dat toen, hoewel ik qua gevoelens nog heel '' onschuldig' was Ook de video van Summer Night City vond ik haar 'aanlokkelijk'/verleidelijk in de camera kijken en speciaal dat gedeelte waar ze met haar wapperende blonde haren in dat bootje met Frida zat.....( ...When The NIght Comes With The Action..).....Overigens, over blondjes gesproken : dat was wel mijn 'ding' en had Rod Stewart ook niet een album toen met de titel: 'Blondes Have More Fun' ?

Ook een speciaal nummer in die tijd was You're The One That I Want van Grease. Ik vond het prachtig, ook toen al die baslijntjes erin. Het refrein vind ik nu niet zoveel aan, maar de coupletten heb ik nog steeds een zwak voor. De eerste muzikant die ik als beginnende tiener interessant vond en ook zijn band, was Sting (van The Police). Het was '78/'79 en in dat laatste '70's jaar (bijzonder en speciaal voor mij, ook door o.a Sure Know Something ) maakte ik de sprong naar de middelbare school en.....The Wave.(misschien later eens wat meer daarover)

Aah Agnetha... ik was toen elf en kreeg een brok in m'n keel bij My Love My Life, wat natuurlijk een draak van een nummer is. Ik ben nog steeds gevoelig voor dat soort scandinavische schoonheid (dat neusje...) In het schooljaar '77 deed ik een Abba playback act samen met m'n beste vriend en de meisjes waar we allebei gek op waren. De ene had natuurlijk lang blond haar en de ander was een brunette. Ik weet niet meer welk nummer we toen gedaan hebben, maar het was een groot succes. In mijn beleving was alles Abba in die jaren. Mijn muziekwereld veranderde toen wel heel snel: ik kocht (voor het eerst) de MuziekExpress vanwege een artikel over Abba. In hetzelfde nummer een interview met foto's van The Sex Pistols... mijn vader vond het schandalig en zonde van mijn zakgeld maar mijn interesse was gewekt.

The Sex Pistols.....daar had ik in '77 nog niet van gehoord ; ik keek alleen Top Pop en was iets/wat jonger. Bovendien was ik een nakomeling achter al een nakomeling dus ik had zelf geen broers direct boven me en had wat dat betreft geen muzikale invloeden. Na ja, mijn broer boven me die toen een jaar of 15 was (een puber) had dat kunnen beïnvloeden, maar die kocht in augustus van zijn eerste werk een, overigens schitterende, dubbelaar n.a.v. Elvis' overlijden......Zo kwam ik dus weer in aanraking met Elvis Preseley: een geweldige dubbel LP , die ik eigenlijk zelden tegenkom en zeker niet op CD. Ik was verknocht aan het openingsnummer.....My Baby Left Me.

Kun je toch zien wat muziekminnende broers boven je voor invloed kunnen hebben, als was dat bij mij dus 'mager' (hij hield trouwens ook van Abba en vooral veel soul en even later disco). Saterday Night Fever had hij op cassette in '77 gekocht en ik was dan op zijn kamer als hij was gevlogen en luisterde met de 'forward knop' v/d cassetterecorder naar de songs en vooral Staying Alive, You Should Be Dancing en Disco Inferno heb ik weet ik hoe vaak beluisterd toen....

Aardig dat je dit topic bent begonnen, al zie ik een flinke overlap met De Site >> Gebruikers >> Essentiële Albums Voor je Eigen Muzikale Reis

Daar heb ik in aug/sept 2013 mijn verhaal al gedaan en hier posten lijkt me in herhaling vallen

Ja, misschien kan dat daar ook wel bij.....(moet een Mod panjoe Lukas tuktak ? maar beslissen. Er zit inderdaad wel overlap tussen.

Wat mij betreft kunnen die topics best naast elkaar bestaan. Dit draait niet om albums en ook niet om een soort chronologie van je eigen ontwikkeling.

Goed.

Over die Disco....mijn broer kocht in '78 een singletje waarbij ik als 11- jarig jongetje wat vreemd tegen aan 'keek' : het betrof Foxy met Get Off. Ik keek naar de video daarvan en zag een band met zangers waarvan één 'oranje' make-up op had leek het wel en die andere had een (paars?) hemd aan. Ik vond vooral die laatste wat vrouwelijk overkomen toen, maar of het nu wel of niet zo was ....het woord 'nicht' kende ik nog lang niet......(ja, qua familie dan ). Ook die hoge zang en uithalen (ooh-ooh-ooh etc,) vond ik opmerkelijk.

