Op zich een heel goed album, maar wel een beetje onevenwichtig. Misschien komt het, omdat de eerste 5 songs uptempo zijn en laatste 5 downtempo. Bij een LP werkt zo'n opbouw heel goed, je kunt dan kiezen voor de juiste kant bij de sfeer van het moment. Bij een CD werkt het niet. Als je alle nummers achter elkaar hoort, dan vloeit het leven een beetje weg. Daarnaast zijn niet alle nummers even sterk.
Wel onwaarschijnlijk goed zijn "Into My Soul", gezongen door de geweldige Dee Dee Bridgewater, en "It's Gonna Be" , met zang van de mij volkomen onbekende Jho Jenkins (Heeft die vent nog meer platen gemaakt? Ik kan er niets van vinden). Deze Jho Jenkins heeft qua stemgeluid in de verte wel iets weg van John Lee Hooker.

N.B. In "The Thousand and One Nights" is op aardige wijze een sample verwerkt van "Soul Bossa Nova" van Quincy Jones.