Vandaag weer eens beluisterd - ik kwam nóg meer tot de conclusie dat dit album de beste van Blondie is.
Parallel Lines is gelikter en commerciëler, daarom had Denis beter gepast op PL....
Toen ik indertijd in 1978 dit album had gekocht deed ik dit als 14-jarige om de hitsingle Denis; Tijdens het beluisteren vond ik de andere nummers een vreemde eend in de bijt, maar veel later vond ik Denis de vreemde vogel.

Dit is eigenlijk een geweldig album, postpunkrock gelardeerd met een catchy newwave pop sound. Toch wel ondergewaardeerd denk ik.
Als ik, zoals vandaag, het album draai sla ik Denis over (Draai ik Parallel Lines, dan voeg ik Denis toe).

Splat! zou ook kunnen fungeren als gebruikersnaam op MuMe.

Goede progrockplaat. Cleane zang en instrumentatie. Qua sound denk ik dat deze muziek en het album zelf in de jaren 70 hele hoge ogen had gegooid, en dat is waar ik het album situeer. Niet beledigend noch denigrerend bedoeld.
Muzikaal niet vernieuwend in 2015 imo, het klinkt overall bekend in de oren.
Het klinkt braaf en intgetogen, nergens echt uitschieters of, da's soms waardevol, dat het 'schuurt'.

Mijn hopelijk voorzichtige conclusie is dat dit album goed genoeg is om te waarderen en beluisteren.
Wat ik hoor is niet vernieuwend. Verre van.
Soortgelijke muziek heb ik, zeg zo'n +/- 40+ jaar geleden, vaak geproefd bij de eerste en tweede generatie postpunk.... Ik kan mij voorstellen dat de huidige tieners/twintigers/dertigers (en veertigers) dit een instant album-to-like vinden, niets verkeerds of bedenkelijks aan.
Ik ben van de generatie die (min-of-meer) in real-time bands als Joy Division en consorten hebben ontdekt en beluisterd, eind jaren 70 en begin jaren tachtig.
Tijdens het typen van dit bericht en het beluisteren voor de 3e keer van Boys Cry Too, komt als beste vergelijk opborrelen: Slowdive.
Dus dit album zou je kunnen betitelen als Post-Slowdive muziek, met in gedachten dat Slowdive nog steeds als formatie bestaat.
Had eerst een 3 sterren gegeven, nu wordt ie 3.5 ☆
Ben wel na 3 keer beluisteren wat enthousiaster geworden over de kwaliteit en de composities.

Ik heb het album inmiddels verschillende keren beluisterd. Ik ben er helemaal weg van (al sinds haar eerste album Union in 1988, en in maart 1989 naar haar enige optreden in ons land geweest).
Het is wel een album dat moet groeien - dat vergt geduld en een uur vrije luistertijd.
Hieronder 'ff' de 10 tracks toegelicht:

Toni Childs’ album It's All a Beautiful Noise is een meeslepend, filmisch meesterwerk. De plaat dient als een diepe, akoestische reis én als de muzikale basis voor haar interactieve 3D-animatietour. Het album verkent op prachtige wijze de verbinding tussen mens en natuur, met een speciale focus op het belang van onze wereldwijde bestuivers.De reis langs de 10 nummers verloopt via een indrukwekkende thematische opbouw:

1. Why Do Angels Have to Fall
Het album opent met een krachtig, meeslepend nummer dat direct een majestueuze toon zet. De herkenbare, soulvolle stem van Childs trekt je meteen mee in een verhaal over kwetsbaarheid en de beschermers van onze aarde.
2. I Wanna Love You
Een opgewekte, levendige wending met een speels, aards ritme. Dit nummer pulseert van energie en nodigt de luisteraar uit om passie en het leven in de vrije natuur te omarmen.
3. Time Dreamer
Een diepgaand, sfeervol en gelaagd nummer. De zang van Childs is hier mysterieus en wonderschoon. Het creëert een dromerig klanklandschap dat aanzet tot reflectie en onthaasting.
4. Not Alone
Dit nummer voelt als een warme, troostende omhelzing en bouwt op naar een groots, koorachtig arrangement. Het is een krachtig volkslied over gemeenschap, verbinding en het besef dat we er nooit alleen voor staan.
5. The Life We Lead
Een nummer dat het album stevig verankert in doordachte verhalen. De muziek is hier iets ingetogener, waardoor de sterke teksten van Childs volledig tot hun recht komen. Het is een meditatie over de keuzes die we dagelijks maken.
6. Magdalene
Dit nummer ademt een diepe emotionele lading en voelt tegelijkertijd eeuwenoud én modern aan. Het is een prachtig gearrangeerde ode die laat zien hoe Childs soulvolle, wereldse popmuziek naar een hoger niveau tilt.
7. Stardust
Een absolute favoriet onder fans en een stralend hoogtepunt op de plaat. Het tilt het album naar een hoger niveau met een filmische, galactische sfeer die perfect past bij het centrale thema: het vieren van de allerkleinste deeltjes van onze planeet.
8. Fragile
Een tedere, ontroerende herinnering aan de kwetsbaarheid van de natuur, menselijke emoties en onze leefomgeving. Childs legt haar kenmerkende, rauwe emotie in dit nummer, wat zorgt voor een van de meest intieme momenten op de plaat.
9. Hoping
Dit nummer fungeert als een hoopvol, groots crescendo. Rijkelijk gevuld met instrumenten, vangt het perfect de essentie van haar milieuactivisme: de overgang van bezorgdheid naar een actief geloof in een mooie toekomst.
10. Celebrate
De majestueuze finale laat de luisteraar achter met een gevoel van verheffing en ruimte. Het bouwt op naar een inspirerend slot dat deze meeslepende, muzikale 3D-reis perfect afsluit.

Achtung Baby:

De overgang van een hechte live-band naar een studiomachine. In de jaren '80 ontstonden de nummers van U2 grotendeels vanuit spontane jamsessies in één ruimte. Bij Achtung Baby veranderde de studio (Hansa Studios) in een soort laboratorium. Producers Brian Eno en Daniel Lanois knipten tapes in stukken, voegden drumloops toe en lieten de bandleden vaak apart van elkaar sporen opnemen.

De urgentie is uit de muziek verdwenen.

Het album is daardoor eerder een knap staaltje 'geluidsarchitectuur' geworden dan de registratie van vier mannen die samen in een kamer zweet en passie delen.

Geef mij maar de muzikale emotie, spontaniteit, rauwheid van hun muziek op de jaren 80 albums - de zang, teksten, gitaar, bas en drums.
Niettemin vindt ik heel wat nummers goed van deze worp.

Wel een beetje frappant dat de sound van U2 nu ineens weer terugkeert; was dit niet eerder een keer mogelijk?
Ik ben best wel een liefhebber van U2's albums en hitsingles uit de jaren 80, maar vanaf de jaren 90 had ik zoiets van 'geef de pijp maar aan Maarten', en ik was niet de enige...
Deze EP en 'Ash' zijn weer stukken beter te pruimen, ben daarom best wel benieuwd naar het eerstvolgende complete album.

Dit legendarische live-album uit 1983 vangt de absolute essentie van de vroege U2: rauw, urgent en vol overgave. De combinatie van Bono's bezielde zang, de sfeervolle gitaarwaaiers van The Edge, de stuwende bas van Clayton en het opzwepende drumwerk van Mullen, creëerden een tijdloos muzikaal document.
Fantastisch!
Na herbeluistering van 4.5 naar 5 ☆