Graag wil ik hier een persoonlijke review plaatsen over een bepaald nummer: Oscar see through red eye van het album The campfire headphase. Misschien ga ik wat ver in op dit ene nummer maar ik ben benieuwd of iemand me feedback kan geven hierop.

-- note: het is wel erg lang geworden maar als iemand interesse heeft om het te lezen leek me dit toch de juiste plek om te posten hehe.

Boards of canada.

Oscar see through red eye

Het nummer begint met een melodie, de melodie is niet een volledige melodie in, het zit tussen een mechanisch geluid en een melodie in. Het is een duidelijk computer gegenereerd geluid wat erop duidt dat de precisie ervan een duidelijke keuze van de artiest is. Het is gekozen als “begin”.
Kort daarna wordt een beat ingezet, 2 maten in een vierkwartsmaat. Deze beat wordt bijna direct opgevolgd door een andere beat die 1 maat in een vierkwartsmaat geeft (volgens mij gebruik ik verkeerde termen) en de andere beat fade uit.
Kort samengevat: een melodisch geluid wordt gestart wat meer tegen geluid aan zit dan tegen een melodie, vervolgens wordt dit gebruikt om een beat te genereren en die wordt weer als motief voor een definitievere beat gebruikt.
In principe is dit reactionair, toch zijn de motieven van de drie elementen verschillend. De startende “melodie” is beginnend en blijft het gehele nummer aanwezig, de korte beat is opvolgend en tijdelijk, deze is duidelijk bedoelt om de laatste beat op te starten. Deze laatste beat gaat verderop in het nummer samples dragen. Zo hebben alledrie de elementen ten opzichte van elkaar een duidelijke functie, ze gaan zich binnen een door de artiest systeem als onderdelen gedragen.

Belangrijk is dat tijdens dit duidelijke opstarten van het nummer constant de geluiden van vogels en de zee te horen zijn als een relatie naar de realiteit, alsof dat een hint is naar de oorsprong is van het nummer.

Kort daarna worden door de geluiden van vogels en de zee heen op zichzelf staande geluiden gebruikt die op een dusdanige manier getuned zijn dat ze een melodie vormen. In principe kan je dat lezen als een collage. De verschillende geluiden die samen een melodie vormen zijn zeer nauwkeurig op elkaar ingesteld.
Zo nu en dan is er een heel kort stukje van de middelste, opstartende beat te horen, deze wordt gegenereerd door de geluiden uit de melodie maar de beat wordt op geen enkel stuk doorgezet. Dit vind ik interessant omdat dit iets zegt over wat er in de intro van het nummer gebeurt; daar werd de beat opgestart door de melodie terwijl de beat in het midden van het nummer door een geluid wordt gestart. Dit zou twee dingen kunnen betekenen, dat de melodie in de intro door de artiest niet als melodie gezien wordt maar als geluid, of dat fragmentarisch starten niet starten is omdat de geluiden op zichzelf geen volwaardige melodie zijn (beiden interessante opvattingen). Daarnaast interpreteer ik de constante bewustwording van het bestaan van deze opstartbeat als de gewaarwording van een spookbeat die constant aanwezig is, ook buiten het nummer, en iets nieuws kan genereren. (maar misschien dat ik hier nu te ver in ga)
Tegelijkertijd nemen ze allemaal een ander volume aan, sommige geluiden zijn nauwelijks of niet te horen. Er wordt op die manier geen rekening gehouden met wat we niet meer kunnen horen. Aan de andere kant wordt er wel rekening gehouden met wat we wel kunnen horen, er komen geen veel te luide tonen in voor, wat het geen provocatief nummer maakt.

Persoonlijk vind ik het een compositie van elementen waarin het belangrijk is of de artiest er wel of geen keuze in heeft gemaakt en wat hierop een reactie is en wat niet. Je zou kunnen zeggen een onderzoek naar de fysieke ruimte die een mens heeft om binnen muziek daadwerkelijk zelf iets te kunnen maken. Waar het nummer over gaat is de pure creatie van muziek, ik zou zeggen dat het een onderzoek is naar een motief om een nummer te maken. Daarbij stellen ze ook vragen naar het motief om een nummer een bepaalde (conventionele) lengte of volume te geven.