Het moet gezegd: dit album is wat meer bij elkaar geharkt, er zit minder een lijn of een soort filmisch verloop in dan in de vorige albums. De statige, donkere, mystieke albumcover past eigenlijk totaal niet bij de muziek, en ook de titel van het album is niet erg veelzeggend. Maar ach, je kunt in principe alles "Evolution" noemen aangezien alles op de een of andere manier evolueert.

Afgezien daarvan is het best wel weer een fraaie danceplaat, de meeste nummers zijn voldoende gelaagd en verrassend. Het album biedt genoeg afwisseling en is daarnaast zeer degelijk geproduceerd, zoals we mogen verwachten van Paul van Dyk. Duidelijke invloeden van eigentijdse housefenomenen als deadmau5, Swedish House Maffia en Avicci zijn hier te horen. Jammer genoeg is Paul van Dyk niet meer echt een leidend figuur in het dancegenre. In zijn begintijd had hij door wat er in de scene speelde en had hij daar iets aan toe te voegen, waar hij tegenwoordig steeds meer stilistisch wat achter de feiten aan loopt. Bovendien is in latere jaren de medewerking van talloze andere producers ten koste gegaan van zijn eigen geluid. Toch is dit album m.i. hoe dan ook beter dan het vijf jaar eerder verschenen voorgaande album "In Between", misschien wel de meest commerciële plaat waar hij mee op de proppen is gekomen (met als dieptepunten de nummers "White Lies" en "Sabotage"). "Evolution" is niet een van PvD's beste werken, maar is de moeite van het aanhoren waard.