Hier kun je zien welke berichten Jazz als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Diana Ross - Thank You (2021)
0
geplaatst: 7 maart 2022, 09:32 uur
Top album, Het is voor mij of ze me aanspreekt met alle liefde die in haar is. Ik krijg er een positief gevoel bij heerlijke cd.
Jah Wobble - Heaven & Earth (1995)
0
geplaatst: 6 januari, 20:09 uur
Mooier dan ai kan ik het niet zeggen "Gone to Croatan" is het centrale, epische stuk van het album Heaven & Earth (het duurt maar liefst 15:30 minuten). De titel en het thema verwijzen naar een van de grootste historische mysteries van Amerika: The Lost Colony of Roanoke.
Hier is het verhaal achter het nummer:
Het Historische Mysterie
In 1587 vestigde een groep van 115 Engelse kolonisten zich op het eiland Roanoke (voor de kust van het huidige North Carolina). Toen hun leider, John White, drie jaar later terugkeerde uit Engeland met voorraden, was de hele kolonie spoorloos verdwenen. Er was geen teken van strijd. Het enige wat hij vond, was het woord "CROATOAN" dat in een boom of een paal was gekerfd.
Dit woord verwees naar de nabijgelegen Croatan-indianen. Tot op de dag van herinnering blijft de vraag: zijn de kolonisten vermoord, of zijn ze vreedzaam opgegaan in de lokale inheemse bevolking?
De Betekenis voor Jah Wobble
Voor Jah Wobble staat "Going to Croatan" symbool voor:
Spirituele Ontsnapping: Hij gebruikt het concept van 'verdwijnen' als een metafoor voor het verlaten van de westerse, materiële wereld om op te gaan in iets groters, spirituelers en natuurlijkers.
Versmelting van Culturen: Net zoals de kolonisten mogelijk opgingen in een andere cultuur, is het nummer zelf een versmelting van stijlen. Het combineert westerse avant-garde met oosterse en Afrikaanse invloeden.
Vrijheid en Anonimiteit: Wobble was in die tijd erg bezig met het loslaten van zijn "punk-persona" en zijn verslavingen. Het nummer ademt een sfeer van bevrijding en het vinden van een nieuwe identiteit buiten de gebaande paden.
Muzikale Invulling
In dit nummer hoor je die thema's terug door de hypnotiserende samenwerking tussen:
Pharoah Sanders: Zijn saxofoonspel klinkt hier bijna als een menselijke stem die roept uit de wildernis.
Bernie Worrell: De ruimtelijke synthesizers geven het gevoel van een uitgestrekt, mysterieus landschap.
De Baslijn: Wobble legt een loodzware, repetitieve dub-bas neer die fungeert als een soort 'hartslag' van de reis.
Het nummer wordt vaak omschreven als een muzikale "expeditie" waarbij je als luisteraar langzaam meegezogen wordt in een trance, net zoals de kolonisten destijds in de nevelen van de geschiedenis verdwenen.
Hier is het verhaal achter het nummer:
Het Historische Mysterie
In 1587 vestigde een groep van 115 Engelse kolonisten zich op het eiland Roanoke (voor de kust van het huidige North Carolina). Toen hun leider, John White, drie jaar later terugkeerde uit Engeland met voorraden, was de hele kolonie spoorloos verdwenen. Er was geen teken van strijd. Het enige wat hij vond, was het woord "CROATOAN" dat in een boom of een paal was gekerfd.
Dit woord verwees naar de nabijgelegen Croatan-indianen. Tot op de dag van herinnering blijft de vraag: zijn de kolonisten vermoord, of zijn ze vreedzaam opgegaan in de lokale inheemse bevolking?
De Betekenis voor Jah Wobble
Voor Jah Wobble staat "Going to Croatan" symbool voor:
Spirituele Ontsnapping: Hij gebruikt het concept van 'verdwijnen' als een metafoor voor het verlaten van de westerse, materiële wereld om op te gaan in iets groters, spirituelers en natuurlijkers.
Versmelting van Culturen: Net zoals de kolonisten mogelijk opgingen in een andere cultuur, is het nummer zelf een versmelting van stijlen. Het combineert westerse avant-garde met oosterse en Afrikaanse invloeden.
Vrijheid en Anonimiteit: Wobble was in die tijd erg bezig met het loslaten van zijn "punk-persona" en zijn verslavingen. Het nummer ademt een sfeer van bevrijding en het vinden van een nieuwe identiteit buiten de gebaande paden.
Muzikale Invulling
In dit nummer hoor je die thema's terug door de hypnotiserende samenwerking tussen:
Pharoah Sanders: Zijn saxofoonspel klinkt hier bijna als een menselijke stem die roept uit de wildernis.
Bernie Worrell: De ruimtelijke synthesizers geven het gevoel van een uitgestrekt, mysterieus landschap.
De Baslijn: Wobble legt een loodzware, repetitieve dub-bas neer die fungeert als een soort 'hartslag' van de reis.
Het nummer wordt vaak omschreven als een muzikale "expeditie" waarbij je als luisteraar langzaam meegezogen wordt in een trance, net zoals de kolonisten destijds in de nevelen van de geschiedenis verdwenen.