Hi iedereen,

Aangezien ik de laatste maanden tijdens het werken de perfecte mogelijkheid heb om muziek te luisteren, ben ik aan een soort inhaalslag begonnen met (veelal) hiphop albums. Dit is niet persé een gestructureerde onderneming, in dat ik niet van minst naar meest recent ga, of van A tot Z, of iets dergelijks. Het zijn puur albums waar ik op Spotify tegenaan loop en wil beluisteren.

In ieder geval, dit topic zal een soort van database ook voor mezelf worden, waar ik iedere week een vijftal nummers plaats die ik die week (of andere weken) ontdekt of herondekt heb. Het gaat hier vooral om redelijk onbekende nummers, daar waar ik denk dat iedereen het nu wel gehad heeft met NY State of Mind elke week langs te zien komen. Het zullen de tracks zijn die mij het meest hebben geboeid die week.

Zonder al te veel verder oponthoud volgt hier week 1:

Ram Squad - Streets of Rage (1996)

Een typische underground banger uit de mid-jaren negentig. Het is eigenlijk niets nieuws onder de zon, vooral voor die tijd niet, maar wat een onheilspellend sfeertje in dit nummer! De dissonante sample met zware bassen en rauwe drumkit zorgen hier vooral voor. De Ram Squad bestaat niet uit een hoogwaardig stel rappers, maar op dit soort beats komt hun dreigende straatrap het beste tot zijn recht.

Ghetto Concept – E-Z on the Motion (1995)

Canadees rapduo Ghetto Concept kende ik niet tot voor kort, vandaar dat het ook de revue passeert in dit topic. Zoals ook al aangekaard bij de Ram Squad, heeft ook dit nummer het typische nineties geluid. Dat is knap, aangezien het niks van doen heeft met de rauwheid van Streets of Rage. Het jazzgeluid in deze track past raar genoeg perfect bij het Jamaicaanse “toasting” van de rappers. Goed nummer, niet heel hoogstaand, maar een mooie ontdekking.

AKAI SOLO - Ruin On My Watch (2021)

Kort, maar bedwelmend nummer door AKAI SOLO, die ik echt beter moet ontdekken. Voor een “moderne rapper” heeft hij een uiterst interessante stijl maar, moet ik bekennen, maakt de “beat” wel echt de track. Beat tussen aanhalingstekens omdat deze slechts uit een loop en bassline bestaat. AKAI SOLO is een prima voorbeeld van alternatieve hiphop, daar waar de beste man vaker ervoor kiest drums achterwegen te laten in zijn tracks. Interessant, want het wordt nergens echt een gemis. Iemand om in de gaten te blijven houden.

Spotrunnaz - Bigger and Better (2002)

Heelijk nummer. Dit soort hiphop heb ik persoonlijk een zwak voor: kale, weinig varierende, typische “late nineties” beats. Spotrunnaz is een Zweeds hiphopduo, maar dit valt uit hun accent niet echt op te merken (check zo ook (dit nummer), klinkt erg overtuigend als Amerikaanse rap). Dit nummer ontdekte ik pas opnieuw, nadat ik mijn PS One weer eens aanzette en FIFA 2003 speelde. Ik was totaal vergeten dat deze track deel uitmaakte van de soundtrack. Leuke herondekking dus.

Poor Righteous Teachers – Gods, Earths and 85ers (ft. Nine) (1996)

Het hoogtepunt van de ontdekkingen van deze week. Wat een prachtige beat, geproduceerd door (de voor mij onbekende) Father Shaheed. Melodieus en toch ook rauw, met de anti-establishment (ietwat té pro-black) teksten van Wise Intelligent, lead rapper van de PRT. Vooral Nine op de hook is echt van toegevoegde waarde, daar waar zijn stem ook rauw en melodieus eruit komt. Heel goed nummer.

Bedankt voor de likes!

