Een paar maanden geleden vond ik dit album in een kringloopwinkel. Ik had ooit in de verte wel gehoord dat Josine van Dalsum ooit een LP had gemaakt en nu ik hem opeens in handen had besloot ik hem dan ook maar mee te nemen. Curiosa. Maar vanavond heb ik toch eens in alle rust de plaat op mijn draaitafel gelegd..... en wat een bijzondere plaat is dit! Josine heeft een heel aparte zangstem: zuiver, vol drama (maar goed, ze was ook een prima actrice!) en soms schreeuwt ze haar verdriet via de speakers de wereld in. Maar in andere nummers klinkt ze dan weer heel verdroomd, soms bijna kinderlijk. De orkestbegeleiding is prachtig en gevarieerd, soms heel klein, soms uitbundig. En dat maakt deze plaat tot iets bijzonders. Blij dat ik hem niet in de bak heb laten staan!