Toen ik 2 jaar geleden de eerste twee albums hoorde van alt-J was ik verkocht en kon ik niet wachten tot het 3e album. De eerste keer dat ik het hoorde was ik zwaar teleurgesteld. De enige goede nummers vond ik die ze als single hadden uitgebracht (3WW, In Cold Blood & Adeline) en dat waren ook de enige nummers ik luisterde. In de loop van de tijd kon ik andere nummers zoals Hit me like that snare en Deadcrush ook heel erg waarderen, maar dit album is niet het replay album geworden waar ik op had gehoopt. Dit album werd overal de hemel in geprezen door verschillende critici en ik dacht dat het aan mij lag, maar het ligt mij nog steeds niet. Ik luister nog wel vaak een aantal nummers tussendoor, maar ik grijp toch vaak naar An awesome wave en This is all yours die me tot nu toe altijd zijn blijven boeien.

Ik heb Jinte de afgelopen 2 maanden 3 keer mogen zien. 1 keer op Metropolis, op Lowlands en 2 weken geleden in de Mezz in Breda. Ik kan voorlopig nog geen genoeg krijgen van dit album. Jinte zorgt met zijn Chet Faker-achtige stijl voor een zwoele plaat. Voor mij zijn de uitschieters The Other Man (blijkbaar ook jinte's favoriet aangezien hij deze telkens als laatste nummer koos), My Own game, Running Days, On Fire en Wicked Streets. Al met al een plaat die het zeker waard is te beluisteren.