R.E.M. - Reckoning (1984)

De opvolger van Murmur. Helaas haalt dit album het wat mij betreft bij lange na niet als het om dat schitterende debuut gaat.
Op zich verschillen deze 2 albums niet eens zoveel van elkaar, maar ik mis een beetje het scherpe randje wat wel op Murmur te vinden was. Een gevoelskwestie dus.
Toch zijn de gitaarlijnen van Peter Buck weer ijzersterk en mept Bill Berry er weer prima op los.

Ben het met aERodynamIC eens, het is allemaal net wat minder op deze plaat. Opener Harborcoat doet dat nog niet vermoeden (wat een sterk nummer!), maar nummers als 7 Chinese Bros. of Letter Never Sent doen me niet zoveel, terwijl op Murmur elk nummer leek te kloppen.

Time After Time en Camera zijn dan wel weer hartverscheurend mooi, en Rockville blijft een favorietje van me. Dat nummer zou zomaar in mijn REM top 10 terecht kunnen komen.

3 sterren.

Harborcoat, Time after Time en Camera vertolken dat meeslepende wat ik bij R.E.M. graag hoor. Voor de rest aardig materiaal maar nog altijd wat ingehouden, ook qua produktie.

Weer een sterke plaat van deze jongens uit Athens.

Ik had deze plaat snel in huis toen hij in nederland uitkwam. Op mijn plaat staan de tracks 11 t/m 15 niet.

Wat me opviel is dat het geluid heel wollig is, weinig helder.
Toch vind ik dit geen punt, de stem van Mike Stipe, lekker zeurderig, past er goed in.

7 Chinese brothers is een heerlijke composities, mooie teksten met de fraaie melodie lijnen roepen mij een dromerig beeld op.
Time after time is een andere favoriet van mij. Echt een nummer wat lekker zeurt en zuigt zoals ook Neil Young dat zo kan.

vier sterren en een halve als bonus omdat Time after Time (annelise) me doet herinneren aan een meisje in mijn klas op de middelbare school.

Voor mij REM's mooiste. Er staan een pak parels op hun andere platen, maar hier klinkt het allemaal goed en als 1 harmonisch geheel.

Peter Buck laat zijn Rickenbacker nog heerlijk pingelen, de drums klinken super en Michael Stipe blijft gezellig neuzelen.

Hoogtepunten: so. central rain, little america, letter never sent, harborcoat, camera... alleen rockville valt wat uit de toon, nooit echt een favoriete track voor mij geweest

Nou, de mooiste is mij iets te veel eer, maar toch één van hun beste zeg maar !
In die periode was de inspiratie blijkbaar erg groot !
4 sterren voor mij ****

Ik blijf Automatic For the People gewoon hun beste vinden, en zal daar niet de enige in zijn, maar deze plaat is véél minder gekend omdat ze toen nog niet wereldwijd waren doorgebroken, maar hier staan schitterende dingen op - SO CENTRAL RAIN en DON'T GO BACK TO ROCKVILLE zijn mijn favorieten !

Tja, Reckoning.

Voor mij is dit een beetje het "oh ja, deze is er ook nog album". Op zich is er weinig mis mee, maar ik draai hem zelden. Het zou ook zeker niet het album zijn dat ik zou aanraden om als eerste van R.E.M. te beluisteren daarvoor is het gewoon te weinig speciaal. Toch nog 3,5 ster want zelfs een mindere R.E.M. plaat is nog steeds erg goed.

Ik vind Reckoning dan juist wel weer een van de betere R.E.M.-platen. Hij doet net iets onder voor Murmur, maar met name de eerste vier nummers en Rockville mogen gerust door het spreekwoordelijke ringetje worden gehaald. Uit de jaren '80 vind ik alleen het debuut en Document duidelijk beter. So. Central Rain haalt bovendien momenteel mijn top 10 R.E.M. nummers wel denk ik (al blijft de concurrentie groot). 4* dus.

