Soap&Skin - Lovetune for Vacuum (2009)

beetje jammer alleen dat de teksten aan de binnenkant van de slipcase zitten! haha.. maar da's dan ook het enig wat ik op deze plaat heb aan te merken.
Ik hoorde m op de luisterpaal en toen klonk het lekker maar kwam niet helemaal uit de verf (tsja.. op het werk, achtergrondmuziek). Daarna toch maar aangeschaft omdat het me toch wel boeide. Thuis op de stereo komt deze plaat pas echt uit de verf, niks koptelefoon.. gewoon vol volume! Wat een mooie stem, goed pianowerk en wat elektronica.. waauw! Wat mij betreft een van de ontdekkingen van 2009! 4,5 *

Ik heb net gekeken, en je hebt inderdaad gelijk. Hoe verzin je het :s
(je bent trouwens vergeten ook daadwerkelijk te stemmen)

Ik wist niet dat ze a.s. woensdag optreed in Paradiso tot ik op de site van Plato/Concerto keek dat je gratis kaartjes kreeg bij het album. Toen heb ik gelijk in Amsterdam maar de LP gescoord, want het album moest en zou in mijn kast terechtkomen.
Dus ook op de langere termijn is het effect van dit album goed

Ow ja.. hmmm.. toch nog maar even stemmen!
Enne.. overmorgen naar Paradiso!! Ben benieuwd..

Een aangename verrassing, deze Soap & Skin
Mooie composities, goede stem en fraai pianospel.
Weinig zwakke plekken - lekkere sfeer CD !!

Zo mooi en breekbaar dit! Een van de beste platen van 2009 tot zover. Jammer dat de meeste nummers niet boven de 3 minuten uit komen, want ik heb wel een beetje het gevoel dat er (nog) meer ingezeten had.

Ze zingt het vrijwel hetzelfde als op de cd. Soms expres 'ertegenaan'/op het randje, maar vals is het niet (imo).

Prachtige plaat trouwens; donker, somber en (zoals eerder gezegd) angstaanjagend, maar ook angstaanjagend mooi. En de electronica geeft net dat beetje extra dat het bijzonder maakt.

Ook de hoes is erg mooi trouwens (en apart inderdaad; 'onleesbare' teksten aan de binnenkant van de slipcase en een cd met zwarte onderkant). Maar het past allemaal geweldig bij elkaar.

Makkelijk 4,5*. Ik kijk nu al uit naar het volgende album.

Geweldige cd. Voor mij staan er geen tegenvallers op!
De track DDMMYYYY kan ik ook erg warderen. Doet mij denken aan Dr. Macabre.

20 september 2009 heeft ze een optreden in Tilburg. http://incubate.org
Misschien dat ik maar moet gaan kijken voordat ze zelfmoord pleegt

Daar stond ik, helemaal vooraan. Soap & skin op incubate. Ik kon sinds gister de muziek niet van Soap & Skin. Ik had enkel de naam een paar keer gehoord en een nummer gehoord dat iemand me een keer had gestuurd. Mijn zus en haar vriend wilde dit beide heel graag zien, ze wilden heel graag vooraan staan. Mijn enthousiasme werd hierdoor alleen maar gewekt. Ik stond dus, helemaal vooraan, bij een monitor waar ik comfortabel op kon leunen. Ik had geen idee wat ik precies kon verwachten dus liet ik me in het diepe vallen. Het concert begon al gelijk vrij zwaar en duister, met een verlegen en in zichzelf gekeerde Anja, die soms fluisterde, en soms met al haar emotie die ze in zich had haar longen uit haar lijf schreeuwde. Er hing een soort vreemde energie en sfeer in de zaal, die alleen maar erger werd toen Anja ineens helemaal omkeerde. Er was een stem. Een misvormde stem in de stilte. Ze sprak met de stem mee, met grote starende ogen. Ze stond op van de piano terwijl ze nog mee sprak en liep naar de zijkant van het podium waar ze bijna het publiek in sprong. Toen liep ze richting de microfoon die pal voor mijn neus stond, en ik leunde met mijn armen nog steeds op de monitor. Toen liet ze zich op haar knieën vallen, 20 centimeter van me vandaan. Ik kon haar bijna reuken. Haar hand zwevend boven de monitor, alsof ze moest voelen of het geluid er wel echt uit kwam. Ze raakte hem zachtjes en teder aan, en toen, toen een klein tikje op mijn arm. Het puntje van Anja's vinger tegen mijn onderarm. Ik keek haar aan, verbaasd en gefascineerd tegelijk, zij lachte en ik ook. Ze keek naar beneden, met haar handen in haar haar, en ik bleef verdwaasd achter.
Deze muziek komt uit een ziel die iets heeft meegemaakt. Iets wat we waarschijnlijk niet eens willen weten. Misschien had ze hier niet moeten zijn. Misschien dat dit haar stuk maakt. Het was vreselijk intens. Die vinger, die vinger met die mooie nagel. Ik zie hem steeds voor me. Vandaag de cd gekocht, ik wil hier meer van.

