menu

Hier kun je zien welke berichten bennerd als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A Day to Remember - And Their Name Was Treason (2005)

Alternatieve titel: Old Record

3,0
In den beginne vond ik er helemaal niks aan, maar na herbeluistering blijkt dit gewoon een ruw klinkende A Day to Remember met garage-productie te zijn. Hun poppunk meets metalcore-breakdowns klinkt minder glad dan op opvolger For Those Who Have Heart, maar dat maakt dat de echt brute stukken nog een stuk harder aankomen. Heartless is terecht een mini-anthem, zo fel zou de band nooit meer klinken. Geen aanrader als je de band nog niet kent, maar ik durf deze intussen wel als nummer twee aandragen.

A Day to Remember - Common Courtesy (2013)

3,0
Stiekem had ik deze band al afgeschreven, omdat de voorgaande plaat al veel minder sterke nummers bevatte dan Homesick, die al veel minder sterke nummers bevatte dan For Those Who Have Heart. Maar met deze plaat bewijzen ze dat ik nog altijd een zwak heb voor de mix van aalgladde poppunk en lompe metalcore-breaks.

A Day to Remember lijkt weer wat meer peper in de reet te hebben, wat resulteert in weer een boel erg leuke en catchy nummers! Natuurlijk staan er ook wat verplichtige melige tracks op, maar die kunnen de pret niet bederven. Ik heb er weer een guilty pleasure bij.

A Day to Remember - For Those Who Have Heart (2007)

4,0
Rise or Die Trying van Four Year Strong komt in de buurt, maar For Those Who Have Heart is voor mij toch dé poppunk-met-breakdowns-plaat. Het genre is kortstondig geboomd als easycore, maar dat lijkt intussen ook weer begraven te zijn.

Het recept: aalgladde jongetjespunkrock met breakdowns zoals we die kennen van de betere rollende metalcorebands. Twee werelden die ver uit elkaar staan, maar als combinatie als de beste guilty pleasure aanvoelen. A Day to Remember weet het hier ongelooflijk goed uit te voeren. Volwassen is het natuurlijk nergens. Stel je voor. Maar er staan een aantal heerlijk onbezonnen klinkende refreintjes op, die vakkundig met de grond worden gelijk gemaakt door een moshsessie voor het betere luchtkaratewerk.

Luistertips? Als A Shot in the Dark, The Danger in Starting a Fire en The Plot to Bomb the Panhandle je niet liggen, biljf je hier best ver van weg. Anderen mogen meevieren op mijn zestiende verjaardag, als dit keihard gedraaid wordt.

A Day to Remember - Homesick (2009)

3,0
Live is dit inderdaad een leuke band, zoals hierboven gezegd wordt (/werd). Op Homesick is het echter een tweestrijd. Langs de ene kant heb je complete roosschoten met The Downfall of Us All, I'm Made of Wax, Larry, What Are You Made Of? (catchy poppunk), Mr. Highway's Thinking About the End (metalcore-gons) en Welcome to the Family, langs de andere kant schiet het vijftal op een aantal tracks veel te veel door in het nietszeggende zeurderige poppy geluid. Als volledig album zal ik Homesick dus niet snel opleggen, maar als zelfsamengestelde EP wil het wel nog werken.

A Day to Remember - What Separates Me from You (2010)

2,5
Neem alle ingrediënten van Homesick, maak het nog een beetje gladder, zet er met 2nd Sucks een gouwe ouwe op en vlak alles qua kwaliteit nog wat meer uit en je hebt What Separates Me From You. Ergens is het nog net wat meer onderhoudend dan irritant, maar memorabel is het niet. En dat is wat deze band nog leuk maakte. Een misser, maar de band ging gelukkig weer de betere kant op met de opvolger. Helaas grijp ik niet meer terug naar iets anders dan de eerste drie platen.

A Different Breed of Killer - I, Colossus (2008)

3,0
Goede deathcore van deze Amerikanen. Af en toe neigend naar After the Burial of Veil of Maya, dan weer erg bruut geWhitechapeld. De rit blijft interessant genoeg om een half uur te boeien (zelfs het ruim zeven minuten durende The Glorious Fall). Persoonlijke favoriet is hier The Cleansing Apparatus.

