1 februari 2019 - Menen - Tournee Plankenkoorts (deel 2) - Vijftig jaar op de planken

Het was de derde maal het genot te hebben Verminnen live te mogen meemaken. De eerste keer was in 2011, de tweede in 2016 en nu dus de derde.

De kleine zaal was maar voor 2/3 gevuld en de afwezigen hadden onnoemelijk veel ongelijk. Terwijl Clouseau, Niels Destadsbader, Natalia en zelfs Karem Damen ( ) in Vlaanderen het Sportpaleis vullen, moet Johan het stellen met niet eens volle kleine zaaltjes. Duidelijk dat kwaliteit en kwantiteit 2 totaal verschillende zaken zijn die werkelijk niks met elkaar te maken hebben. Geen probleem voor mij: laat de massa maar Tomorrowland vullen.

Het viel op hoe moeilijk de zanger te been is. Zijn rugproblemen spelen hem duidelijk veel parten. De stem was wel zoals altijd heel goed. Hij opende met 'Vriendinnen van vroeger', meteen een persoonlijke favoriet met prachtig gitaarspel. Er kwamen heel wat klassiekers voorbij, waaronder 'Volle maan', 'Brussel', 'Mooie dagen', 'Ik wil de wereld zien', 'Zingen tot morgenvroeg', 'Laat me nu toch niet alleen' en de afsluiter 'Een of andere dag'. Uit het recentste album zong hij 'Tussen een glimlach en een traan', 'Ouwe maten' en 'Alle dromen zijn van ons'. Spijtig dat 'Het meisje aan de balie heette Lente' overgeslagen werd.

Hij kondigde ook aan dat er dit jaar een nieuw album verschijnt en hij speelde er 6 nummers uit, tenzij ik verkeerd telde. Meteen viel op dat het nakende album dezelfde hoge kwaliteit zal bezitten als we gewoon zijn.

Als ik een minpuntje moet noemen, zal het wel de ietwat korte setlist zijn. Ik gok op 20 nummers, bisnummers inbegrepen. Dat is tegelijk positief, want bij bijvoorbeeld Ozark Henry en Scala hoopte ik dat het concert er na 3 nummers zou opzitten en vloekte ik op mezelf oordopjes vergeten te zijn.

Verminnen heeft niks verloren van wat hem voor mij zo uniek maakt: warme stem, gevoelige teksten, prachtige bindteksten en centraal de weemoed en melancholie. Laat het nieuwe album maar gauw komen!

Dank je wel, Shelter. Wat een mooie analyse. De kans is groot dat je helemaal gelijkt hebt. Ik dacht dat ze met 'I' zichzelf bedoelde en raakte er niet uit, maar jouw interpretatie doet alles mooi in elkaar passen.
Ik las in een aantal berichten bij haar albums dat haar teksten eenvoudig zijn, maar dat is niet altijd zo.

Meteen heb ik nog een vraag, maar dan over het nummer 'Material World' van het album 'Crossroads'.
Wat bedoelt ze eigenlijk? Ze is gelovig, maar hier lijkt ze heel kritisch te zijn tegenover het geloof. Zie ik het verkeerd?