Vorig jaar had ik een topic geopend over de jaren '70, nu open ik een gelijkaardige topic over de jaren '60.

De jaren '60 heb ik steeds als de bloeiperiode van de popmuziek beschouwd, de popmuziek evolueerde door introductie van nieuwe stijlen, nieuwe instrumenten en verbeterde opnametechnieken.

De beginjaren '60 sloten min of meer aan bij de jaren '50, het waren vooral artiesten die in de jaren '50 al succesvol waren de beginjaren '60 domineerden als Elvis Presley, Everly Brothers, Cliff Richard, Paul Anka, Fats Domino, Ray Charles ... al had je ook Roy Orbison en Del Shannon. Blues en country (die aan de basis van de rock'n roll lagen) werden ook populair en daarnaast was een soulboom (Sam Cooke, Ben E. King & The Drifters, James Brown ...), meidengroepen (The Shirelles, The Ronettes ...) en instrumentale rock (The Shadows, Dick Dale ...).

Met de komst van The Beatles in 1963 veranderde de popmuziek totaal: de vorige generatie werd van de kaart geveegd, de Britse beatbands domineerden de hitlijsten en de rock kreeg een nieuwe wending, men sprak dan ook van de Britse invasie met verder nog andere legendarische bands als Rolling Stones, The Kinks, The Who, The Hollies, The Animals ... al waren Beach Boys ook erg populair. De Amerikanen reageerden gepast met o.a. Bob Dylan (die eveneens erg invloedrijk was), The Byrds, The Doors en Jimi Hendrix. Frank Zappa en Velvet Underground moeten ook vermeld worden want hoewel destijds commercieel weinig succesvol uiteindelijk van groot belang en invloed.

Psychedelica (Pink Floyd, Traffic ...), garagerock (The Sonics), symfonische rock of progrock (Moody Blues, Procol Harum, King Crimson), jazzrock (Chicago), latin rock (Santana), hardrock (Led Zeppelin) en zelfs punk (The Stooges) en reggae (Desmond Dekker) ontstonden in de jaren '60 waarvan met name hard- en progrock de jaren '70 voor een flink deel zouden bepalen (en later ook reggae en punk). Daarnaast was er ook de soul die met o.a. Marvin Gaye, Stevie Wonder, Otis Redding en Aretha Franklin wereldsterren voortbracht evenals groepen als The Temptations, Four Tops, The Supremes.

Gedurende de jaren '60 is de popmuziek geëvolueerd van nog vrij kleinschalig tot grootschalig met wereldtournees, festivals en ambitieuze albums of projecten. The Beatles kun je het beste als de belichaming van de jaren '60 zien: van een obscure band met enkel lokale populariteit tot een megaband die stadions liet vollopen en nadien kosten noch moeite spaarde om met meesterlijke albums op de proppen te komen.

De jaren '60 zie ik vooral als een singles-decennium (waar dat ik de jaren '70 meer als albumdecennium beschouw), pas vanaf ong. 1966-67 begon het albumwerk echt te lopen. Overigens heb ik een zwak voor vele jaren '60-hits, meer dan de volgende decennia door de spontaniteit, de natuurlijke productie, de ongedwongen sfeer en sterke vocalen (zowel de beat- of rocknummers als de soul).

Reacties en aanvullingen hierop zijn steeds welkom.

Er zijn niet veel artiesten of bands die in de jaren '60 of zelfs daarvoor al ontsproten zijn en nu nog steeds actief zijn. Wij hebben de Golden Earring.
Met Hawkind, King Crimson en Dolly Parton heb je de grootsten der aarde wel gehad.
Frank Zappa en Johnny Cash zijn ook alweer dood.

Ik ben eind jaren '60 geboren, de vroegste muziekherinneringen gaan terug naar de zondagen toen mijn vader elpees (grammafoonplaten, mono soms) draaide, van country en dan vooral van Jonny Cash, zoals deze.

