Ok, het heeft even geduurd maar hier nu toch de track by track review, één van m’n eerste ooit, dus please bear with me
De eerste luisterbeurt viel zoals reeds gezegd eerder tegen, net zoals de eerder vrijgegeven nummers die hun uitstekende live reputatie geen eer aandeden.
Ik vond de 3 singles op zich wel goed maar miste iets en hoopte stiekem op een duidelijker beeld bij het beluisteren van het volledige album.
En jawel, de sound van de plaat klopt en de singles vinden hun plaats.
Beginnen doen we bij opener Agnus Dei ( vertaling van lam gods) en we kunnen meteen stellen dat ze verdergaan waar prelude to ectasy stopte. Hier gebeurt veel, heel veel. Maar het nummer is zo sterk dat het dit wel aankan. Even Lee Hazlewood namedroppen in het begin om dan Abigail te horen dat ze geen genoeg kan krijgen van de apocalyps. Even een versnelling en de nodige ooh en aah’s ( op quasi elk nummer wel ergens te horen). Dit is echt wel een opener om u tegen te zeggen. Ietwat poppier dan de songs op PTE.
Count The Ways begint met een vette riff, broertje van Arctic Monkeys, en gelijk zit je in het nummer. Abigail zingt net als op het openingsnummer over ( trouw)ringen die voor haar bestemd zijn. Vervolgens weer een pracht van een refrein met als onderwerp (ex) geliefden. Ook dit komt een aantal maal terug op het album. Ik verdenk Abigail ervan om, net zoals een Tom Barman, elke song wel te proberen voorzien van een catchy refrein. En nog een goede outro om het nummer af te sluiten. Ook een topper, deze Count The Ways.
Second Best was één van de songs die ze al geruime tijd ( bijna 2 jaar) live speelden. Geschreven door leadgitariste Emily Roberts begint het met een hemelse engelachtige samenzang om vervolgens een song te horen over iemand die zich altijd op de tweede plaats laat zetten door haar partner. Er zit een goede flow in het nummer en hoewel Abigail prachtig zingt komt het een aantal maal in de buurt van irritant.Het is echt op het randje. Een goed live nummer, hoewel de outro op eerdere live versies beter was als deze op plaat en hoe ze het nu live brengen.
Vervolgens de eerste single van het album, This Is The Killer Speaking ( eerder gekend als yeehaw interlude en the killer). Ook deze spelen ze al een dik jaar live als 1 van de bisnummers. Het is een zusje van de murderballads van Nick Cave, overgoten in een western jasje, goed geïllustreerd in de clip. Ook hier weer een ( vrolijk) catchy refrein gevolgd door de nodige aah’s. Echt wel een prijsbeest deze track. Net als je denkt dat het is afgelopen komt er nog een coda om u tegen te zeggen. Op een red right hand-achtige manier ontploft de song en laat TLDP zien dat deze song het dak van de concertzalen en festivaltenten zal blazen. Live een echte topper.
Net als op de debuutplaat staat er hier ook een nummer van de hand van slaggitariste Lizzy. Toen Sinner nu Rifle. Ook hier neemt Lizzy de zang voor die rekening. ( Lizzy is non binair, geen idee of ik de juiste aanspreekvorm gebruik, alvast excuses) en laat die zien dat die een goede song kan schrijven. De song is een aanklacht tegen het vele oorlogsgeweld. Het begint rustig met erupties in het refrein waar we ook weer de aah’s horen ( ok, het is een trucje maar als het werkt, werkt het, het is zeker niet storend en komt ook niet geforceerd over). Na het tweede refrein vervoegt Abigail Lizzy om er een Frans gezongen middenstuk tegenaan te gooien. Wat onverwacht maar het moet gezegd, het is zeer mooi. Wederom de aah’s in het refrein en einde song. Steekt toch wel boven het maaiveld uit.
5 songs ver en een zeer positieve indruk, veel up tempo rocknummers met de nodige intensiteit en drang. Weinig rustpunten naast het begin en middenstuk van rifle.
Dus is het bij song 6 tijd om wat gas terug te nemen. Woman Is A Tree begint met een etherische samenzang van de hele band, net zoals op second best maar toch volledig anders gezien we nu geen prachtig gezongen woorden krijgen maar wel wederom de aah’s. Past perfect bij de song en hoewel het iets volledig anders is, is het ook wel iets dat ooit moest gebeuren voor de band. Het aardse komt hier naar boven. Dit is zeker een groeisong die past in de context van het album.
Naast Lizzy en leadzangeres Abigail mag ook toetseniste Aurora een song aanbrengen en zingen. Op PTE was dit Gjuha, deze keer I Hold Your Anger. Vooreest is het duidelijk dat Aurora een totaal andere stem heeft als Abigail en Lizzy maar het past perfect bij de song over vrouw en moeder zijn. Ook hier een song die meerder luisterbeurten nodig heeft om volledig te kunnen ontplooien. Niet m’n favoriet maar toch nog sterk. En hoor ik daar weer enkele zinnnen in Aurora’s moedertaal? ( Kosovaars).
Na 2 ietwat moeilijkere songs is het tijd voor een pianoliedje van Abigail. Naar verluid al meer dan 4 jaar geleden geschreven is Sail Away met z’n prachtige melodielijn de ideale song om het beste in Abigail naar boven te halen. Het is pas na meerder luisterbeurten dat je de echte pracht ontdekt en dat het meer is dan een simpele pianosong. Ook hier weer het wegdromen bij een verloren liefde en een nostalgisch gevoel. Om dan uit te komen bij een werkelijk fenomenale outro. Je voelt hier echt de pijn van de song in de samenzang van de stemmen.
Het voorlaatste nummer is The Scythe, de tweede single van het album. Wederom een nummer van Abigail over een stukgelopen relatie en het verlies van haar vader. En je gelooft haar als ze zingt, misschien wel het moeilijkste om te verwezelijken als zangeres. De mmm in de eerste strofes zijn een kleine toevoeging met maximaal resultaat. Het zijn zo’n details die van deze song een topsong maken. De gitaarsolo van Emily op het eind voelt ietwat geforceerd aan De song had misschien nog iets nodig maar ik weet niet of deze solo het beste idee was.
Zo komen we bij het einde. Inferno, één van de laatst geschreven nummers van Abigail die het album gehaald hebben. Vorig jaar tijdens de eindejaarsperiode in Parijs zette ze zich aan de piano met Inferno als resultaat. Het begint als een Elton John song. Zeer poppy en familie van openingstrack Agnus Dei. Net zoals in andere songs proberen ze ook hier subtiel woorden van plaats te wisselen om een andere betekenis aan de tekst te geven. Een aloude truc maar ook deze werkt. De song gaat vooruit, verwacht je niet aan een spectaculair episch slotoffensief. Het is gewoon een steengoede popsong.
We kunnen er niet omheen, net zoals in the Velvet Underground, the Beatles en dEUS zit er bij alle bandleden veel talent, misschien te veel talent om een lang bestaan te garanderen, de ego’s weet je wel. Er zal een tijd komen dat er songs sneuvelen van een bepaald bandlid en wat zeggen de ego’s dan? Maar als ze deze kunnen opzij zetten komt er muziek en niet zomaar muziek. Voor het tweede jaar op rij een pracht van een album. Is het een meesterwerk dat de muzikale geschiedenis gaat veranderen? Neen, zeker niet maar dat moet ook niet. Het is een schitterend tweede album dat ons laat uitkijken naar de live optredens die volgen. En wees maar zeker dat het live nog beter is.