Ik was er ook. In het publiek veel jonge meiden op zoek naar een nieuw idool. Het concert was een mix van onschuldig-romantische Yann Tiersen-achtige piano-deuntjes en aan PJ Harvey-schatplichtige hysterie. Dat deze dame Oostenrijks is, was te merken aan haar soms wat kitscherige podiumpresentatie, met kleine stukjes houterig toneel. Duidelijk een artiest met veel talent, die óók nog flink moet groeien. Haar spel en timing zijn prima, maar met name de theatrale kant moet een stuk overtuigender om niet lachwekkend te zijn. Het afsluitende kakafonische nummer, dat geheel uit de Apple op de piano kwam, was hierbij een prima voorbeeld. Gemengde gevoelens dus, maar de live uitvoering van Thanatos was absoluut een van de hoogtepunten van het festival!

Apart, ik vind Thanatos juist verreweg het minste nummer. Meerdere nummers balanceren op het randje, maar Thanatos valt echt aan de verkeerde kant bij mij.

Ha, ik stond denk ik achter pulpjannis op Incubate. Ik was ook diep onder de indruk, en ben het totaal niet met de opmerking eens dat haar theatrale kant overtuigender moet of lachwekkend is. Als dat zo is dan blijk ik een makkelijk prooi, want ik geloofde en geloof nog steeds iedere beweging die ze die avond maakte en ieder woord dat ze die avond zei.

Of ik dit nou echt mooie muziek vind ja, danwel neen, daar ben ik na weet-ik-hoeveel luisterbeurten nog niet uit, maar het intrigeert me in ieder geval allemaal wel! Dit blijft daarom ook zo'n beetje schommelen tussen de 3,5 en 4 sterren (voorlopig toch nog 3,5)! Ik hoop haar, afgaande op de berichten die ik hier lees, nog eens live bezig te zien!

Blijft toch één van de beste albums van het jaar. Zo eens in de paar weken zet ik het weer eens op en dan weet deze Oostenrijkse me weer helemaal te betoveren. Ik weet niet meer waarom ik hier niet meer dan vier sterren voor over had, maar ik zal de komende tijd toch maar eens gaan kijken of die mening herzien moet worden, gebaseerd op de luisterbeurt van vandaag in elk geval wel.

Het is een nico cover.

Na lang telkens weer terzijde gelegd te hebben nu toch maar eens eindelijk serieus aan begonnen. Als zoveel mensen hier op musicmeter en last.fm met eenzelfde smaak als de mijne dit zo hoog waarderen dan moet ik er toch ook als een blok voor kunnen vallen?
Nou nee. Muzikaal en compositorisch pakt het me zeer zeker maar het is de zang die me tegen blijft staan en die er telkens de reden voor was dat ik de cd niet wilde uitzitten. Het is zo benepen, zo pieperig en dat komt uit mijn mond natuurlijk wel heel vreemd over want Jónsi van Sigur Rós heeft precies hetzelfde af en toe (en ik geef toe dat het me heel soms ook wat tegenstaat bij hem). Misschien dat ik iets meer met mannenstemmen heb en dat dit dan net even té is.
Gelukkig weerhoud het me er niet van om er toch een ruime voldoende aan te geven want daarvoor vind ik de muziek avontuurlijk genoeg en slaat het ook niet te veel door in overdreven gepriegel zoals ik dat wel eens hoor bij bijvoorbeeld CoCoRosie.
Ik merk wel dat mijn voorkeur voor nummers afwijkt van de rest van de stemmers want zo ben ik tot nu toe de enige die Extinguish Me heeft aangevinkt wat ik echt een heel mooi nummer vind.
Een heel jaar tegenaan gehikt en op de valreep dan toch nog van gekomen: een volledige beluistering van dit album, en ik beloof dat ik nog even blijf doorzetten

Af en toe dan kom je zo eens een werk tegen dat je breekt.

Je hebt muziek die esthetisch mooi is, je hebt muziek die je raakt, je hebt muziek waar je je in herkent, maar slechts zelden heb je muziek die niet alleen dit alles combineert, maar ook nog eens transcendeert. Muziek die zich quasi materialiseert, waarmee je je longen en elke porie in je lijf vult, die je bloed infiltreert en zich lijkt te ketenen aan je DNA om zo één met je te worden en je nooit meer los te laten, als ware het een symbiose.