A Dying Dream - Now or Never (2006)

3,5
The Ghost Inside nog voor het The Ghost Inside was. De reden van de naamsverandering ken ik niet, maar dit klinkt als een logische voorganger van Fury and the Fallen Ones. Het geluid klinkt nog iets 'lelijker', maar dat werkt net heel goed. De breakdown in The Brave komt er zo een stuk bruter uit. Goede metalcoreplaat die toch nog best toegankelijk klinkt en vooral een interessant stuk voor diegenen die niet genoeg kunnen krijgen van de eerste twee The Ghost Inside-albums.

A Wilhelm Scream - Career Suicide (2007)

3,0
Fijne punk die mij stiekem wat doet denken aan een underground versie van Rise Against. Lekkere riffjes, hier en daar een beetje solo en aanstekelijke zang maken dit tot een aangename plaat.

A$AP Rocky - At. Long. Last. A$AP (2015)

2,5
Slecht is het niet, maar wat een tegenvaller. Veel te 'cloudy' en te wazig, veel te traag tempo, producties die me helemaal niet meevoeren. Rocky is een uitstekende mc, maar lijkt hier veel te weinig energie te hebben. Het kabbelt allemaal wat door.

Wel pluspunten voor Weezy, Bone$ (leuk om hem op zo'n grote release te zien) en voor de grote bazen op het nummer Wavybone. Pimp C steelt de show op dit album.

A$AP Rocky - Long. Live. A$AP (2013)

3,0
Ik verhoog de boel naar 4*. Deep Purple was een heel aardige mixtape, maar van mijn enthousiasme over Live. Love. A$AP blijft maar weinig over. Met zijn eerste full-length bewijst Rocky dat hij echter wel een van de meest interessante hiphopartiesten van dit decennium is.

Minder Clams Casino betekent bij mij blijkbaar meer punten, zo blijkt. Het gaat op deze plaat weer meer de southern hiphopkant op, maar blijft steeds heel eigenzinnig. Sorry, Purrp. Na 1train zakt het niveau helaas wat in, maar de eerste negen tracks blijf ik in de playlist gooien. Wild for the Night is het ultieme hoogtepunt hier, prachtig nummer!

Abnegation - In the Eye of the Storm (1995)

4,0
Is dit deathcore avant la lettre? Het is in ieder geval een ferm onderschatte en helaas vergeten band. De extremiteit die ze hier lieten horen was ongekend voor de toenmalige hard- en metalcorescene. Ook qua teksten was de band behoorlijk extreem, al waren er ergere gevallen. Naadloos uitgevoerde extreme metalcore met een geniale kutproductie. Jammer dat deze band morsdood is.

Abnegation - Verses of the Bleeding (1997)

3,0
De eerste (en laatste) full-length van Abnegation bleek een keiharde tegenvaller te zijn. Het valt wel al af te leiden van de bijzonder kunstzinnige hoes, maar de diehard veganisten hebben hier hun metalcore-geluid bijna volledig ingeruild voor lompe death metal. Weg is het snedige cult-geluid van de hevig vergeten EP's. Abnegation kiest hier voor de tinnen snaredrum, botte grunt en gezapige metalriffs. Op zich niet heel slecht, maar het eigen gezicht dat ze hadden werd hiermee helemaal weggeveegd.

Abominable Putridity - In the End of Human Existence (2007)

2,5
Sinds Devourment in 1999 is er een nieuwe tak aan de death metalboom gegroeid: slam death metal.

Het is ongeveer hetzelfde als brutal death metal, maar ipv enkel snelsnelsnel en hardhardhard te spelen is er ook ruimte voor groove en vertraagde ritmes. Voeg daar nog eens een bijzonder smerige blubbergrunt (zonder stemvervormer of andere electronische effecten!) en songtitels die geen mens wil verstaan aan toe, en je hebt het genre in een notendop.

De VS stond lange tijd op kop aan het genre, maar er zijn andere landen die op de loer liggen, zoals de Japanse (Vomit Remnants en Infernal Revulsion) en Rusland.

Abominable Putridity is een vertegenwoordiger van de Russische garde. En dit doen ze goed. Erg goed zelfs. Dit groovet als een banaan en beukt als een garnaal! De kokhalzende splattervocalen klinken onmenselijk en zijn verrassend bruut. En telkens als de aandacht dreigt te verslappen gooit deze band een nieuwe bunker van een riff tegen je hoofd.

Het enige minpunt is de ongelooflijke eenvormigheid, maar who cares? Bizarre hooks en plotse wendingen of omslagen is het laatste waar deze muziek om maalt.

