Avenue de la scene was op mijn 18de mijn eerste kennismaking met The scene. Ik kan mij herinneren dat ik toen volledig weggeblazen was. Feest, schaduw van het kruis, geef nooit op, beschaving, mijn straat, alcohol en tranen, het dromenlied, allemaal nummers die ik jaren heb gekoesterd. Een aantal jaren geleden heb ik eens, uit pure nieuwsgierigheid, een aantal recensies opgezocht en tot mijn grote verbazing wordt dit album als een vreemde eend in de bijt van het oeuvre van The Scene beschouwd. Had dit trouwens al door moeten hebben, vermits er op live concerten van The Scene bijna nooit nummers uit dit album worden gespeeld.
Kan dus idd beschouwd worden als een verborgen parel. Ik vertel het hoe ook niet verder,...