Speciale herinnering, ook een jaar later meen ik, aan Lena Lovich: mijn oudste broer zei dat die nummer één zou worden: wedden? Goed, zei ik : het werd 'mijn Lucky Number' en won, want het gebeurde niet en mocht een album naar keuze uitzoeken die hij dan voor me zou kopen. Ik koos voor Outlandos d'Amour van The Police die hier in Nederland 'pas' in '79 furore maakte , door een drietal singles. Een speciaal album dus voor mij qua 'gevoel/herinnering' , niet omdat ik allemaal erg goed vond toen al, maar ach, de pick-up arm was gewillig.....(niet zo goed voor de naald en de plaat ).

Het topic is ook niet van Cured, maar de parallel is heel sterk aanwezig - en check gerust mijn verhaal aldaar om te zien dat ik niet uit m'n nek aan het kletsen ben.

However, ik snap de teneur van de originator deze, maar vond zelf de verwantschap zelf te treffend om hier nog eens hetzelfde verhaal af te steken - dan zou ik een DOW of DOL D= dement kunnen worden genoemd

Ik had dat topic niet gezien, maar ik zie de overlap wel ja.

Hier een topic openen is sowieso tricky. Gastjes gaan al gauw gevaarlijk doen.

Een beetje Deranged zeg maar

Ik denk dat Obscure Thing heel duidelijk heeft gemaakt wat hij beoogt met dit topic:

Persoonlijke verhalen dus. Wat doet muziek met jou en vertel daar iets over. Dat is toch net wat anders dan een muzikale biografie, een opsomming van retebelangrijke platen voor je ontwikkeling of zoiets. Overlap, ja, die is er. Muziek en eigen leven. Maar nu graag wat meer over je beleving daarbij. Lijkt me een mooi topic.

September '79......mijn gang naar de middelbare school; een kleine stap voor mij qua afstand, een grote stap voor... .... mijn 'ontwikkeling', zowel persoonlijk als muzikaal. Mijn 'jongste' broer was inmiddels 'out of sight' dus moest het alleen en met mijn 'peergroup' op de VWO doen .... Wat onwennig vond ik mijn 'vrienden' juist in het andere gedeelte van de combinatieklas; een onopvallende jongen, net als ik , maar het klikte meteen met hem. Ondertussen thuis mijn gekochte single van Message In A Bottle grijsdraaien (een groene hoes met The Police erop in 'gebroken' glas) waar ik tijden naar kon kijken en Regatta De Blanc gekocht daarna. Als ik dit album afspeelde bleven mij een aantal nummers bij : Message In A Bottle uiteraard, het instumentale titelnummer die ik al ...hijojo e.d. mee ble'rde (zeer irritant vond mijn buurjongen dat , wiens kamer aan de mijne 'grensde') en The Bed 's Too Big Without You. Vooral die laatste kon ik helemaal in een soort 'trance' beleven door die herhalende basloop van Sting, de dito, ritmische gitaarprogressie van Summers en het (dub)drumwerk van Copeland. Ook Bring On The Night vond ik gaaf en dacht aan een voor mij onbereikbaar meisje.....(als het in het echt niet lukt, droom/fantaseer je er maar over.... ).

Goed, terug naar die schoolvriend, die me op een dag ergens in de laatste maanden van de '70's mee naar huis nam, waar ik (naar later bleek) één van mijn grootste 'ontdekkingen deed. Ondertussen wachtend in zijn (slaap)kamer keek ik wat om me heen, toen de 's(ch)oolmate' met een plaat binnen kwam die hij bij zijn broer uit de kamer had gehaald..... Daar zag ik 'hem' het eerst, de iconische hoes van London Calling van The Clash. Voordat die op de draaitafel kwam heb ik een minuut of vijf naar die fantastische hoes staan kijken , waarop een gast een (bas)gitaar naar het podium sloeg.....gaaf ! Nog steeds is de hoes, mede door die 'ervaring' en hoe die bij mij 'binnen' kwam één van mijn 10 favoriete platenhoezen en hij hangt ook prominent bij mij aan de muur (op mijn 'muziekkamer').....

Tof om eens wat meer over je muzikale achtergrond te lezen Arjen !

Dank je....ik hoop dat anderen ook wat belevenissen omtrent muziek en bijbehorende herinnering(en) neer'pennen', welke tijd dan ook.

1980.....ik was 13 jaar, zo'n leeftijd waarin je niet meer 'kind' was , maar ook nog niet een 'echte' (wat oudere) 'tiener'. Ik verdeelde mijn tijd tussen gitaar spelen, huiswerk, muziek luisteren, naar meisjes kijken (nog niet 'echt' aankomen ) , voetballen, weer muziek luisteren en de plaatselijke platenzaken bezoeken. Heerlijk, dat gevoel om tussen die 'grote' platenhoezen door te snuffelen en je oog laten vallen op een opvallende hoes, althans in mijn ogen.