Week 2

Tommy Tee - Takin' Ova (1998)

Dit album is een vrij obscuur project, aangezien het een aantal vrij behoorlijke features bevat in de vorm van El da Sensei en Talib Kweli, maar het mij persoonlijk altijd aan de aandacht is ontsnapt. Dat is zonde, want wát een beat is dit zeg. Tommy Tee is een Noorse producer die na dit debuutwerk geloof ik snel in de vergetelheid is geraakt. De beats op dit gehele album zijn veelal echt van een hoog niveau, maar deze springt er wel bovenuit. De verschillende strijkarrangementen met gezang zorgen voor een opzwepend geheel. Raps zijn weinig bijzonders, maar toch is de posse cut-stijl een perfecte aanvulling voor de beat.

Sean Price – Shake Down (ft. Starang Wondah & Steele) (2005)

Dit nummer zal de meesten misschien ontgaan, daar waar het voor de meesten allicht wat dertien-in-een-dozijn zal klinken. Vooral ook omdat het album Monkey Barz kwalitatief gezien wel wat betere nummers bevat. Daar ben ik het niet geheel mee eens. De Oud-sample (een soort Arabische luit) klinkt heerlijk dreigend en opzwepend, wat samen met de raps van Sean P, Steele, en mijn persoonlijke favoriet Starang Wondah voor een prima geheel zorgt.
Natuurlijk zijn bangers als Boom Bye Yeah wel wat beter, maar dit blijft een fijn nummer voor de afwisseling.

Boot Camp Clik – My World (2007)

Dit album (Casualties of War) was helaas een tegenvaller in vergelijking met zijn voorganger The Last Stand (2006). Deze track echter vind ik bijzonder fijn. De beat heeft iets bedwelmends. Ik heb persoonlijk een zwak voor dit soort spacey beats. De raps zijn in het geval van de Boot Camp Clik natuurlijk nooit slecht, maar worden ook nergens echt hoogstaand. Daar moet dit nummer het ook niet perse van hebben. Een beat dat makkelijk wegluistert plus raps die makkelijk te verteren zijn zorgt voor een prima geheel.

Sheldon, 3010, Epektase – Focus (2023)

Franse rap. Zeer onbekend allicht, daar waar geen enkele van deze artiesten met een album op mume staat. Franse rap heb ik (ondanks dat ik geen fan ben van de taal zelf) altijd geweldig gevonden. De Franse rap van na de eeuwwisseling echter, ben ik nooit weg van geweest. De laatste tijd moet ik deze mening wat bijschaven, daar waar ik steeds meer Franse rap ontdek die ik zeer kan waarderen. Zo ook dit nummer. Wat ondertussen wel een thema begint te worden in dit topic; de track moet het vooral van de beats hebben. Maar goed, laten we eerlijk zijn, wanneer is dat binnen moderne hiphop niet het geval? De fijne pianosample met de opzwepende trapdrums zorgen voor een interessante, kloppende combinatie. Raps versta ik niet veel van eerlijk gezegd. Het chopped and screwed refrein vind ik ook goed passen bij het geheel. Een interessant nummer. Zullen zeker meer luisterbeurten volgen. Overigens is de video ook heel mooi gedaan! Zeker het bekijken waard.

Reks – Til Death Do Us (2001)

Reks is een hele goede rapper, die ik eigenlijk nog niet echt goed ken. Pas zijn debuutalbum “Here Come the Chosen” beluisterd, en die beviel zeer goed. Dit nummer is denk ik wel het beste nummer van die CD. De raps en beat zijn (eindelijk eens) van een gelijkwaardig niveau. De beat, geproduceerd door de Soul Searchers (?), heeft eenzelfde soort “Middeleeuws” aandoende sfeer, wat met de opzwepende boom bap drums en aggressieve delivery van Reks en gast-MC Kiki Breevlife (?) voor een prima geheel zorgt. Hoge kwaliteit hiphop dit.

Vanwege het paasweekend en drukte op het werk een weekje overgeslagen. Misschien dat ik dit weekend nog een andere update plaats, want volgende week zal het allicht even druk gaan worden!

