32 stemmen | gemiddelde 3,50
Verenigde Staten
Rock
Label:
CBS
Worn Down Piano (8:08)- Jigsaw Women (3:02)
- When It Comes to Love (3:30)
- Sidestreets (3:50)
- You Will Make It Someday (3:41)
- Cold Corporate Dealings (4:05)
- Your Point of View (3:13)
- Double Take (3:30)
- A Drinking Man's Concerto (4:38)
3,0
[permalink] geplaatst op 19 november 2006, 20:15 uur Alleen al voor het nummer Worn Down Piano is dit een geweldig album.
[permalink] geplaatst op 20 november 2006, 17:04 uur Maar eigenlijk ook niet voor heel veel meer...
3,0 [permalink] geplaatst op 14 december 2006, 9:38 uur Kwam het album toevallig tegen en warempel met het bekende nummer. Rest spreekt me niet erg aan moet ik zeggen.
4,0 [permalink] geplaatst op 2 januari 2007, 20:08 uur Worn Down Piano is simpelweg geniaal gemaakt, de rest is niet super, maar door Worn Down Piano toch een 4.
2,5 [permalink] geplaatst op 2 januari 2007, 20:09 uur leuke plaat, niet bijzonder maar toch aardig! De hoes komt echter in aanmerking voor lelijkste hoes ooit.
4,0 [permalink] geplaatst op 29 januari 2008, 10:36 uur Worn Down Piano! laten we de cover achterwege laten...
4,0 [permalink] geplaatst op 13 april 2008, 23:39 uur Inderdaad, Worn down piano is het beste nummer maar ik vind 'A drinking man's concerto' toch ook wel een beetje briljant.
5,0 [permalink] geplaatst op 11 augustus 2008, 19:26 uur Hele album is prachtig. Waarom hebben ze maar 1 album gemaakt?
3,5 [permalink] geplaatst op 14 januari 2009, 8:57 uur Ik had 'm vroeger op LP en heb jaren naar de CD-versie gezocht. Ook op eBay werd-ie zelden aangeboden. Leuk dus dat ik 'm afgelopen week gewoon bij de Plato zag liggen voor maar 7,99.
Heruitgegeven (alleen in Nederland?) door platenmaatschappij Sony/Columbia, ongetwijfeld naar aanleiding van de reportage over de broers in de Top 2000-televisieuitzending.
Weer eens gedraaid en ik ben het eigenlijk met Nightrider eens: zoveel méér dan WDP heeft deze plaat eigenlijk niet te bieden. Gek eigenlijk, dat een album een soort mythische status kan krijgen (althans bij mij) omdat-ie moeilijk te vinden is. Het lijkt wel of hij dan in je herinnering beter wordt dan hij eigenlijk is.
Toch heb ik geen spijt van deze aankoop, want A drinking man's concerto is een goeie afsluiter (een beetje WDP part II) en verder ben ik niet ongevoelig voor de schmaltz van When it comes to love. Dat was destijds de tweede single - werd toen veel op de radio gedraaid, maar is nooit een hit geworden.
5,0 [permalink] geplaatst op 28 augustus 2009, 20:14 uur geweldige tijdloze muziek. erg jammer dat deze jongens nooit door zijn gebroken. Worn down Piano is natuurlijk een klassieker, maar mijn persoonlijke favoriet is when it comes to love > kippevel
[permalink] geplaatst op 16 juni 2010, 20:29 uur Eén album en daarna niks meer? Maar wel met een ijzersterk nummer, dat sowieso.
5,0 [permalink] geplaatst op 20 oktober 2010, 19:40 uur Ja, ik vind dus alle nummers goed. Toen ik het album in 1977 kocht vond ik dat en nu nog steeds. Ook de langzamere nummers zijn mooi. Double take (titelsong) is geweldig en de afsluiter A drinking man's concerto is een prima alternatief voor het wat grijsgedraaide Worn down piano. Ze hebben in elk geval geen last gehad van het tweede-album-syndroom waar menig artiest mee worstelt na een succevol debuut. Of is het soms zo dat dat syndroom ze al 33 jaar parten speelt waardoor ze (zoals Brian Wilson) al 33 jaar een writer's block hebben?
[permalink] geplaatst op 19 januari 2011, 22:48 uur Verschrikkelijk die hoesfoto, maar ja, het past ook wel weer een beetje bij de muziek.
[permalink] geplaatst op 20 januari 2011, 16:35 uur Ik zou 'm weer eens moeten horen deze plaat . Mijn zwager had deze toendertijd en heb 'm regelmatig voorbij horen komen . Worn Down Poano is tamelijk geniaal . Ik vond wel dat er ook wat zeiknummers (vullertjes) opstonden .
[permalink] geplaatst op 26 februari 2011, 14:06 uur Op de hoesfoto staan Clark and Mark Seymour afgebeeld. Staat Clark of Mark nu links of staat Mark rechts op de foto? Nick Seymour van Crowded House is een broer van deze tweeling.
Worn Down Piano met het uittro dat later in het radioprogramma Tussen Barend & Van Dorp gebruikt werd, blijft hier het belangrijkste nummer. Jigsaw Woman en When It Comes to Love zijn wel aardig, maar halen dit niveau niet.
[permalink] geplaatst op 24 juni 2011, 15:04 uur Worn Down Piano is wat mij betreft één van de mooiste nummers ooit
. De rest moet ik nog horen, als ik een keer tegen deze cd aanloop koop ik hem misschien wel.
3,0 [permalink] geplaatst op 24 juni 2011, 15:20 uur Pim schreef:
Of is het soms zo dat dat syndroom ze al 33 jaar parten speelt waardoor ze (zoals Brian Wilson) al 33 jaar een writer's block hebben?
Nee hoor, ze zijn
goed geld aan het verdienen.
[permalink] geplaatst op 10 juli 2011, 22:00 uur Stanley Koekblik schreef:
Nick Seymour van Crowded House is een broer van deze tweeling.
Dat is volgens mij een fabeltje.
[permalink] geplaatst op 10 juli 2011, 22:27 uur Lijkt mij ook . De gebroeders Seymour zijn Amerikanen . Nick Seymour komt uit New Zeeland .
3,5 [permalink] geplaatst op 15 juli 2011, 9:24 uur Precies, Bikkel. En da's letterlijk een wereld van verschil.
Leuk overigens, die link van lebowski naar hun artiestenpagina. Ze schijnen het goed te doen als Las Vegas-act en daar is hun muziek ook geknipt voor, lijkt mij. Leuk ook dat er in de bio verwezen wordt naar het aanhoudende succes van Worn down piano in Nederland. Ik vermoed dat dat nummer alleen bij ons zo'n grote - en blijvende - hit is geweest. In de VS is het in elk geval niets geworden. Dat geeft toch aan dat 'wij' in Nederland af en toe lekker onze eigen smaak bepalen en ons niet altijd laten dicteren door wat er uit Engeland en de VS overwaait.
3,5 [permalink] geplaatst op 22 september 2011, 11:22 uur ""When it comes to love" is een fantastisch mooi nummer.
Wel is dit een van de lelijkste platenhoezen aller tijden
3,5 [permalink] geplaatst op 12 april 2013, 23:14 uur Inderdaad een ééndagsvlieg wat betreft noteringen in de hitlijsten. Maar ja wat wil je ook met zo'n klassieker. Zie dat maar eens te overtreffen. Ooit een mooie minidocumentaire gezien bij de top 2000. De heren schenen er niet echt onder te lijden dat ze verder geen hits heben gescoord. Spelen nog steeds en genieten van het leven!