Ja, ik zei het ook al eerder ; Reckoning is een héél mooi album!

Inderdaad een van de betere R.E.M.'s met een constant sterk songgehalte. Verfrissend dat een Amerikaanse groep uit Athens met veel op het eerste gehoor nieuwe invloeden stoeide.
Sterke gitaarmelodieën van Buck doorkruist met vreemde, intrigerende teksten van Stipe. Voeg daar nog eens de straffe drumpartijen Berry en de heerlijke harmoniezang van Mills aan toe en je hebt materiaal voor een ijzersterke 2de van R.E.M.

Deze is toch wat minder dan het debuut Murmur. Het lijkt minder goed uitgewerkt ofzo, met toch ook een paar mindere goden ('Second Guessing', 'Little America'). Toch valt er ook hier genoeg te genieten: 'Harbourcoat', 'So. Central Rain', 'Camera' en 'Don't Go Back To Rockville'. 4*

Wat iedereen zo goed vindt aan Rockville? Dan ga ik toch wat meer voor wat donkere, melancholischere tracks als Harborcoat of Time After Time. Ook is de bas wat minder aanwezig, die vloog op Murmur elke kant op.

Begint Rockville bij jullie ook zo raar, met een fragment van een heel ander nummer, of heb ik gewoon een ongelukkige download te pakken gehad (waarschijnlijk het laatste)?

Nee, dat hoort zo.

Zowat dezelfde muziek als op hun debuut, maar in zijn geheel net iets minder. De laatste 2 bonustracks nl. de covers van "Tighten Up" en "Moon River" vind ik bovendien niet bij R.E.M. passen.
Wel staan er wederom heel wat klassesongs op waartoe "So. Central Rain", "Pretty Persuasion" en "(Don't Go Back to) Rockville" zeker toe behoren. Verder waardeer ik dit album net zoals de vorige "Murmur" ook vanwege de sobere en natuurlijke productie.

"South Central Rain, Don't Go Back To Rockville,
Harbourcoat, Pretty Persuasion,
You were born to be a camera,
Time After Time was my least favourite song"

Wat dacht je van White Tornado dan.
Niettemin een geweldige track!

"White Tornado"? Prima instrumentale song, vooral de drums. Doet mij een beetje denken aan the Shadows.

of Man Or Astroman...

ik vind dit toch wel het beste album, meer uitgebalanceerd met prachtige songs als so.central rain en camera. ook vind ik de backingvocals van mike mills veel mooier uitkomen als op murmur

En de koek was nog niet op na Murmur.Ook hier wonderschone liedjes en ook weer die simpelheid die het luisteren heel genietbaar maken.Toch een half puntje minder omdat de plaat op het eind toch een beetje inkakt.Dat geldt niet voor Rockville ,maar Camera en Little America neuzelen een beetje door.Al met al toch een topalbum.

Voor mij ook een beetje het 'oja deze is er ook nog'-album van R.E.M. Ik heb de IRS-albums van R.E.M. vrij snel na elkaar gekocht in mijn middelbare schooltijd, maar altijd de voorkeur gegeven aan de twee albums die hierna kwamen. Dit album heeft me nooit helemaal gegrepen en ik heb ook nooit het gevoel gehad dat ik hier helemaal de vinger op kon leggen. Probeer dan nu maar 's mijn licht erover te laten schijnen.

Het begint sterk met het tegendraads klinkende Harborcoat, maar het vervolg is matig. Het luchtige 7 Chinese Brothers is typisch een 'ene oor in, andere oor uit' geval. Het daaropvolgende So. Central Rain is wel erg goed. Het is geschreven naar aanleiding van een optreden dat R.E.M. destijds deed in het voorprogramma van the Human League. Door slecht weer konden Stipe cs. niet naar huis bellen, aangezien de telefoonlijnen eruit lagen. Al met al misschien wel het beste nummer van dit album. Alleen al de tekst "These rivers of suggestion are driving me away" is prachtig, om nog maar niet te spreken van het prachtige outro met die heerlijk dreinende piano. Het volgende hoogtepunt is Time after Time (after time after time after etc.). Typisch zo'n vroege R.E.M.-klassieker. Ik geef sowieso meer om hun wat meeslependere nummers.

