Mooie uitgebreide verslagen hierboven. En jammergenoeg ook een bericht dat naar mijn mening ietwat kort door de bocht is (kitsch?).

Mijn ervaring:
Ik heb via mijn werk bij Radio 6 Soul & Jazz kennis gemaakt met zijn eerdere muziek. Maar met dit fusion album schudt hij mij als soul en neo-soul liefhebber echt even goed wakker. De dromerige en hypnotiserende solo's in uitgebreide r&b-achtige stukken doen mij oren goed, maar maakt mijn oriëntatie ietwat in de war. Oren die strakke hiphop beats en zoete stemmen gewend zijn in radiovriendelijke (en clubvriendelijke) pop-arrangementen van circa 3,5 minuut. De weg kwijt raken (gewenning?) in muziek is iets wat ik heb leren waarderen. Mede door de Robert Glasper Experiment, maar ook zeker Gregory Porter verdient hierin zijn credits.

Live is de muziek nog hypnotiserender (spellingcheck). Zonder alle gastvocalen neemt Casey Benjamin alle teksten voor zijn rekening met behulp van een vocoder. Ik vind het heerlijk. In intieme setting gehoord in Engeland, wow! Op North Sea Jazz had ik helaas niet de tijd om een heel optreden te horen maar heb een half uur lang genoten.

Is het r&b, soul, neo-soul of jazz? I weet het niet, ik wil het niet weten. Hij heeft me wat geleerd, dat kan ik met zekerheid zeggen. Daarnaast heeft hij Bilal, Lalah Hathaway, Ledisi, Erykah Badu, Mos Def en Musiq Soulchild (vroeger groot fan) weer even in een prachtige setting voorgeschoteld.

Favoriete nummers: 'Afro Blue' met Erykah Badu en 'Ah Yeah' met Musiq Soulchild en Chrisette Michele.

Vier sterren.