Bijgaand de recensie welke op http://www.mpodia.nl/content/orango-mules-nana terug te vinden is

Label: Stickman Records / Konkurrent
Eindoordeel 8,5





Geruisloos en waarschijnlijk vrijwel onopgemerkt kwam onlangs het alweer zesde album uit van het Noorse drietal Orango. The Mules Of Nana is wederom een album dat zich begeeft op het snijvlak van Rock, Americana en Blues.



Nog steeds vrij onbekend buiten Noorwegen en Duitsland
Orango in Nederland bij velen onbekend zijn en voor het beluisteren van dit album ook bij deze recensent. De band is feitelijke en trio en bestaat uit Helge Bredeli Kanck (gitaar and vocals), Hallvard Gaardløs (basgitaar and vocals ) en Trond Slåke (drums and vocals). Vooral in Noorwegen is de band populair zonder dat het daar ook tot een echt kassucces leidt. Daarnaast treed de band regelmatig bij onze oosterburen op. De band heeft in de laatste tien jaar een aardige reputatie opgebouwd met hun “high-energy” optredens waarbij je qua sound moet denken aan illustere namen als Led Zeppelin, CS&N, Lynyrd Skynyrd, ZZ Top en anderen. Met The Mules Of Nana wil men nu toch de horizon verbreden en rest van Europa en de States laten kennis maken met Orango.





De sound doet denken aan illustere namen uit het verleden
Met de dampende opener opener ‘Heartland’, trapt de band af en meteen is de richting duidelijk; drums, aangevuld met een gitaargeluid á la ZZ-Top of Lynyrd Skynyrd zorgen voor een heerlijke Blues rock sound die we kennen vanuit de zuidelijke staten van de States. De heren houden vervolgens bij ‘The Honeymoon’ het gaspedaal ingedrukt en dit nummer doet denken aan het geluid van Led Zeppelin uit de seventies. Dat het niet alleen “loud & fast” is bewijst het drietal vervolgens met ‘Heirs’; een nummer dat qua intensiteit wat rustiger is en je wellicht doet denken aan nummers van The Eagles maar de meerstemmigheid van de heren Kanck, Slåke en Gaardløs' weer naar de muziek van Crosby, Stills & Nash neigt. Zo laten de heren onmiskenbaar horen dat ze een geoliede machine vormen, zowel muzikaal als vocaal. ‘Head On Down’ is dan weer zo’n Blues rocker waar de leadgitaar weer heerlijk en nadrukkelijk aanwezig is.





Blues, Rock, Americana….. het is er allemaal
Zo blijft het album boeien, mede omdat de heren elkaar laten excelleren. Luister bijvoorbeeld ‘Train Keeps Rollin’ On’, waar het lijkt alsof iedereen wel een keer op de voorgrond mag treden. Via het ietwat psychedelische ‘Hazy Chain Of Mountains’ (lijkt dit een beetje op The Who of The Doors?) kom je uiteindelijk bij het laatste en misschien wel beste deel van het album. Het bijna zes minuten durende ‘Born To Roll’ is net geen ballad maar heeft wel alles in zich om met de volumeknop op tien te draaien; meerstemmigheid á CS&N, fantastisch gitaarspel en –solo waarbij men altijd kan rekenen op een sterk fundament door het drumwerk van Slåke. Afsluiter na drie kwartier is ‘Ghost Riders’, absoluut één van de betere nummers maar ook een beetje een buitenbeetje. Op deze ballad is de meerstemmigheid van de heren weer volledig in balans maar nu neigen ze meer richting de Americana en Alt-Country, kortom, nogmaals een bewijs van de veelzijdigheid van dit trio.





Eindoordeel.
The Mules Of Nana is de eerste echte verrassing van 2017. Wat een ongelofelijk sterke plaat en wat een energie. De vergelijking met eerder genoemde bands gaat absoluut op maar vooral opvallend is dat de stemmen van het drietal Kanck, Slåke en Gaardløs individueel prima in orde zijn maar elkaar daarnaast ook nog eens versterken. Orango is in staat om rock, blues, country en americana moeiteloos met elkaar te combineren en daarnaast een eigen geluid te hebben. Een topplaat!. Komende maand tourt de band nog door Duitsland en laten we hopen dat ze Nederland binnenkort een keer aandoen. Veel luisterplezier.

recensie op www.mpodia.nl

The War And Treaty - Healing Tide
The War And Treaty is misschien wel de grootste verrassing van dit muzikale jaar tot op heden. Met hun debuutalbum Healing Tide weten ze een onnavolgbare mix van Soul, Gospel, R&B en Country samen te smelten met een energie waar Ike & Tina Turner een voorbeeld aan kunnen nemen.