Week 3

Havoc & Styles P - Pay Me in Cash (2021)

Dit was een hele aangename verrassing, en zo eigenlijk ook het hele album “Wreckage Manner”. Het korte project in 2021 gereleased door Havoc en Styles P (van The Lox). Dit is op zich al een verrassende combinatie, daar waar beide heren nooit veel hebben samengewerkt. Vooral de beat van dit nummer is echt heel lekker. Een stel rauwe drums, dito bas, en een herhalende, doch niet ergelijke pianotoets zorgt voor een fijn geheel. De raps zijn niet hoogstaand, maar ik moet zeggen dat Havoc wel wat vooruitgang heeft geboekt in tegenstelling tot ouder werk uit de 2010s en 2020s. Hij klinkt hongerig hier. Lekker nummer.

Black Rob – PD World Tour (ft. Puff Daddy) (2000)

Dit is eigenlijk een redelijk nietszeggend nummer, maar wat hou ik toch van dit soort beats. Klinkt qua sound erg op Front Row van K-Otix (zelfde sample gebruikt?). De beat is een knip-en-plak sampletje met wat boxy drums, maar het in mijn ogen echt heel effectief. Ik vind ook dat Black Rob met zijn slome en grauwe stem hier het best tot zijn recht komt. Het overgrote deel van de beats op dit album (“Life Story”) zijn hoofdzakelijk poppy, door de invloed van Puff Daddy en zijn Bad Boy Records, die op dat moment hard op weg was om hitjes proberen te scoren. Deze track was daar uiteraard niet voor bestemd, en kan dus daarom als een soort filler worden gezien. Toch blijft het een fijn nummertje.

Fugees – Zealots (1996)

Nu naar wat serieuzer werk. Ik heb eigenlijk pas geleden “The Score” eigenlijk echt goed beluisterd, en dat album is me super bevallen. Dit nummer deed mijn hart in het begin niet echt sneller laten kloppen, daar waar op dat album ook klassiekers staan als Fu-Gee-La, Ready or Not, Killing Me Softly with His Song, en No Woman, No Cry. Toch bleef de ietwat vreemde hoofdsample en refrein van dit nummer in mijn hoofd hangen. De hoofdsample is eigenlijk een vrij onschuldige vocal van een doo wop plaat, maar dit met toevoeging van reverb krijgt een zeer duister randje. Hele fijne beat en ditto teksten van Wyclef Jean, Pras en Lauryn Hill, wiens gezang altijd een genot is om naar te luisteren.

2Pac – Strictly 4 My N.I.G.G.A.Z. (1993)

Ik was vroeger in mijn jongere jaren echt een ongelofelijk 2Pac fan (mijn email adres had zelfs “tupac” erin), echter heb ik dit nummer nog nooit eerder gehoord. Wat zonde! Maar misschien komt het omdat dit nummer totaal niet als een gemiddeld 2pac nummer klinkt. De beat door La is ongelofelijk rauw, en heeft bijna een Eastcoast hardcore hiphop geluid. De drums zijn keihard, de bas is rauw, en de samples dienen eigenlijk alleen om eerdergenoemden te ondersteunen. De raps van 2pac zijn, zoals we van hem gewend zijn, goed. De beste man rapte eigenlijk alleen maar over hetzelfde onderwerp, maar man, wat was hij daar goed in. 2pac had wat mij betreft nog wel meer op dit soort beats mogen rappen. Hij weet er prima raad mee. Keihard nummer!

Swift Guad – Des Épines et des Ronces (ft. Jarod & 3010) (2017) (ft. Jarod & 3010) (2017)

Dan door naar iets heel anders. Ik heb een zwak voor pianosamples, en voor Franse rap. En laat Franse rap nou heel vaak juist dat soort samples bevatten. Het gesamplede stuk is Reverie van Claude Debussy, en is prima gekozen. Het wordt nergens echt herhalend of vervelend, maar het blijft, ook door de redelijk frequente afwisseling van de beat, zeer enerverend. De raps vind ik moeilijk te verstaan, maar met elke luisterbeurt wordt het wat duidelijker. Maar, om eerlijk te zijn, luister ik dit nummer niet voor de raps, maar puur voor die prachtige beat. Ook het gezang op het einde vind ik ondanks de autotune erg dope. Moderne Franse rap op zijn best, echt een aanrader.

