Ik heb dit album leren kennen nadat ik "Simon & Garfunkel - The Collection" heb gekocht (met alle albums + het live-concert in 1981 in mooie, kleine lp-hoesjes).

Vooral protestlied "He Was My Brother" (over de Vietnam-oorlog) vind ik prachtig... Heerlijk, die samenzang. Ook "Bleecker Street" vind ik erg mooi.

Ik vind dit zeker géén slecht album van S&G, vergeet niet dat hier ook "The Sound of Silence" en een cover van "The Times They're A-Changing" van Bob Dylan.

Jammer is echter wel het zuinige gebruik van de verschillende instrumenten, dit in tegenstelling tot het album "Like a Bridge over Troubled Water", wat dan weer heerlijk dicht in de buurt komt van een 'luisteravontuur' door de grote hoeveelheid verschillende instrumenten. Vaak krijg ik op dit album het gevoel dat veel nummers vrijwel hetzelfde zijn, bijna elk nummer bestaat uit slechts zang en gitaar.

Afgezien van "He Was My Brother", dat duidelijk een politieke boodschap bevat, lijkt de rest van de liedjes niet met passie gespeeld. De geloofwaardigheid heeft vooral ernstig te lijden onder het overduidelijk geacteerd vrolijke "Go Tell It on the Mountain". "Benedictus" en "You Can Tell the World" zijn daarnaast niet bepaald prijsnummers, waardoor dit album toch niet de status krijgt van favoriet S&G-album van mij.

Het album "Wednesday Morning, 3 A.M.", dat overigens uit 1963 komt en niet uit 1964, is volgens mij een 'groei-album'. Het is aardig om te luisteren als je alleen de hits kent van S&G, maar er is zéker beter werk te vinden van dit vrolijke duo.

Wat je hoogstwaarschijnlijk zal bedoelen, is dat Timbaland op elk nummer - behalve 'Oh Timbaland' - bijgestaan wordt door een andere artiest, de door jou zogenoemde 'features'...

Het is toch wel jammer dat Timbaland nu juist dát nummer heeft 'gepikt'... Ik kan met geen mogelijkheid zeggen dat hij met z'n bewerking van 'Sinnerman' van Nina Simone deze klassieker, afkomstig van het album Blue Pastel uit 1965, enige eer heeft bewezen. Al was het maar door de overdreven productie en de irritante percussie. Zonde eigenlijk...

Over de rest van het album ben ik wat meer te spreken. 'The Way I Are' i.s.m. Keri Hilson & D.O.E. klinkt mij samen met 'Apologize' i.s.m. One Republic en '2 Man Show' i.s.m. 'good old' Elton John, toch bijzonder aangenaam in de oren. De overige nummers behoren daarentegen tot de 'het-ene-oor-in-het-andere-uit'-categorie... Heel weinig nummers blijven écht hangen, wat dan wel weer als voordeel heeft, dat de muziek geschikt zou kunnen zijn als onopvallende achtergrond-muziek, ware het niet dat de eerdergenoemde overproductie en het pregnante, ietwat onplezierige stemgeluid van Timbaland zo'n toepassing onmogelijk maakt.

Naar mijn mening zou Timbaland zonder andere artiesten met de grond gelijkgemaakt worden door het publiek. Om toch iets positiefs over deze producer te vermelden, hij is blijkens dit album wél goed in het samenwerken met (andere) artiesten. Maar laat hem in het vervolg zijn inmenging beperken tot hetgeen waar hij om gewaardeerd wordt, t.w. zijn productie-talent. Pas dan kan er wellicht gesproken worden over 'one of the best albums'...


Tot slot, een reactie op bovenstaande qoute van mavii, laat het ontdekken van 'nieuwe' muziek alsjeblieft niet bij dit - ook door jou aldus verklaard - onvolkomen album. Er zijn ongetwijfeld muziekalbums te vinden die helemaal géén nummers bevatten die jou op enig moment zouden kunnen vervelen!