...of met "Deep Purple in Rock". Alle gekheid op een stokje, ik onderschrijf graag de woorden van Wrathchild1. "Exodus" is een meesterwerk.

Vandaag was het weer zo'n dag. Ik mocht de auto besturen en mijn vrouw zat naast mij. Een cd van Deep Purple werd gewisseld met "All the way... a decade of song". Auto rijden is heden ten dage helemaal niet leuk meer nu je zelfs op de snelweg in de Flevopolder je gaspedaal in bedwang moet houden. Als dan ook nog eens het geblèr van Céline Dione uit de speakers komt..... U mag raden in wat voor een gemoedstoestand ik uiteindelijk uit onze auto stapte. En dan ook nog de vraag van je vrouw krijgen: "Hans, alles goed met je lieverd?".

Een user van wie ik de naam niet zal noemen bestempelde recent "Deep Purple in Rock" als een album zonder humor en speelsheid... .

Mooi verwoord RonaldjK. Wat betreft je opmerking over zanger Dave Evans: ik zou dat geen zwakke schakel willen noemen maar dat terzijde. En dan nu door naar het derde album "Deep Purple" uit 1969 zou ik je willen adviseren, dat album is echt magistraal.

Ted was niet de man waarvoor ik naar Lichtenvoorde kwam...

Met andere woorden: als Erik Mesie aan ons vraagt "waar gaan we heen?" Het antwoord kan niet anders zijn dan "nergens Erik, we gaan helemaal nergens heen!".

Na tien jaar is er met All Blessed een nieuw album van Faithless. De band van Rollo en Sister Bliss moet het deze keer stellen zonder het karakteristieke stemgeluid van Maxi Jazz, die met zijn eigen band The E-Type Boys verder gaat. Een beslissing die in goed overleg is gemaakt en Bliss laat weten dat ‘we hem nog steeds missen, maar op een bepaalde manier is hij er toch bij.’ Het gat dat Maxi Jazz achterlaat, is opgevuld met een keur aan gasten: Jazzie B, Suli Breaks, Gaika, Caleb Femi, L.S.K. en Damien Jurado. Hiervan neemt vooral de Britse spoken word poet Suli Breaks een belangrijke plaats in, hij is op bijna de helft van de nummers van de partij.

Op All Blessed voert de vertrouwde combinatie van dance, trance en dub de boventoon; fans van Faithless worden niet teleurgesteld. De band ziet het ook als haar taak om in deze gewelddadige tijden hun muziek vol hoop, liefde en inspiratie naar buiten te brengen: “Dit is muziek met gevoel en het zijn woorden met betekenis”. In de aanloop naar het album bracht Faithless al enkele singels uit: Let The Music Decide, This Feeling en Synthesizer. Alleen het laatste nummer heeft het album gehaald.

Het album opent met Poetry, waarin Suli Breaks gelijk zijn spoken word kunsten mag vertonen. Hij doet je Maxi Jazz niet gelijk vergeten, maar hij vult het gat op aangename wijze. Zijn stem wordt ingebed in een warme synthesizersound en stevige, licht onderkoelde beats. Als de track op stoom komt vloeit het ongemerkt over in Gains, een track die net zo goed Poetry II had kunnen heten. Bij de overgang naar I Need Someone blijkt de plaat eigenlijk een uitgebalanceerde dj set, die je in een prettige trance brengt. De afwisseling komt hier van de zanger Nathan Ball, die ook in het eerder uitgebrachte Synthesizer een belangrijke rol vervult. De eerste vier tracks meanderen de house beats aangenaam voort, pas bij Remember wordt een tempowisseling ingezet. Ook Suli Breaks maakt een kleine draai en gaat meer zingen dan praten.

Na een van de beste nummers van het album, Synthesizer, herpakt de band zich met behulp van Gaika op My Town en sluipen er via zijn bijdrage dancehallinvloeden het nummer in. Het tempo wordt vervolgens op What Shall I do? weer opgeschroefd met stevige industriële ritmes. De titeltrack start met een stukje spoken word, waarna de beats losbarsten en de synthesizers uitwaaieren. Muzikaal en qua klankkleur lijkt het werk van Jean-Michel Jarre de grote inspiratiebron, de track zou ook prima passen op Jarre’s album Zoolook uit 1984. De afsluiter is Take Your Time met de wat omfloerste zang van Damien Jurado. Een rustig einde van een muzikale trip.