Inderdaad een dikke track. Ik heb zelf pas vrij recentelijk hun debuutalbum Blunted on Reality ‘ontdekt’. Iets rauwer en minder gepolijst, maar (daardoor) wel erg de moeite waard.

Ik zal zeker Blunted on Reality aan mijn lijst met “to listen”-albums toevoegen. Het was me eigenlijk compleet ontgaan dat the Fugees nog een ander album hadden vóór The Score.

Voor deze week heb ik vooral herondekkingen op het programma staan. Dit omdat ik door werkuitjes weinig tijd had om nieuwe albums te luisteren, en dus wat in oude playlists bleef hangen.

Week 4

Clams Casino - Human (2012)

Dit nummer schoot me laatst ineens te binnen, nadat ik een aantal nummers van ASAP Rocky’s eerste album luisterde. Clams Casino is serieus een ongelofelijk goede producer, die helaas maar een korte tijd van relevantie kende. In de eind- en beginjaren van de respectievelijk 2000s en 2010s was het codeine-geïnfecteerde geluid van hiphop aan een opmars bezig. Clams Casino’s bedwelmende, van bass en reverb-doordrenkte geluid was hier perfect voor. Deze track, voorkomende op het in 2012 uitgebrachte Instrumentals 2, borduurt daar ongegeneerd op voort. De “etnische” zangsamples, die uit een collectie van pseudo-Latijnse en/of Orientaalse tracks lijken te zijn gesampled, gaan feilloos samen met de golvende synths en basses. Er zit weinig variatie in de track, maar dit heeft deze track ook niet persée nodig. Het geheel blijft boeiend door de het haast filmische geheel. Dat er dus ook geen raps op dit nummer te horen zijn is ook geen gebrek, daar waar de instrumentatie boeiend genoeg is om zichzelf te kunnen dragen.


Akon – Locked Up (Remix) (ft. Styles P) (2006)

Akon kent men vooral als dat mainstream jochie die een hoop hits scoorde in de late 2000s. Ik weet eigenlijk niet of dit nummer een mainstream hit was, of dat het vooral in de underground scene populariteit vergaarde. Ik als relatief jong jochie met een (zelfbevestigd) verstand van “echte hiphop” was van dit nummer wel echt een fan, dus wie zal het zeggen? In ieder geval, dit nummer is de remix versie van het origineel waar The Lox-rapper Styles P niet op meedoet. Ik vind deze remix versie wel echt beter, daar waar de straatraps van straatrapper Styles P van toegevoegde waarde zijn. Het wordt natuurlijk nergens echt hoogstaand, het refrein is catchy doch rauw, en datzelfde kan ook van de beat worden gezegd, met de sombere pianosample die wordt ondersteund door harde boombap drums. Goed nummer, eigenlijk tijdloos.

Three Six Mafia - Grab the Gauge (2000)

Three Six Mafia is een aparte crew in mijn ogen. De uit Memphis afkomstige groep horror-rappers bracht een scala aan mixtapes uit in de jaren 90, die in de underground scene veel furore wisten te veroorzaken. Ze kunnen derhalve worden gezien als de grondleggers van de Memphis rap scene, wiens sound vooral werd gekenmerkt door duistere, haast griezelige beats en ongecompliceerde horrorteksten gebaseerd op moord en verderf. Dit nummer is een schoolvoorbeeld van dit soort nummers. De beat is ongelofelijk onheilspellend door de strijkarrangementen op de achtergrond, en de duistere baslijn die erdoor klinkt. Ongelofelijk vette beat, die boeiend blijft door een scala aan mc’s, die al een typisch dirty south achtig geluid lieten horen.

