Ja, het is een goed album. Honey blijft de absolute kraker, maar de andere 9 nummers vallen evenmin door de mand. Haar Gibson (naar het schijnt bijeengespaard door haar familie) is de onontbeerlijke compagnon van Mackenzie Scott. Enkel op Chains neemt hij geen prominente rol in als ik mij niet vergis. Op enkele nummers wordt ze eveneens bijgestaan door een viool, een diepe bas & wat drumwerk.

Wat de nummers betreft, ik was al bekend met de eerste 3 nummers. Van Jealousy and I bestaat er namelijk een prachtige liveversie op youtube.

November Baby is een 7 minuten lang ingetogen song. Tezamen met Chains het meest kale nummer van het album.

Op Chains dreigt ze (bij de basintro (elektronische bas) dacht ik even dat we James Blake gingen horen): "so soon so soon so soon I will run"

Moon & Back en When Winter's Over zijn up-tempo nummers met een aangename melodie. De viool op Moon & Back is trouwens zeer te pruimen net zoals de climax (ik vind het wel extreem catchy).

Don't Run Away Emilie, Come To Terms & Waterfall gaan dan weer de meer ingetogen kant op. Bij Waterfall dacht ik - misleid door de orgel - dat we een Youth Lagoon achtige climax zouden krijgen, maar dat gebeurde niet. Come To Terms leunt dan weer op traditioneel fingerpicking gitaarwerk met op de achtergrond onheilspellende spaarzame drums. Don't Run Away Emilie had zo op een willekeurige Cat Power kunnen staan.

iig houdt Torres goed stand, haar uitstekende stem weet 50 minuten lang te boeien. Cat Power & PJ Harvey zijn zoals verwacht nooit veraf.

een cijfer volgt later. Favorieten zijn: Honey, Jealousy and I, Chains en Moon & Back (Mother Earth & Father God, Don't Run Away Emilie zitten er wel dichtbij)

tot slot nog de liveversie van Jealousy and I:

YouTube - TORRES "Jealousy and I" Live in Studio