Mensen, dit is kutmuziek! Maar ik draai het graag, en ik raad het de fans van harte aan.

Favoriete tracks:
Intestinal Putrefaction
Sphacelated Nerves

Abominable Putridity - The Anomalies of Artificial Origin (2012)

2,5
Opnieuw een heel erg vettige death metalplaat met een hoop meer dansbare ritmes dan de vorige plaat, die iets meer in geblubber verzandde. Deze plaat is trouwens ingebromd door Matti Way (Disgorge). Geen echte hoogvlieger (er zijn er maar weinig in dit genre) maar wel een erg lekker schijfje dat handig is om de slapers uit de ogen te knallen.

Aborted - Strychnine.213 (2008)

3,0
Hij is er alleszins met de vingers in de neus door na de eerste luisterbeurten. Aborted mag zich best de nieuwe Carcass gaan noemen, pfioew. De nadruk ligt hier niet op snel, maar vooral op bruut en hard. De grunts klinken weer lekker vet, de riffs zwaar.

De Belgen kunnen weer trots zijn

Aborted - TerrorVision (2018)

4,0
Beste Aborted sinds het ontstaan van Aborted! Dit is een brute wervelwind van veel stijlen. Ik lieg, dit is voornamelijk ziedend brute death metal, maar dan doorspekt met een beetje grind, een beetje thrash en een beetje bijna-blackige sfeer. Maar wat een songs! Squalor Opera is bijna de meezinger van het jaar.

Abscess - Horrorhammer (2007)

3,0
Heerlijk smerige rollende death metal, gemaakt voor en door mensen die tijdens het verorberen van een dode rat graag een muziekje door hun krakende en piepende boxen horen schallen. Bandleider in kwestie is trouwens Chris Reifert, de man achter het legendarische Autopsy en tevens te horen als drummer op het album Scream Bloody Gore van (natuurlijk) Death.

Veel zal ik dit niet opleggen, maar af en toe mag dit wel eens langs de shuffle komen.

Absorbed - Visions in Bloodred (2002)

3,0
Lekker rauw en groovy Old School Death Metal van deze Nederlanders. De muziek lijkt behoorlijk op de trage rotters van Obituary en vooral Entombed, met een heel 'droge' productie, wat hierop zeker niet slecht is. Jammer dat dit veelbelovende bandje gesplit is, want ze hadden kunnen groeien tot een zeer goede band.

Favoriete track: Twisted Backwards.

Abysmal Dawn - Leveling the Plane of Existence (2011)

3,0
Technische death metal met wat progressieve tintjes, maar helaas in mijn ogen nogal sfeerloos. Het is veel dynamischer geproduceerd dan de gemiddelde technische death metalband (ik denk aan Deeds of Flesh en Severed Savior) en af en toe valt er een solo of technische riff op, maar er is niets dat echt blijft hangen.

Toch is het geen verkeerde death metalplaat, dus liefhebbers van het genre moeten hier zeker wat mee kunnen.

Abyssal - Antikatastaseis (2015)

3,0
Abyssal is een van de meest interessante bands uit het land der extreme metal. De vorige twee releases waren hondsbrutale death metal vermengd met een geweldige, mystieke black metal-sfeer. Antikatastaseis (een mond vol), de eerste release ondersteund door een platenlabel, borduurt daarop verder, maar de band weigert louter een herhalingsoefening te maken. De razende formule van de voorgaande platen is natuurlijk opnieuw aanwezig, maar wordt uitgebreid door experimenten, het gaspedaal wordt af en toe gelost en de nadruk ligt op zowel de techniek als de sfeer.

En hoewel het zeker geen misser is, wordt het niveau van de voorgangers niet gehaald. Ik mis het ondoordachte, het rechtdoorzee gebeuk, het brutale 'ze hebben me weer bij m'n nekvel'-gevoel. Hier is duidelijk meer over nagedacht, meer sfeer van onder anderen Ulcerate en Gorguts. Slecht kan ik dit zeker niet noemen, maar zo onderuitgeschopt als bij Denouement en Novit Enim... ben ik niet.

Abyssal - Novit Enim Dominus Qui Sunt Eius (2013)

4,0
Oeh, wat is dit vet. Heerlijk sfeervolle Deathspell Omega-achtige riffs met een fantastische, diepe deathgrunt. Alleen jammer dat het veel te lang duurt, waardoor het er mijn aandacht niet zo lang kan bijhouden. Eens zien of het wat groeit, want dit lijkt wel een van de meest interessante extreme metalplaten van de laatste tijd.