All Blessed laat zich het best beluisteren als een doorlopende muzikale trip, de nummers vloeien naadloos in elkaar over waardoor je als luisteraar geheel ondergedompeld wordt. Faithless is met dit album niet echt nieuwe wegen ingeslagen, maar met deze kwaliteit hoeft dat geen probleem te zijn. De band laat zien dat zij na tien jaar stilte, los van wat remixwerk, nog immer een zeer relevante dance-act is.

Bovenstaande tekst is te lezen op www.nieuweplaat.nl

Die recensent van ProgArchives zal z'n dag niet hebben gehad toen hij of zij een oordeel velde over "Kamers/Chambers". Vanaf gisterenmiddag pak 'm beet 15.00 uur draai ik het album non-stop. Het is echt lang geleden dat ik zo ondersteboven ben bij het beluisteren van "een nieuw" album. De gezongen nummers "Ik Kan Niet Dansen" en "De Torenflat Van Babel" zijn van ongekende schoonheid. Hulde aan The Boys-Choir of the Cathedral St. Bavo, Haarlem voor hun medewerking aan dit album van Flairck.
Enne... hulde aan de plaatselijke Kringloop. Vaak is het tien keer niks maar zo nu en dan vis je een parel uit de verkoopbakken.

Ik ben slechts ruim twee maanden ouder dan onze Jorro maar ik ben wel een groot Beatle fan. Met andere woorden: voor de muziek van The Beatles is niemand nooit te oud of te jong om er met volle teugen van te genieten.
Voor wat betreft "All Things Must Pass" ben ik het grotendeels wel eens met Jorro.

Beter dan Boenga kan ik het niet verwoorden.

De enige goede recensent ben je toch echt zelf. Meningen van anderen: je neemt e.e.a. voor kennisgeving aan maar wat je met eigen oren hoort en al dan niet waardeert..., het is het enige dat telt.
Alle lovende woorden ten spijt: met het album "True" van Jon en zijn vriendjes kan ik niet zoveel. Het is geen Yes wat ik hoor.

Nog maar eens heel goed luisteren zou ik willen adviseren. "I Want You" met Massive Attack is alles behalve een miskleun. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik een liefhebber ben van de muziek van Massive Attack. "Something to Remember" is inderdaad een heel fijn Madonna album...

Ik draai "Band on the Run" iedere week wel een keer......

Wellicht heb ik e.e.a. niet goed verwoord. Dat Prince en David Bowie heel veel albums hebben uitgebracht staat niet ter discussie. Dat je als fan van Prince en/of Bowie al die albums wilt hebben snap ik. Dat je remasters van desbetreffende albums koopt begrijp ik ook. Maar waarom je een, zoals Lennon het verwoord, een saaie 4k dvd release van "Purple Rain" koopt snap ik dus echt niet.
Dat ik van zowel Bowie als Prince slechts één redelijk uitgebreide verzamelaar heb wil niet zeggen dat ik geen respect heb voor beide heren.

Zondagavond 29 juni jl. trakteerde BBC1 ons op een anderhalf durende registratie van het optreden van Rod op het Glastonbury festival. Mijn echtgenote en ondergetekende werden aangenaam verrast door dat optreden van Rod Stewart! Rod's vertolking van het nummer "I'd rather go blind" maakte diepe indruk.

Je laten beschimpen, besmeuren, bekladden..., ik heb het zeer recentelijk mogen ondervinden. En dat alleen om een kennelijk tegendraadse mening.

"Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols", het album kwam uit in 1977 en ik was 19 jaar. Prachtig vond ik het en nog steeds. Ik luisterde in die tijd veel naar symfonische rock maar voor het album van The Sex Pistols maakte ik graag een uitzondering. Onlosmakelijk verbonden aan mijn drie leuke jaren op de meao. Punk deed mij verder weinig. Jeugdsentiment? Hoezo Jeugdsentiment! 4****

Ik hoop het laatste. Ik ben niet zo van alle "verjaardagsboxen en special editions" maar voor een "Feestbox" van "Slade Alive!" ren ik naar de eerste de beste platenzaak.

Rudiger, ik zou die verkoper een bezoek aan de dienstdoende KNO arts willen adviseren.