Label : Srrong World

Irak
Want de vergelijking met dat legendarische duo wordt op dit moment getrokken in de Amerikaanse pers. The War And Treaty is de artiestennaam van Michael en Tanya Trotter. Ze leerden elkaar kennen op een festival waar ze beiden optraden. Tanya was zeer gecharmeerd van het optreden én het feit dat Michael zelf liedjes schreef. Telefoonnummers werden uitgewisseld maar door de traumatische ervaringen van Michael tijdens zijn “tour” in Irak die hij vervulde voor zijn vaderland had hij niet het geloof dat iemand oprecht geïnteresseerd in hem kon zijn. Hierover zegt hij dan ook: “Who would want to be with a guy who went to war?”. Hij gooide haar telefoonnummer weg maar Tanya deed dat andersom niet; ze belde hem, van het een kwam het ander en inmiddels zijn ze getrouwd, hebben een zoon en zijn samen onafscheidelijk. En de verbindende factor was de muziek en laat nu juist die muziek zijn dit op dit debuut indruk maakt.

Ike & Tina Turner en de vergelijking
Op opener ‘Love Like There’s No Tomorrow’ wordt de kwaliteit van dit duo meteen duidelijk; Ze begeleiden zichzelf op een tamboerijn maar de kracht en energie die hun stemmen uitstralen en je voelt de soul over je heen dalen. Vervolgens is daar de opzwepende titelsong ‘Healing Tide’ die de eerder genoemde vergelijking met Ike & Tina Turner duidelijk maakt. Vervolgens is daar ‘Are You Ready To Love Me?’, een midtempo nummer waar Tina de meeste vocalen voor haar rekening neemt en waar ze Country met Soul combineren. Blazers en pedalsteel doen de rest en na drie nummers ben ik als luisteraar totaal om! Maar het knappe van dit echtpaar is dat ze dit niveau vast weten te houden. Of het nu de innemende Gospel/Soul-ballad ‘Hearts’ is of het van Folk doorspekte ‘One And The Same’, alles is van hoog niveau. Luister ook maar eens naar de doordringende soulballad ‘It It’s In Your Heart’ waar Michael ons doet denken aan de hoogtijdagen van Percy Sledge.


Emmylou Harris
Verrassend is de bijdrage van de legendarische Emmylou Harris op ’Here Is Where The Loving Is At’ en het zal dan ook niemand bevreemden dat dit nummer een onvervalst Country-karakter heeft, inclusief banjo en mondharmonica. Hoogtepunt is misschien wel het opzwepende en door blazers en piano voortgestuwde ‘All I Wanna Do’ en dat bol staat van de energie. Tijdens het laatste deel van het album is er nog ruimte voor wat rustpunten met het mooi Country-duet met ‘It’s Not Over Yet’ en het voor Tanya wat persoonlijke gekleurde ‘’ Little New Bern’ en daardoor ook wat melancholiek voelt. In een interview gaf Tanya onlangs de missie van het duo aan: ”With The War and Treaty, we allow people to see two people that are not perfect. We get on stage. We sweat. We’re overweight. We yell. We get ugly, we scream! My hair comes loose. We’re vulnerable––naked––in front of people, and it’s a chain reaction. It allows them to be vulnerable, too.”.

Eindoordeel
Twee ongelofelijk mooie soulstemmen die nu eindelijk voor iedereen bereikbaar en toegankelijk zijn. The War And Treaty weten op hun eigen wijze de heerlijke mix van warmbloedige en passievolle soul te combineren met andere stijlen als Country, Gospel en Folk. De energie is voelbaar en het plezier is hoorbaar. Een ongekende ontdekking en een geweldig debuut. Helaas staan er nog geen optredens buiten de VS gepland maar het lijkt mij een feestje. Veel luisterplezier.