Zo daar is ie dan volledig. Het 4de album genoemd naar zijn dochtertje geboren tijdens het musiceren van deze plaat in de 2 afgelopen jaren. Ik had hoge verwachten naar aanleiding van de geloste tracks op voorhand en obv zijn vorige albums en ik moet zeggen dat deze gedeeltelijk tot grotendeels zijn ingelost.

Bij het openingsnummer, dat al 3 maand van tevoren werd gereleased, maakt Nicolas gebruik van een traditioneel deuntje uit een zelfgemaakte fluit van de Pungi's in Rajastan, India. Mooi gedaan. Naast deze was ook de eerste single 'Ordel' met Beau Diako en Kyson (en ditto clip) gereleased waar je de typische PfC geluiden kon horen. Klonk veelbelovend.
Verder werden nog 'Dream Reverb', gebaseerd op een Dulcimer, een Perzisch instrument uit het Midden-Oosten en kortelings nog 'Cuiva' gelanceerd. Dat laatste is echte de perfecte dromerige zomerplaat en persoonlijk 1 van mijn favorieten van dit album.
De ontdekkingen voor mij waren track 4 (prachtig) dat wat wegheeft van Maribou state en track 5 (Vind over het algemeen dat PfC qua muziek een kruising is van Bonobo en Maribou State). De titeltrack is ook nog best aardig.

Na track 8 valt het album wat in elkaar - en dit had ik bij de vorige albums ook moet ik toegeven, wat jammer is. In de laatste track is dan nog gebruik gemaakt van het sampletje van blueboy's 'Remember Me', niet echt geslaagd.

Ik was aanvankelijk hoger begonnen maar ik denk te stranden op 4*