Op mijn omzwervingen doorheen het muzikale landschap heb ik al wel wat eigenzinnige werkjes mogen genieten, maar weinigen zijn zó eigenzinnig en van het niveau van deze "Lovetune For Vacuum". Strikt genomen alles eraan spreekt mij aan, te beginnen bij die fantastische, donkere portret foto op de hoes, die zo lijkt weggelopen uit het begin van de 20ste eeuw, een walm van bittere, ongenadige hardheid uitwasemt, en al meteen op prachtig subtiele wijze de toon zet voor de muziek die dit mooie kartonnen omhulsel omvat: rete donker. Het beeld wordt gecompleteerd door de volstrekte afwezigheid van een barcode, alsof Anja Plaschg ons op het hart wil drukken dat ze géén product is, en ook voor de catalogus nummer mogen we ons al half blind staren op de kleine, witte letters, die deels worden opgevreten door de omringende geel-oranje toon. Noteren we ook de teksten, gedrukt aan de binnenkant van de kartonnen hoes, veilig in hun obscure biotoop, en de doorzichtige, naakte jewelcase, met slechts de titels van de nummers, hun tijdsduur en enkele bedankingen, waaronder ook één voor ons, de luisteraar, ter versiering; dit in contrast met het afschermende karakter van de kartonnen hoes. Alsof Anja zich met de ingewanden van de jewelcase, de geregistreerde muziek, volledig bloot geeft...

...en of ze dat doet.

Waarde Prinses, ik kan je garanderen, je hoeft mij helemaal niet te bedanken, ik ben het niet eens waardig. Ik ben het die jou bedankt, vanuit de diepste, intiemste, veiligst verborgen en afgeschermde krochten in mijn hart. Mensen lief, wat een pracht en praal van de loepzuiverste soort! Amper 19 was ze toen deze release het overdekte daglicht zag, terwijl ze al zeker sinds haar 14de bezig is met dit oeuvre uit haar lijf te persen. Veer-tien! Waanzin! Deze plaat bulkt van de maturiteit. Het lijkt wel of de psychologische leeftijd van deze Dame een voorsprong van een paar eeuwen heeft op haar biologische leeftijd, om nog maar te zwijgen van haar gemiddelde leeftijdsgenoot. De composities getuigen van een gecontroleerde spaarzaamheid, staan steevast als een huis, en geven blijk van een muzikaal talent dat aan het visionnaire grenst. Voegen we daar nog graag aan toe dat ze als geen ander elektronische met klassieke elementen weet te combineren, op een manier dat je er amper bij stilstaat dat beiden gecombineerd worden. Gewoon omdat het allemaal zó volstrekt natuurlijk klinkt, zo logisch, zo elegant. Niet alleen is de muziek van een ongekend niveau, ook de vocalen zijn werkelijk mondsnoerend. De emotionele dieptes die ze bereikt wanneer ze haar innerlijke woede, passie, frustraties, angsten en wat weet ik nog allemaal eruit wringt en wroet zijn van zulks een imposant niveau dat je je gewoon bijna schaamt voor het nietige wezen dat je bent, zonder enige reden, gewoon bij het aanschouwen van zoveel Grootheid. Je zou er bijna spontaan je stembanden van uit je keel rukken, omdat je pijnlijk hard beseft dat de tonen die je voortbrengt, of, in vergelijking, moeizaam voortgorgelt, nog niet het recht hebben om de figuurlijke kleine teen te zoenen van Plaschg's stem. Om ervoor te zorgen dat de lucht die het voorrecht genoot deze klanken voort te brengen nooit meer bevuild zal worden door jou zielige, betekenisloze geprevel.

Het album werpt zich grotendeels op als een sfeerbeeld; als een stel codes en regels waarmee een hele wereld wordt gecreëerd, de wereld in Anja's hoofd. En dat ik me daar op en top thuis voel, dat zullen we geweten hebben. Ik voel me als een hond die zich in zijn warme nest nesteld, omringt door de warmte en het begrip van gelijkgezindheid.

Onlangs heb ik ze ook live aan het werk gezien. Ik kon mijn ogen noch oren geloven. Alsof je naar een larve zit te kijken waarvan je weet dat ze zal ontpoppen tot één van de meest zeldzaam oogstrelende vlinders die deze planeet ooit hebben gesierd.

Zowel dit album op zich, als haar deze psychologische hel live te zien uitvoeren met de overgave waarmee ze dat doet laten mij gedesintegreerd en sprakeloos achter...

...