Gang Starr - Words from the Nutcracker (1994)

Melachi the Nutcracker is waarschijnlijk een van de slechtste rappers die ooit op een hoogwaardig project te horen is geweest. De wederhelft van Lil Dap vormde in het duo Group Home, dat in 1995 met het album Livin’ Proof hoge ogen gooide door vooral (of eigenlijk alleen maar) de enorm hoge productiekwaliteit van de beats, verzorgd door DJ Premier. Deze track, van het Gang Starr album Hard to Earn, moet het dus vooral ook hebben van de Premo-beat, en niet van de dramatische raps van the Nutcracker. Waarom DJ Premier en Guru deze gast zo graag een podium wilde geven is mij nooit duidelijk geweest. Een goede featuring op deze beat, zoals bijv. Nas, was een regelrechte klassieker geweest. Behalve dat, is deze track natuurlijk wel gewoon geslaagd. Maar dat komt, nogmaals, 95% door de beat. De gechopte pianosample past perfect bij de opzwepende drums en basslijn (zo te horen deel uitmakend van de piano sample). Ook het “gejuich” op de achtergrond voegt echt iets toe. Ondergewaardeerd? Nee, daar zijn de raps te slecht voor, maar misschien wel “onderbeluisterd”.

Raphael Treza - Noisy Birds (2018)

Nog een instrumentale track. Filmmaker en producer Raphael Treza ken ik eigenlijk niet, en heeft behalve deze track niet veel “hits” gescoord. Het nummer maakt deel uit van zijn Cobra Gypsies documentaire, die het verhaal verteld van Indiasche zigeuners. Dat hij zelf de sountrack heeft geproduceerd verdiend wel mijn respect, vooral ook omdat deze track echt gewoon heel goed is. De piano sample is vanDebussy's Clair de Lune, een zeer herkenbaar en bekend pianostuk. Echter wordt er niet de bekende hoofdmelodie gesampled maar meer een “brug”, dat echter wel voor een zeer goed geheel zorgt door de bijkomende pianotoetsen en zangsamples. Er worden een aantal bekende boombap breaks gesampled, wat het geheel goed aandoet. Nergens wordt het cheesy of overgeproduceerd. Het geheel is ongecompliceerd en oprecht. Voor een filmmaker die muziekproductie (allicht) als hobbie erbij heeft, is het productietechnisch zeer in orde. Aanrader!

Week 5

Da Franchise – Spit (ft. Nature and Pretty Ugly) (2001)

Een herontdekking, die onlangs eindelijk is toegevoegd aan Spotify. Dit nummer staat op het project “Spit” van DJ Stretch Armstrong, uitgebracht in 2001. Het project opzich is geen hoogstaand staaltje muziek. De beat heb ik persoonlijk echt een zwak voor. Een typisch eind jaren ’90, begin jaren ’00 beat. Knip-en-plak, rauw, en weinig varierend. Toch is het een zeer enerverende beat, vooral ook vanwege de posse cut verzorgd door een heel scala aan mc’s: Gravy, Q Da Kid, Red Cafe, Nature, Pretty Ugly en Spade. Geen van hen bezit virtuositeit op het gebied van rappen, maar het luistert fijn weg en blijft boeien.

K Mack – Do or Die (1995)(1995)

Heerlijk rauwe beat, typerend voor zijn tijd. Rapper K Mack ken ik niet, en volgens zijn Discogs pagina bleef het aantal releases ook vrij beperkt. Jammer, want hoewel K Mack’s raps weinig speciaal zijn, heeft hij een fijne stem en flow en had ik graag meer willen horen. De beat is verzorgd door de voor mij onbekende DJ Concrete, en is heerlijk rauw. De drums komen hard binnen, en hoewel er buiten de toevoeging van een ronkende bas niet veel gebeurt, blijft het geheel een bevredigende headbopper.