Ace Hood - Starvation II (2013)

2,0
Fikse tegenvaller. Ace Hood heeft een fantastische flow en ik hoor hem heel erg graag als gastartiest, maar hier lijkt hij keer op keer de verkeerde beats te kiezen. Hij kan het ook nergens recht trekken. Jammer, ik ga eens een poging wagen bij een andere tape.

Acme - ...To Reduce the Choir to One Soloist (1996)

4,0
Donkere en brute plaat inderdaad, is me destijds aangeraden door McSavah. Ik dacht omdat ik het had over dat screamo-bands me te zeurderig klonken, maar de brute stukken me wel lagen. Ik snap waarom de link gelegd wordt: dit heeft dezelfde soort intensiteit als veel screamo-artiesten, maar dit is natuurlijk veel meer gelinkt met de metalcore van Integrity en Ringworm, aangevuld met een dosis Converge. Ik verkies liever de Amerikaanse variant van deze stijl, maar Acme mag zeker niet over het hoofd gezien worden.

Action Bronson - Blue Chips (2012)

2,5
Bronson klinkt op deze tape zo mogelijk nog meer als Ghostface Killah. Blue Chips is een degelijke mixtape, zoals men onderhand wel van Action Bronson mag verwachten. Dreamer (die sample ) en Expensive Pens (Meyhem Lauren, die beat, Bronson zelf ) zijn de grote uitschieters.

ACxDC - He Had It Coming (2005)

3,0
Powerviolence met een vette muur van geluid, heel wat breakdowns en de nodige vocale afwisseling. Wervelende EP, die dit jaar heruitgebracht is op To Live a Lie Records (met twee extra tracks). Heerlijke band!

Aesop Rock - Labor Days (2001)

4,0
Kun je een site spammen op de betreffende site zelf? In ieder geval moeten jullie allemaal MusicMeter.nl bezoeken, want je kan daar prachtige muziek op ontdekken. Niet alleen door bij willekeurige albums te klikken, maar ook door af en toe eens bij een gebruiker te kijken en zien waarop die persoon allemaal gestemd heeft. Al aangemeld? Goed, dan kan ik verder gaan met lullen.

Deze plaat ken ik in feite al heel erg lang. Labor Days maakte deel uit van de eerste lading rap-cd’s die ik binnenhaalde als fan van alles wat maar met een luide gitaar te maken had, maar die zijn blik eens wou verruimen. Door even rond te klikken in de top tien van BoordAppel (het voelt aan als spioneren) kwam ik bij deze plaat terecht en door de intrigerende hoes heb ik deze plaat maar ineens wat rondjes gegund. Het duurde even, maar ik geraakte na verloop van tijd toch mee met de afgenepen stem van Aesop Rock en de relaxte beats. Het grote probleem was dat ik dit album nooit echt veel gedraaid heb, wegens een overdosis aan beter.

Maar de laatste maanden laat ik dit regelmatig door de boxen schallen. En uiteindelijk is dit toch een album geworden dat onmogelijk geen deel kan uitmaken van mijn muzikaal plezier. Aesop Rock zelf is acquired taste (zoals dat zo mooi heet): hij rijgt bijna stotterend de woorden aaneen, maar heeft vreemd genoeg toch een flow om ‘U’ tegen te zeggen. Een echte top-mc vind ik hem niet, maar het is het geheel dat dit album zo prachtig maakt. En hij is één van de beste schrijvers die de muziekwereld kent (korrel zout: die ik ken). Zijn bekende metafoor in Daylight (overigens het beste nummer van deze plaat) krijgt nog steeds een tevreden glimlach op mijn gezicht en de lyrics in No Regrets zijn genieten.

Over genieten gesproken, hebben jullie al eens goed naar die beats geluisterd? Aesop zelf bakt enkele mooie beats klaar, maar het is vooral Blockhead die hier de show steelt. Zijn muzikale schetsen wikkelen de luisteraar in een warm lappendeken waar je niet van onder wilt kruipen.

Ik ken dit album niet zo goed dat ik intussen alle details al weet zitten. Maar ik ken het wel genoeg om het de lucht in te prijzen en aan te raden aan iedereen die maar iets te maken heeft met ‘echte’ hip-hop.