Zo was het ook in dat jaar een keer dat ik naar één van die zaken ging (voornamelijk om die blonde meid achter de toonbank), hoewel ik die niet aan kon raken i.t.t. de platenhoezen . Al zoekende in die platenbakken viel mijn oog op een wazige hoes waarop ik bomen zag en een rood-bruin achtige waas/gloed overheen 'lag'. Nou was ik zelf ook wat 'wazig' dus pakte die LP uit de platenbak en vroeg schuchter of ik er wat van luisteren mocht aan die blonde stoot, geheel in het zwart gekleed. 'Oh. die is nieuw ! Goeie plaat, man' o.i.d. . Ze legde de LP op de platenspeler en afwisselend kijkend naar de hoes en naar blondie , luisterde ik naar de muziek : gedurende de eerste nummers zat ik er al helemaal in, ook omdat die blonde met een oudere jongen stond te praten waarbij ik in het 'niet' viel. 'Wake Up, Arjen !

Ik was compleet bevangen door de duistere sfeer en muziek die ik hoorde en was meteen verkocht na een volle luisterbeurt; ik legde 19 gulden op de toonbank en blondie overhandigde mij het exemplaar en zo had ik voor een moment toch even ('letterlijk') contact met haar, al zat er een LP tussen.... . Ik ben als een haas naar huis gegaan, de LP Seventeen Seconds op mijn kleine pick up
gelegd in de hoek van mijn (slaap)kamer, waar het weken/maanden zijn rondjes draaide. Luisterend naar het fantastische A Forest en soms 'dromend' dat ik 's nacht in blondie's huis rondspookte op de keyboardklanken en de gitaarlijnen van Robert Smith .......https://www.youtube.com/watch?v=nqQoYJXo1Hk.

Hoe is het verder gegaan tussen Blondie en jou? Is 'echt' contact met d'r ooit gelukt of niet?

Waarschijnlijk moest Debbie gewoon weer op tournee.

Nee , het verschil in jaren is op die leeftijd te groot... .....(laat ze een jaar op 17/18 geweest zijn destijds)

Persoonlijk merk ik enorm veel dat ik dissocieer bij het luisteren van muziek. Ik heb geen idee of ik een dissociatieve stoornis heb. Maar vooral bij nummers dat ik ken, kan ik volledig wegvallen. Dan luister ik ze keer op keer, vaak onbewust, omdat het "mechanisme van dat je een nummer kiest" om te luisteren ook niet actief is. Ik denk dat ik "uren aan een stuk" niet aanwezig kan zijn bij het luisteren van muziek in sommige gevallen. De graad van absorptie door muziek is bij sommige muziek gewoon enorm hoog. Vaak "numbt" het ook wel mijn angst, maar wanneer ik buiten muziek luister (en dus niet binnen), zal mijn bewustzijn van de omgeving en mezelf een stuk lager zijn. Op het openbaar vervoer kan ik dit veilig doen. Eigenlijk zie ik nauwelijks nog iets rondom me, en meestal verschiet je dan van bepaalde dingen (zoals een passerende trein of een conducteur etc.). Maar het werkt wel in het verlichten van mijn angst, en als coping strategy tegen hoge stresslevels.

Ook op andere vlakken merk ik wel dat de beschrijving met momenten klopt. Trauma is een enorme oorzaak, dat is ook bij mij het geval, hoewel ik me daar niets meer van herinner. Maar wel van C-PTSD op latere leeftijd. Veel herinneringen zijn ook weg. Ik heb nauwelijks herinneringen meer uit mijn kindertijd, en verder ervaar ik wel regelmatig brain fog of hazy toestanden, ben ik erg "suspectible voor hypnose", zelfs zelf-hypnose. Ik heb het al vaak gezegd dat als mijn persoonlijkheid omschreven kan worden met een genre dat shoegaze toch dicht in de buurt komt. Ik denk dat dat gegeven deels mijn smaak verklaart, en ook omdat ik eigenlijk tijdens dissociëren (wat bijna altijd is bij luisteren v. muziek, alleen de graad ervan verschilt) niet meer de betekenis van tekst kan ontrafelen, omdat ook dat vermogen eigenlijk is uitgeschakeld bij mij. Om teksten te ontrafelen zou ik me enorm hard moeten concentreren, en eigenlijk heb ik daar gewoon geen zin in, omdat ik muziek doorgaans als coping gebruik, en na het lang niet luisteren van muziek me ook erg uitgeput voel, alsof er een sterke drang is. Het luisteren van nieuwe muziek moet ik soms wel eens forceren, maar uiteindelijk kun je daar met momenten nog het sterkst mee wegvallen met momenten.

Muziek is ook een enorme trigger voor dagdromen bij mij, tot in ongezonde mate zoals hier wordt uitgelegd, genoemd maladaptive daydreaming en soms wel een indicator of sterk geassocieerd met dissociatie. Maladaptive Daydreaming: Scale, Symptoms, and Treatments - healthline.com