Zenit – Suelo Soñar (ft. Arianna Puello) (2004)

Spaanse rap. Tegen het eind van de jaren ’90 begon hiphop pas echt voet aan de grond te krijgen in Spanje, daar waar in Frankrijk het al jaren een begrip was. Het is daarom dus ook dat de meeste Spaanse hiphop het typische eind jaren ’90 geluid heeft, waarvan het nu wellicht duidelijk is geworden dat ik daar erg voor warm te lopen ben. Deze track, echter, is iets geavanceerder wat dat betreft, allicht ook omdat in 2004 er vanuit de USA een duidelijk hoorbare verandering in de sound te bespeuren was. Echter blijft in deze track wel degelijk een rauw randje aanwezig. Het opzwepende ritme past goed bij het voorstuwende vioolspel, en rapper Zenit weet met een prima prima flow daar ook perfect daarmee om te gaan. Datzelfde geldt in mindere mate voor Arianna Puello, de female MC die al in 1999 met “Guancho Perfecto” een succesvol album afleverde. Ze houdt haar redelijk speelse flow voor dit nummer ook intact wat net niet past. Al met al een fijne track, mede tot stand gebracht door een dope beat.

Junior Mafia – White Chalk (1995)

Over dope beats gesproken. Conspiracy, het debuutalbum Junior Mafia is eigenlijk weinig meer dan een kind van zijn tijd. Rauwe beats, stoerdoenerij, weinig daadwerkelijk talent. Dat wil ik voor deze track eigenlijk wel door de vingers zien. De beat is super rauw, waar de stemmen en flows van de heren van Junior Mafia perfect op passen. Er valt eigenlijk niet veel meer over deze track te zeggen. Zet hem een keer op, volume asociaal hoog, en headboppen maar.

AZ – I Feel for You (1995)

Hetzelfde jaar, maar een heel ander soort track. AZ is eigenlijk vooral bekend voor die keer dat hij Nas op zijn eigen album eruit rapte, waarschijnlijk de enige keer dat gebeurde in de gehele carrière van laatsgenoemde. Het debuutalbum van AZ, Doe Or Die, werd goed ontvangen, maar nergens haalde hij hetzelfde niveau als op Life’s a Bitch. De reden dat ik specifiek I Feel for You eruit pik, heeft vooral te maken met het feit dat het een ondergewaardeerd nummer lijkt te zijn. Nergens wordt de track veel genoemd als zijnde de fijne track wat het eigenlijk is, en het was dan ook een mooie (her)ontdekking toen ik, na een groot aantal jaren, Doe Or Die weer eens opzette. De beat is snel, wat ervoor zorgt dat ook AZ flink aan de bak moet. Echter lukt het hem zonder problemen om de beat bij te houden en dat doet de luisterervaring ten goede. De beat is een zeer origineel geheel, daar waar het vrij gelikt, doch rauw klinkt. Het doet een beetje als een concluderende track aan, en dus is het jammer dat deze beat niet als outro van het album is gebruikt.

Royce Da 5’9” – Regardless (2004)

Mooie binnenkomer van het album Death is Certain (2004), wat ik overigens een verassend goed album vond. Deze track is een goede weerspiegeling van de kwaliteit van het album (hoewel natuurlijk niet ieder nummer dit niveau haalt). De beat is fijn: jazzy, soulful, maar toch ook rauw. Royce da 5’9” klinkt hongerig. Ik heb toch echt wat met zijn stemgeluid, wat ook wel voor een groot deel te maken heeft met nostalgie, daar waar ik hem door GTA III leerde kennen, meer dan 20 jaar geleden. Lekker nummer.

Busta Rhymes - Put Your Hands Where My Eyes Could See (1997)

Busta Rhymes was in de jaren ’90 een van de grappigste rappers die er waren (behalve Redman, die begaf -en begeeft- zich wat dat betreft op eenzame hoogte). Zijn teksten, flow, stemgebruik, en adlibs zijn altijd zeer enerverend en toveren altijd wel een lach op mijn gezicht. Dit album ontdekte ik laatst toen ik eigenlijk Busta Rhymes’ solowerk pas echt goed ging beluisteren. Waar een aantal nummers op het album When Disaster Strikes (1997) typerend voor zijn tijd zijn, kon dit nummer prima 10 jaar ook nog verfrissend zijn geweest. De beat, verzorgd door (de voor mij onbekende) Buddah, die met dit nummer schijnbaar zijn eerste productie ooit op de mat legde. Knap, daar waar de beat zijn tijd, zoals eerder aangegeven, ver vooruit is.