De nummers voor en na Time after Time (Pretty Persuasion en Second Guessing) zijn meer rechttoe rechtaan rocknummers en hoeven wat mij betreft niet te worden bijgeschreven in het R.E.M. canon. Leuk om te horen wel, maar niet heel bijzonder verder. Letter Never Sent heeft dat ook wel een beetje, maar door zijn vrolijke 'hoempahoempa'-ritme doet het toch een stuk aangenamer aan. Camera is niet verkeerd, maar doet me niet zoveel verder. Wat dat malle coda aan het eind van het nummer doet is me altijd een beetje een raadsel geweest. Dat soort studiograpjes zijn meestal maar leuk voor een paar luisterbeurten. Beter is Don't Go Back to Rockville, echt een heerlijke popsong en het tweede echte hoogtepunt op deze plaat wat mij betreft. De afsluiter Little America is voor mij ook een vlees noch vis nummer. Het luistert leuk weg, maar het doet me echt helemaal niets. Een teleurstellende afsluiter van een wisselvallig album.

Binnenkort maar 's Fables of the Reconstruction onder de loep nemen, in mijn ogen de eerste echt goede R.E.M.-plaat. Hier blijft het toch bij een behoorlijk sterke a-kant en een matige b-kant.

Harborcoat!!

de rest..... mwa 3*

Artiestiek gezien een lichte terugval, vind ik deze, tegenover het mooie debuutalbum Murmur.
Desalniettemin bevat het album genoeg fraais om goed bevonden te worden in huize McKenzie;
Opener Harborcoat, SO. Central rain, Don't Go Back To Rockville en Pretty Persuasion.

Mijn album eindigt wel met Little America, die bonus-tracks ken ik dus niet.

Op Pitchfork geven ze hier doodleuk een 10 aan. Nou zijn ze daar niet zo kritisch als het om oude muziek gaat, maar toch een opmerkelijk verschil tussen de waardering hier en die van Pitchfork.

Ik heb zelf nog niet echt een klik gehad met de muziek van R.E.M., maar ik zal af en toe nog wel eens een plaatje van ze draaien, deze is nog niet langsgekomen iig

Daarom heb ik hem gekocht door die 10 op pitchfork, beetje overdreven, wel een goed album hoor.

ik denk trouwens als je een kritische website bent alls pitchfork, dat het moeilijk een 10 kan geven, geen enkel album is helemaal perfect toch

Stabiele opvolger van de goede debuutplaat 'Murmur'. Voortzetting van het eerdere geluid. Nog niet echt de vernieuwing te bespeuren, die later het definitieve gezicht van R.E.M. zou vormen. Paar mooie pareltjes zoals 'So. Central Rain', 'Time After Time (AnnLise)' en 'Rockville'

Het meeste wat ik te zeggen heb over de oude R.E.M. staat al in mijn recensie voor Murmur, en bovendien is Reckoning als geheel de meest gezichtsloze plaat van de band. Erg veel valt er niet over te vertellen.

Murmur wist met zijn gruizige productie, verlegen liedjes en vreemde geluidjes een consistente sfeer op te roepen, een plaat als één lange, moerasachtige droom in de schemering. Nu is R.E.M. een band die altijd ongeveer hetzelfde doet, maar binnen dat beperkte universum wel steeds zo hard mogelijk probeert te rebelleren tegen wat ze de vorige keer hebben gedaan. De identiteit van de band is daarom letterlijk het vermogen om steeds opnieuw dezelfde drie liedjes te herschrijven, en tegelijkertijd volkomen fobisch te zijn voor wat tegenwoordig een ‘comfort zone’ wordt genoemd.

