In een wereld waar wereldtours worden gezien als de kroon op succes, kiest Miley Cyrus bewust voor het tegenovergestelde. “Ik heb de fysieke mogelijkheid, ik heb de kansen, maar ik heb geen verlangen”, vertelde de popster openhartig in Good Morning America over haar beslissing om haar nieuwe album Something Beautiful niet met een tour te promoten. “Er is geen infrastructuur die artiesten echt ondersteunt”, voegt ze eraan toe. Het leven onderweg, een droom voor velen, bleek voor Cyrus een emotionele uitputtingsslag.
Voor Cyrus is nuchterheid geen keuze, maar noodzaak. “Sobriety is als mijn God”, zei ze eerder dit jaar tegen Zane Lowe van Apple Music 1. Op tournee blijven is, naar eigen zeggen, ronduit gevaarlijk voor haar geestelijke gezondheid. “Je krijgt duizenden mensen die naar je schreeuwen en je overladen met liefde. Daarna crash je. Dan voelt de liefde van één persoon ineens niet meer genoeg.” Het contrast tussen die adrenalinekick en de leegte daarna, noemt ze slopend.
Beyoncé als baken van kracht
En toch stond ze vorige maand oog in oog met Beyoncé op het podium van het Stade de France. Tijdens een verrassingsoptreden tijdens de Cowboy Carter Tour zong Cyrus het duet II Most Wanted, dat ze eerder dit jaar samen opnamen. “Wanneer je naast haar staat, voel je haar vuur en toewijding”, zei ze bewonderend.
De zangeres wil haar fans echter laten weten dat haar besluit niet voortkomt uit angst. “Ik houd juist van dingen die me bang maken. Ik heb uit vliegtuigen gesprongen, voor 150.000 mensen gezongen”, aldus Cyrus. Maar het leven in kleedkamers, slapen in rijdende bussen en dagenlang ver van huis zijn: dat past haar simpelweg niet meer. “Ik wil geen leven leiden dat me kapotmaakt”, schreef ze eerder in een verklaring aan fans.
Muziek als overlevingsmechanisme
Cyrus heeft haar prioriteiten verlegd. Waar ze ooit leefde voor het podium, leeft ze nu voor stabiliteit. En voor haar stem, letterlijk en figuurlijk. In plaats van eindeloze tournees kiest ze voor diepere connectie met zichzelf. “Dat optreden met Beyoncé, dat is voor mij een overwinning”, zei ze. “Geen trofee om op een plank te zetten, maar iets wat ik voor altijd met me meedraag.”
