Waarom met enige gene delen dat ook ik het een lekkere plaat vind? Mooi wit vinyl, talentvolle dame. De aandacht (lees de helft van de OOR), voelt enigszins wat aan de hoge kant. Laat de dame in kwestie en haar muziek maar het werk doen stel ik zo voor.

Prachtig, Prince en D’Angelo geven hun goedkeuring.
Vinyl klinkt geweldig.

Sinds 1982 verbonden aan de muziek van His Royal Badness. Nadarm’n platenzaakvried Luut” trok destijds 1999 uit de bak en vroeg me deze eens te beluisteren. Vanaf toen feitelijk altijd aanwezig in m’n leven en ik weet niet hoeveel uren, bootlegs etc beluisterd! En dan nu pas, ik schaam me enigszins, eigenlijk voor het eerst écht geluisterd naar “For You”. Alles n.a.v podcast van “AMSTERDAM loves Prince”. Deze week een aantal maal met aandacht beluisterd. Dat is prima te doen met een album van 33 minuten.
En … wat een geweldig debuut. De sfeer, de potentie, het gemak en het vertrouwen is al zo voelbaar. Het album voelt licht en misschien wat onbeduidend, zeker m.b.t. wat komen gaat. En toch hoor ik deze sound erg graag. Nog geen doorgeproduceerde albums, al die bekende hits. Nee, vintage Prince, O’school.
Mocht van mij gerust wat langer zijn. Nummer 5, Just as long we’re together en 7, My love is forever springen er voor mij uit (disco), maar het gehele album als één geheel smaakt naar meer ….

Seperator, prachtig. Album is lust voor het oor. Wat een ervaring. Mooi hoor ….

Ja, ja … Songs in the Key of life. Gekocht op mn elfde en na drie vinyl exemplaren nog steeds voor mij, het mooiste, meest complete en muzikale album. Voor mij geen misser op, zelfs Isn’t she lovely vind ik heerlijk.

Op m’n 10e jaar (in 1975) lagen “de rode én blauwe” of naast mn schoen of onder kerstboom. Misschien was het wel mn verjaardag. Het was nog niet de tijd om zelf gekochte en ingeleverde LP’s, onder het bed van ouders te halen, op te nemen op cassette en ingepakt weer terug te leggen. Dat kwam later.

De rode en de blauwe ….. voor mij, net zoals voor velen, de start van mijn muzikaal luisterleven. Op zoveel dragers inmiddels gekocht en meereizend in mijn bestaan. Ieder nummer van zichzelf en altijd iets aanrakend. Soms iets kleins, iets onopvallends en soms iets nieuws. Vaak iets groots …. als dat mannetje die op de salontafel met z’n dirigeerstokje “The fool on the Hill, Eleanor Rigby en Long and winding road”, tot grote hoogte opstuwde. Bij een feestje, op een uitvaart, bij de liefde, tussendoor ….

En ja, ik hoor bij de doelgroep die teveel geld uitgeeft aan iets wat er al was. Noem het nostalgie, noem het oud. Ik ben graag weer even John, Paul, George and Ringo. Ieder liedje als herkenning van iets in mij, puur door klank en sfeer. Ik word hier blij van.