Golden Earring is de grootste Nederlandse rockband ooit, begonnen als antwoord op The Beatles maar vanaf eind jaren '60 gingen ze echt hun eigen weg.
Rolling Stones (wellicht de langst bestaande rockband op aarde) zijn ook nog steeds actief en daarnaast ook Bob Dylan, Neil Young, David Bowie en Paul McCartney.
Jim Morrison, Jimi Hendrix, Frank Zappa, James Brown, Johnny Cash en Roy Orbison zijn er niet meer maar zullen nooit vergeten worden.

Als ik alleen Elvis eruit mag lichten. Die begon 1960 met een ijzersterk come-back album, waar onder meer ijzersterke bluesnummers stonden + grote hits als It's now or never. Ook werden er gelijk weer films gemaakt, die uitermate succesvol waren. In 1961 gaf Elvis in Hawaii zijn voorlopig laatste concert. Elvis nam nog nauwelijks albumtracks op, die niet aan een film gerelateerd waren. Zijn laatste nummer 1 album van de jaren 60 was Roustabout uit 1964. Nadat zijn latere films nauwelijks nog geld opbrachten, was er verandering te bespeuren. Elvis nam in 1967 weer uitstekende nummers op zoals Guitar Man, die desondanks geen grote hits werden. Dat Elvis toch weldegelijk nog bestond, werd in 1968 duidelijk, toen zijn befaamde "Comeback Special" werd uitgezonden op televisie. Zo rauw en wild had de man nog nooit geklonken. Elvis nam vervolgens in 1969 zijn beste album op, Elvis in Memphis en had weer grote hits, oa met Suspicious Minds. Dat jaar nam hij ook zijn laatste film op, die in Engeland niet eens de bioscoop haalde, maar gelijk op televisie werd uitgezonden. Zijn come-back op het podium was glorieus. Elvis stond weer aan de top. Hij was de jaren 60 geëindigd zoals ie was begonnen.

Begin jaren '60 bracht Elvis inderdaad nog een aantal prima singles en albums uit naar vanaf 1963 ging het commercieel en artistiek bergafwaarts met hem. OK, The Beatles kwamen op het toneel en verdrongen Elvis van de troon maar hij bracht in de periode 1964-1968 de ene na de andere zwakke soundtrackalbum uit waarbij de verkoopcijfers per album minder werden. In 1968 zagen Elvis en Colonel Parker in dat het zo niet verder kon (zijn populariteit had een dieptepunt bereikt) en Elvis ging terug op de planken met het bekende resultaat tot gevolg. Elvis in Memphis was inderdaad een meesterwerk waarmee Elvis opnieuw op kaart werd gebracht, temeer omdat de muzikale stijl (een mengeling van blues, rock en soul) precies in de tijdgeest paste na het wegebben van de psychedelica.

Hoewel deze tijd ook prachtige muziek voortbrengt, kunnen we pas over een lange tijd bekijken of deze beklijft. Zelf kom ik uit '55 en via mijn vader ben ik opgegroeid met jaren '50 en vroege jaren '60 muziek. De komst van Veronica was voor mij als een kind in een snoepwinkel. De jaren ''50 en '60 beschouw ik als de beste decennia in de popmuziek, tenminste als het singles betreft. Ik verzamel al een tijd (digitaal) singles via o.a. usenet en zit op dit ogenblik op meer dan 2500 hits uit de vijftiger en zestiger jaren. Alleen al het zoeken (en daarna het vinden uiteraard) van de minder bekende hits uit USA/UK is een geweldig tijds-verdrijf! Daarna volgen Duitsland en Frankrijk en wellicht ook Italie als zoekopdrachten. Al met al is mijn jeugd voor mij een schatkamer van de muziek.

Blues en country werden populair? Blues wellicht, onder de blanken dan, maar country was sowieso echt al veel langer populair.

Grondleggers uit de jaren '60 voor de latere heavy metal: Cream, MC5, Grand Funk Railroad, King Crimson, Steppenwolf, Iron Butterfly, Jimi Hendrix.
Mooi, die jaren '60.