Mad Skillz - All in It (1996)

Niet zo baanbrekend als de voorgaande, deze track, maar wat een fijne beat. Dit nummer komt van het album From Where??? (1996), een verrassend goed album met een verrassend groot aantal topproducers, zoals J. Dilla, Buckwild, Large Professor en EZ Elpee. Deze track is geproduceerd door Shawn J Period, die ik niet echt goed ken. Hij doet het in ieder geval zeker niet onverdienstelijk, met een rauwe set drums en die pianosample bedient mij natuurlijk op mijn wenken. Mad Skillz is overigens wel een oké rapper. Niet hoogstaand, maar op dit soort rauwe beats kan hij er prima mee uit te voeten.

Mobb Deep - Never Goin' Back (2000)

Mobb Deep op een Moby-sample, een zeer interessante combinatie. De trackGod Moving Over the Face of the Waters (1995) wordt hier prima gesampled. Daar waar de originele track na een tijdje zeer bombastisch wordt, laat Havoc de sample een beetje op de achtergrond kabbelen waardoor er vooral de hogere tonen doorkomen wat verrassend goed werkt. Ook klinken Havoc en Prodigy hier heel hongerig op, wat doet denken aan de Murda Muzik tijd. Aangenaam verrast door deze track.

Three 6 Mafia - Niggaz Ain't Barin' Dat (2000)

Ik begin zo ondertussen een fascinatie met de jaren ’90 memphis hiphop scene te ontwikkelen. De ongepolijste beats, en vooral die ontvreemde en duistere sfeer op de tracks spreekt me echt heel erg aan. Dit album is uitgebracht in 2000, maar bestaat uit tracks die in de periode 1991 - 1994 zijn gemaakt. Het is ook fascinerend omdat je duidelijk al de “dirty south” elementen hoort die een jaar of 10 later eigenlijk de basis voor een hele nieuwe golf aan mainstream hiphop zouden vormen. Dit nummer is een instrumentale track, bestaande uit een bedwelmende, spacy achtergrond sample en vocal samples. De diepe bassen en opzwepende drums zorgen voor een heel dope geheel. Enige minpunten is dat het iets te lang voortduurt waardoor het na een tijdje wat te herhalend wordt. Dit nummer had makkelijk 3:30 of 4 minuten mogen duren, zeker niet de 6:12 die het nu duurt. Verder wel echt een super vette track.

Leuk om zo te volgen!

Heb je toevallig ook een Spotify playlist die je bijhoudt met deze tracks?

Thanks!

Eigenlijk niet nee. Ik heb op dit moment een playlist genaamd "Newly discovered" maar die leeg ik om de tijd weer nadat sommige tracks niet zo "new" meer zijn.
Misschien wel een idee om een aparte playlist voor de tracks in dit topic aan te maken!

Al een maand niet meer geupdate door zeer veel werk en werkreizen.
Derhalve dus ook weinig tijd gehad om albums te beluisteren.

Week 7

DJ Muggs & Call O’ da Wild – New York Undercover (1997)

Onlangs het album Soul Assassin’s van DJ Muggs voor de eerste keer in zijn volledigheid beluisterd. Dit nummer kende ik als enige van dat album. Vreemd, want het was bij lange naar niet het bekendste nummer op dat album, die eer gaat denk ik toch naar Puppet Master. Ik vind dit overigens wel een van de dopeste tracks op die CD, en dat komt denk ik toch wel grotendeels door die enorm vette beat. Kunnen we eigenlijk wel van een beat een beat spreken als de drums missen? Beetje een gevalletje “Ruin on My Watch” van AKAI SOLO, eerder behandeld. Ach ja, er is in ieder geval een ritme te bespeuren. De beat heeft echt een soort western gevoel, en ik visualiseer juist niet dat wat de track beschrijft: een grimmige, grijze stad. Nee, dan komt de sfeer van deze track toch meer overheen met de cover van dit album: een woestijnachtige, goudkleurige setting. Raps zijn overigens best oké, daar waar de flow en geanimeerde delivery van Call O Da Wild prima overheen komt met de geanimeerde instrumental. Heel goede track, heerlijke sfeer.