AFI - Decemberunderground (2006)

3,5
Stiekem had ik hier meer van verwacht, maar helaas komt deze anders zo catchy punkband hier erg gezapig en vaak heel flauw voor de dag. Echte punkrock is het niet meer op Decemberunderground. Zoals het hierboven (of hierbeneden) al gesteld wordt, zit er een nogal new wave'rig gevoel bij, neemt de gothic thematiek het nog meer over dan voorheen en kan dit met momenten zeer goed mee met de grote "emo"-hype van die tijd. Leuke vernieuwing, al pakt het hier dus maar flets uit.

Er zijn echter drie grote uitschieters. Het bijna afgezaagde Miss Murder knalt er nog steeds fijn door en Kiss And Control blijft ook goed hangen. De hoofdprijs gaat dan weer naar Love Like Winter. Mijn hemel, wat een simpele track die gewoon récht in de roos gaat. Briljante melodie. Het staat hier intussen al een uur op repeat te spelen. Schitterend! Als geheel gaat Decemberunderground de mist in, maar door de drie bovengenoemde tracks voelt mijn huidige score als iets te laag aan.

Agents of Abhorrence - Earth. Water. Sun (2007)

3,0
CD. Playknop. Kalm intro'tje. Nummer 2. Het geblast begint. Het geblast gaat door. Snoeihard. Korte nummers. Tien minuten voorbij.

Even bekomen. Dan repeat. Play. Kalme intro, maar je weet wat er komen zal. Inderdaad, nummer 2. Blasten. Klinkt best wel catchy. De tracks razen er weer door. Wat een agressie. Prachtige grind. Weer tien minuten voorbij. Klaar voor nog een keer?

Agents of Abhorrence is een grindcoreband uit Australië. In nog geen tien minuten tovert deze wervelwind 13 tracks tevoorschijn, die iedere liefhebber van bands als Nasum (Human 2.0 en later), Rotten Sound en Discordance Axis zou moeten bekoren.

Dit klinkt gewoon geflipt! Het klinkt agressief en gewelddadig (maar dat is twee maal hetzelfde zeggen en vertellen). Instrumentaal is dit meer dan in orde. De drummer houdt wel van een potje blasten, de snarenplukkers ook. Tussen dit geblast door ontdek je na een aantal luisterbeurten dat de gitarist geniaal klinkende en zelfs melodieuze riffs uit zijn mouw schudt, wat het luisteren enkel aangenamer maakt.

De instrumentale herrie wordt aangevuld met vocale herrie: screams die je oren eraf blazen. De zanger zou eigenlijk best uit een screamoband kunnen weggelopen zijn.

Een dag later. CD wordt opnieuw in de stereo gemoffeld. Play. Weer die kalme intro. Je bent voorbereid. Het blasten begint. Enorm catchy, waanzinnig. Bijna schizofreen. Maar je geniet. Met volle teugen. Tien minuten voorbij. Klaar voor nog een keer

Agnostic Front - My Life My Way (2011)

4,0
Ik ga even gek doen en mijn score eens met een ster verhogen. Wat een knaller is dit eigenlijk! Ben al even in een ongelofelijke Agnostic Front-mood en daarbij blijf ik naar zowel het legendarische Victim in Pain als naar dit album grijpen. Het titelnummer en Now and Forever zijn rasechte anthems. Heerlijke, rasechte hardcore met een hoop punk-invloeden en een metalklank door de gitaren. Roger 'zeehond' Mirets stem is acquired taste, maar ik trek het blijkbaar erg goed.

Agnostic Front - The American Dream Died (2015)

3,5
Toch een lichte teleurstelling, al is dat bij deze hardcore O.G.'s wel gemakkelijk het geval. Voorganger My Life, My Way is één van mijn favoriete Agnostic Front-platen (wat zeg ik, het laat alles behalve Victim in Pain en United Blood achter zich hangen) dankzij de fantastisch catchy tracks die overmeesterd zijn door de heerlijke melodielijnen.

The American Dream Died tapt weer uit een ander vaatje. De New Yorkers gooien de melodie weer overboord en grijpen terug naar enerzijds meer old school snelheid en anderzijds Another Voice-gewijze lompheid. Het klinkt helaas veel te geforceerd om echt indruk te maken. Slecht is dit zeker niet te noemen, want het vijftal onder leiding van Roger Miret en Vinnie Stigma heeft daarvoor te veel kunde in deze muziekstijl. Maar memorabel is het niet te noemen. The American Dream Died is een voorspelbaar dipje in het repertoire geworden.