In de schemerlamp van Black Sabbath’s oefenruimte in 1969 werd heavy metal geboren en Ozzy Osbourne was haar doordringende stem. Bij het refrein “What is this which stands before me?” in Black Sabbath (1970) trilde een nieuw genre wakker. Zijn duistere, bijna demonenachtige uithalen vormden hij een blauwdruk voor alle frontmannen die zouden volgen. Rauw en onvergetelijk.
Met Paranoid, Iron Man en Sabbath Bloody Sabbath zette Ozzy de standaard voor metal: donderende riffs, apocalyptische verhalen en de hogerwordende uithaal die het genre definieerden. Maar ook zachte momenten lieten zien dat hij meer kon dan angst aanjagen: in Changes raakt hij onverwacht de nostalgische snaar, een statement dat zijn stempel als veelzijdig artiest bevestigde.
Zijn solocarrière: van misantropie tot mainstream
Toen Ozzy zijn solo-pad insloeg met Blizzard of Ozz, vond hij een nieuw ritme. Tracks als I Don’t Know, Crazy Train en Mr. Crowley mengden introspectie met iconische riffs van Randy Rhoads. Een samenwerking die hun status verzekerde. Crazy Train, met zijn pakkende riffs en anthemachtige lyrics, groeide uit tot zijn handelsmerk.
Lees ook: Van slapend in een auto tot wereldwijde nummer 1: het onwaarschijnlijke succes van Alex Warren
Ozzy ging niet op de automatische piloot. Met Suicide Solution confronteerde hij zijn eigen alcoholrelatie, terwijl Flying High Again juist zijn momenten van euforie viert. Zijn horrorrock-hymne Diary of a Madman toont een gothic-mijnstaat op piano, terwijl Bark at the Moon de energie van een nieuw tijdperk vangt met Jake E. Lee op gitaar.
Drie decennia van reflectie en heruitvinding
In de jaren ’90 liet Ozzy zijn kwetsbare kant zien met Mama, I’m Coming Home. Een ode aan zijn vrouw Sharon. Hij schudde grunge van zich af met No More Tears, een prog-metal epic die zichzelf heruitvond. In I Just Want You zingt hij van eenvoud en stabiliteit: “There are no impossible dreams… I just want you.”
Lees ook: Teddy Swims breekt alle records: 'Lose Control' schrijft popgeschiedenis
In het nieuwe millennium gaf Dreamer mensen hoop met een vleugje Beatles-inspiratie. Recent, met Patient Number 9 (2022), bewijst Ozzy dat hij relevant blijft, met een supergroep van Zakk Wylde tot Jeff Beck om zich heen en nog altijd op zoek naar balans tussen absurditeit en creativiteit.
Slot: een erfenis van legendes
Ozzy Osbourne, de stem achter Black Sabbath, de solo-sensatie en de Prince of Darkness, verliet ons met een erfenis van 20 onvergetelijke songs. Een muzikale reis door duisternis, verslaving, liefde, woede en hoop. In elk nummer klinkt niet alleen zijn stem, maar zijn ziel, rauw, echt, en onuitwisbaar. Zijn nalatenschap blijft nagalmen in speakers wereldwijd en in de harten van miljoenen fans.