Led Zeppelin & Deep Purple horen daar toch zeker ook bij.

King Crimson zou ik geen metal noemen, wel progrock. De basis van de hardrock/metal werd inderdaad gelegd in de jaren '60 (Led Zeppelin, Steppenwolf en ook Blue Cheer) maar werd écht populair in de jaren '70.
Uiteraard bestonden blues en country veel langer maar deze genres werden eind jaren ''50, begin jaren '60 gepopulariseerd (de Europeanen leerden ze toen pas goed kennen).

Ik vind dat je dan ook nog een onderscheid hebt in vroeg, zeg mid - jarig zestig of (nipt) eind jaren '60. Eind jaren '60/begin '70 had je ook Black Sabbath en bijna AC/DC al. Maar mid jaren '60 dus de MC5 en The Cream en Steppenwolf.
Wil me toch nog eens wat meer verdiepen in die allereerste roots van de hardrock --> metal.

MC5 debuteerde pas in 1969 (werd door sommigen ook als punk bestempeld), Steppenwolf in 1968. Cream is psychedelische blues maar heeft wel invloed gehad op de latere hardrock (net als Jimi Hendrix).

Ah, het draait allemaal om de Europeanen?

In Amerika was country al heel lang razend populair. Overigens is het in Europa nooit echt populair geworden.

Uiteraard was er allang country en blues voor de jaren '60 maar in de jaren '60 werden toch wel een aantal country-artiesten wereldsterren (ik denk in de eerste plaats aan Johnny Cash en Jim Reeves, Skeeter Davis en Patsy Cline waren ook wereldwijd populair). Country kwam er met mondjesmaat in de hitlijsten in de jaren '60 en ook in de jaren '70 (natuurlijk lang niet zoveel in de VS) maar sinds de jaren '80 was country terug alleen in de VS populair.

De jaren '60 zie ik als een decennium waar vroegere muzikale stijlen werden gemoderniseerd en/of gepopulariseerd (zoals country, blues, folk en eigenlijk ook de rock die mede door The Beatles de definitieve vorm kreeg) en de meeste nieuwe ontstonden (ska/reggae, punk, prog- en hardrock, ook elektronische muziek al kwam ze pas tot volle wasdom in de jaren '70). De meest invloedrijke figuren uit de popmuziek kwamen dan ook voor in de jaren '60 (The Beatles, Rolling Stones, Bob Dylan, Jimi Hendrix, The Doors, Velvet Underground, James Brown, Johnny Cash ...).

De jaren 60 waren bijzonder omdat in het tweede decennia er van alles voor het eerst ontstond en dat gaat zover terug als 1966 met Pet sounds van Brian Wilson. Denk ook aan de eerste psychedelische platen en de rock muziek die ontstond (loud and noisy). Country werd omarmd en de eerste blues rock knalde door de transistorradio. Kijk naar die muzikanten die voor het eerst iets 'anders' deden en dan zie je, dat de jaren '70 de explosie is geweest van nieuwe stijlen in de popmuziek: synthesizer, Blues rock, Hard rock, Country rock, Funk, Disco, Punk, Reggae, New Wave. Waarbij ik David Bowie nog maar even apart vermeld. Ik vind de jaren '60 grotendeels een lieve periode, waarbij men los kwam van de oude liedjescultuur en op zoek ging naar eigen en vernieuwende stijlen. De jaren '70 heeft de popmuziek doen uitwaaieren in de vele stijlen die tegenwoordig naast elkaar leven. De jaren '70 is uiteraard geholpen door de explosie van de eerste electronica: van studio tot PA en synthesizer en transistorradio.....Maar goed de basis ligt in de jaren 60. Het was voor het eerst dat jongeren massaal begonnen te zeggen : "we hebben de oudere garde niet meer nodig, we doen het zelf wel en we doen wat wíj leuk vinden".Eind jaren '60 was al de overgang naar de jaren '70. Popmuziek werd van de jongeren en daaraan hielpen de transistorradio en de langspeelplaat geweldig mee. Je had wat in de hand.