Solarstone's negende is zijn meest diverse album geworden en vormt volgens zijn zeggen een reflectie over de emotionele rollercoasters die hij in de voorbije jaren doormaakte.
Van Solarstone zijn we doorgaans beats gewend. Dit is hier wel anders. Het openingsnummer Shivelight gaat voor een breakbeat symfonie, iets wat we niet gewend zijn van hem. Ook Boy is zo'n nummer. Het titelnummer Innermost, niet meer dan een pianosolo ontdaan van beats, is een ongewone track in zijn oeuvre.

De betere nummers zijn voor mij de opvallend sterke vocaal ondersteunde nummers met Clara Yates en Evan Henzi. Van hogere kwaliteit dan de meuk die je tegenwoordig hoort. Het eerste, My Sacrifice, is vocal trance met een beklijvende melodie (mijn favoriet op dit album!), het tweede (Underground) klinkt dan meer als melancholische pop. Ook nog even een vermelding voor Over the Moutains, als single uitgebracht bij de betere digitale downloadboer, die verder bouwt op een kinderwijsje. En zo komt Solarstone na dertig jaar carrière (al sinds 2006 solo weliswaar) opnieuw met een heel deftig album af. Minder trancy en dansbaar als gewoonlijk, maar nog steeds even mooi uitgewerkt.