Cormega – One Love (1996)

Onlangs dan eindelijk op Spotify verschenen; het pas veel later uitgebrachte album van Cormega genaamd The Testament. Het album is vreemd genoeg een van de minste werken van Cormega, daar waar The Realness (2001) dit werk ruimschoots ondersneeuwd. Cormega is altijd een fijne rapper geweest, en zijn recente werken onderstrepen dat nog maar eens. Zo ook in eerder werk dus, zoals dit nummer, oorspronkelijk uit 1996. Daar waar het leeuwendeel van de beats op dit album eigenlijk tegenvallen, heeft deze beat geproduceerd door RNS een mysterieuze aangenaamheid om zich heen hangen dat het een boeiend geheel maakt. Deze track is een soort van reactie op die ene line van Nas in de gelijknamige track One Love uit 1994 (“What up Cormega, have you seen him, are y’all together?”). Waarom hij niet gewoon effe een belletje kon plegen om die vraag te beantwoorden weet ik niet, maar de resulterende track is op zich fijn. Niet heel hoogstaand, gewoon een relaxe track.

Big Daddy Kane – Daddy’s Home (1994)

Daddy’s Home, de titeltrack van het gelijknamige album Daddy’s Home. Een tegenvallend album, moet gezegd worden. Alleen het nummer Show & Prove is van echt degelijke kwaliteit, kort daarop gevolgd door deze track. Dat is vooral aan de beat te danken. Het is een typische boom bap beat, en daarom voor velen ofwel automatisch een klassieker, ofwel een 13-in-een-dozijn track. Misschien valt het wel onder beide klassen te scharen, maar dat het, zoals One Love van Cormega, een prima relax-track is, valt niet te ontkennen. Big Daddy Kane klinkt geconcentreerd op deze track, en vult met zijn diepe, donkere stem de beat perfect aan.

Keith Murray – Incredible (ft. LL Cool J) (1999)


Ik weet niet of het al eens eerder is voorbijgekomen, maar ik heb een enorm zwak voor Erick Sermon’s late nineties en early 2000s beats. Ik vind ze bijna allemaal even fijn. Des te kaler, des te beter. Niets geeft beter die late 90s zomersfeer aan als een Erick Sermon beat. Keith Murray vind ik eigenlijk vaak maar een vervelend stemgeluid en flow hebben, vandaar dat ik zijn albums nooit eerder echt de kans heb gegeven. Echter, toen ik leerde dat vooral Erick Sermon de beats voorzag, wilde ik It’s a Beautiful thing (1999) toch wel de kans geven. Het album was achteraf prima te pruimen, en deze track was toch wel de uitblinker. Een opwekkende beat met een hongerige LL Cool J en Keith Murray zorgt voor een prima track.

DMX - Slippin' (1998)

DMX kreeg het voor elkaar om in één jaar twee goede albums af te leveren. De eerste, “It’s Dark and Hell is Hot” werd vooral door bangers als Ruff Ryders Anthem en Get at Me Dog een groot succes. Soortgelijke hits waren eigenlijk niet op het kort daaropgvolgende “Flesh of My Flesh, Blood of My Blood” te vinden, buiten allicht deze track “Slippin’”. Slippin’ heeft echt een hele fijne beat, bijna sentimenteel. Het past precies bij het thema van de track, namelijk dat DMX toch veel moeite heeft met zijn innerlijke demonen onder controle te krijgen en niet steeds het duistere pad te bewandelen. Zeer goed nummer.