Een harde noot...

Ik kan mezelf een fan van Tori Amos noemen, al gaat m'n voorkeur uit naar haar vroegere werk. De laatste albums bevatten voor mij niet meer de magie die 'Little Earthquakes' bijvoorbeeld wél heeft. Night of Hunters beloofde anders te worden, dus ik keek ik er ook naar uit. Een klassiek randje is precies de Tori waar ik van hou.

Night of Hunters bleek echter geen klassiek randje te hebben, het IS gewoon klassieke muziek met Tori erbij. De eerste luisterbeurt liet me achter met gemengde gevoelens. Er stonden bijzonder mooie dingen op (zoals bijvoorbeeld Nautical Twilight en het tweede deel van Edge of the Moon) maar de meeste nummers deden mij helemaal niks.

Maar 'anders' was het wel, daarom gaf ik het nog enkele luisterbeurten. Sommige albums moeten groeien om het te kunnen waarderen (High Violet van The National is daar voor mij hét voorbeeld van).

En dat deed het ook.

Er staat geen nieuw meesterwerk zoals bijvoorbeeld Winter op, maar het is wel het beste wat Tori de laatste jaren heeft uitgebracht. Zeker na Midwinter Graces is dit een hele verademing.

Een harde noot om te te kraken, maar eens gekraakt smaakt hij héélijk!