Review: Ken Pomeroy – Christmas Lights In April

Christmas Lights In April is een vergeten debuut dat destijds ondergesneeuwd raakte tussen kerstalbums en decemberdrukte, maar waarin de Amerikaanse muzikante al een prachtige stem en ontwapenende eenvoud liet horen.

Het debuutalbum Christmas Lights In April van de Amerikaanse muzikante Ken Pomeroy voelt vanaf de eerste tonen alsof iemand vroegtijdig de kerstdozen van zolder heeft gehaald. Wat het album echter indrukwekkend maakt, is de prachtige stem van de Amerikaanse muzikante, die warm gloeit als lichtjes in een raam wanneer buiten de eerste sneeuw valt. De sobere arrangementen op Christmas Lights In April klinken als een stille ochtend in december, als alles nog wit en zacht is en de wereld even vertraagt.

De Amerikaanse muzikante was nog piepjong toen ze Christmas Lights In April maakte, maar haar prachtige stem klinkt alsof ze al jaren kerstliederen fluistert bij het licht van een denneboom. De akoestische gitaar vormt een soort muzikale haard, zacht knetterend, waar subtiele accenten als glinsterende ornamenten om haar heen hangen. Het album ademt een intieme, bijna winterse rust, die je automatisch in een trui doet grijpen.

Toch blijft Christmas Lights In April klein en sober, alsof de Amerikaanse muzikante bewust kiest voor de eenvoud van een lege kamer met alleen een kerstster in het raam. De prachtige stem van Ken Pomeroy draagt Christmas Lights In April op een warme, heldere en verrassend volwassen manier voor iemand die nog niet de twintig is gepasseerd. Hoe vaker je luistert, hoe meer Christmas Lights In April zich ontvouwt als een zorgvuldig ingepakt cadeau.

De Amerikaanse muzikante laat in elk nummer horen hoe zorgvuldig ze haar prachtige stem inzet, soms fluisterzacht als sneeuw die valt, en soms iets voller zoals een koor dat zich voorzichtig opbouwt. De liedjes bewegen zich in een rustig tempo, alsof de liedjes zijn geschreven tijdens lange winteravonden waarop de tijd even stilstaat. Het geeft Christmas Lights In April een bijna rituele sfeer, alsof elk nummer een kaarsje is dat wordt aangestoken.

In de productie klinkt een subtiele warmte die doet denken aan kamers waar de kerstverlichting nog even blijft hangen, ook al is het officieel te vroeg of te laat in het jaar. De Amerikaanse muzikante gebruikt haar prachtige stem om die warmte te dragen, zonder opsmuk of haast, alsof ze precies weet hoe je een lied laat gloeien. Het maakt de nummers toegankelijk, maar het maakt de nummers ook verrassend gelaagd voor wie langer blijft luisteren.

Wat vooral opvalt, is hoe natuurlijk de Amerikaanse muzikante haar prachtige stem laat versmelten met de akoestische gitaar, alsof beide instrumenten uit hetzelfde hout zijn gesneden. De liedjes zijn klein, maar de liedjes voelen eerder als zorgvuldig bewaarde herinneringen die je alleen in december weer tevoorschijn haalt, en die bij herhaling op herhaling steeds vertrouwder worden. Het album ademt een soort zachte melancholie die perfect past bij avonden waarop de wereld even stil lijkt te vallen. Dit sfeerbeeld wordt op indrukwekkende wijze ondersteund door de prachtige stem van de Amerikaanse muzikante, die daardoor nog net iets nadrukkelijker centraal komt te staan.

En bijna terloops merk ik dan dat Christmas Lights In April helemaal niet bedoeld is als kerstalbum. Het klinkt alleen alsof de piepjonge Amerikaanse muzikante zonder moeite de warmte van december in elk lied weet te vangen met haar prachtige stem, overigens zonder dat diezelfde prachtige stem de sobere instrumentatie doet ondersneeuwen. Daarmee is het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante een album geworden op een stapel waar ik nog altijd regelmatig naar teruggrijp in de maanden maart en april.