En aldus moest Reckoning anders worden dan Murmur: weg met dat gelaagde en dromerige! De band was van plan gewoon tien nummers bij elkaar op een stuk vinyl te smijten, nonchalant als een punkband. Alleen met grote moeite kon producer Mitch Easter de band bewegen de liedjes iets meer in te kleuren. Als album heeft Reckoning desondanks nog steeds niet veel te bieden, de kwaliteit van deze plaat moet gezocht worden in de individuele nummers.

De beste liedjes zijn toch wel de momenten waarop de dromerige Beatles-melodieën van Michael Stipe en Mike Mills liggen in een badje van jengelende gitaren en een gedreven ritmesectie: ‘Harborcoat’, ‘So. Central Rain’, ‘Pretty Persuasion’. Gelaagde liedjes, die ook goed hadden gepast op Murmur. De punkerige momenten, ‘Second Guessing’, en in mindere mate ‘Little America’, weten de aandacht niet echt te grijpen, en datzelfde geldt voor de tragere ‘Camera’ en ‘Seven Chinese Bros’. Mooie liedjes op zich, maar ze blijven een beetje steken in hun eigen apathie, alsof er valium in plaats van elektriciteit door de studiokabels stroomde.

Een paar dingen behoren absoluut tot het beste in de R.E.M.-catalogus. Maar wie bijvoorbeeld Time After Time en So. Central Rain geweldig vindt, kan ook gaan luisteren naar de bonus track van de cd-versie van Document genaamd Time After Time, etc., waar beide nummers in verwerkt zijn, naar mijn mening op een mooiere manier dan op deze plaat. Dat maakt de drempel om deze weer eens te draaien nog hoger, natuurlijk. Het is het lot van de vrij goede platen in de briljante oeuvres, neem ik aan.

Vermoeiende plaat eigenlijk. Dat komt vooral omdat de liedjes gewoon niet goed zijn. Waar Peter Buck op Murmur nog prachtige rondtokkelde of slimme akkoorden speelde, speelt hij nu heel flauwe repetieve riedeltjes die ik ook kan spelen, en wat mij betreft voor eentonigheid (7 Chinese Brothers, Pretty Persuasion, Time After Time, Letter Never Sent, Little America). Ook hebben sommige nummers een soort van recht-vooruit arena-rock geluid wat me af en toe stoort (Second Guessing, Pretty Persuasion).
Ik hoop dat dit na wat meer luisterbeurten verdwijnd.

Wat een belachelijk laag gemiddelde hier voor deze plaat, zeker in vergelijking met pakweg 'Automatic for the People', 'Out of Time' of 'Green' - albums die toch wel beduidend minder zijn. Wat dat betreft is het gemiddelde op RYM wel een héél stuk representatiever.

Ik heb zo'n beetje de indruk dat elk nummer raak is hier - heerlijke pop-pareltjes, die ook op hun debuut reeds te horen waren, maar dan nog net een tikkeltje catchier. Leuk ook dat ze hier nog volop een luchtig jangle-pop bandje zijn zonder al te veel sterallures. Onschuldig, springerig, intelligent, ongedwongen - écht leuk dus. Ik ga 'm voorlopig nog op 4 sterren zetten, maar deze zou wel eens op gelijke voet met 'Murmur' kunnen komen.

En oja, nu ben ik er wel heel zeker van: als het op 80's jangle-pop aankomt: R.E.M. > The Smiths.
Big time.

Je doet net alsof het een feit is dat die andere albums minder zijn. Zelf stem je verder nauwelijks hoger dan het gemiddelde, dus ik vind je opmerking wel wat vreemd. Verder scoort Out of Time amper hoger op deze site (momenteel 3,68 om 3,76).

Wat mij betreft is dit één van de mindere van REM (zie ook mijn langere bericht van een tijdje terug) en ik ben het dan ook niet eens met je opmerking over die andere albums. Die vind ik stuk voor stuk wel wat beter dan deze.