Mercury Rev - Yerself Is Steam (1991)

Met gefronste wenkbrauwen moet ik vaak toezien op een nogal vreemd verschijnsel onder muziekliefhebbers: dat mensen bij het uitpluizen van een nog onbekende band het liefst beginnen met het nieuwste werk. Een onverstandige aanpak: in de meeste gevallen heeft de band zijn beste werk al lang afgeleverd, zeker wanneer de band al meer dan 10 jaar bezig is. Hierdoor laat de nietsvermoedende luisteraar, na een tegenvallende luisterbeurt van het nieuwe product, de band vaak links liggen. En dit terwijl er wellicht zoveel moois te ontdekken valt in het verdere oeuvre van zo'n band. Ook is een chronologische aanpak veel beter om een goed en onverknipt beeld te krijgen van de muzikale ontwikkeling van een band.

Mercury Rev is bij uitstek zo'n band waarvan op MusicMeter naar mijn zin veel te veel nadruk ligt op hun latere albums. Middelmatige albums als All is dream en The secret migration hebben allebei minstens 2x zoveel stemmen als dit geweldige debuut. Goed, genoeg gezeurd nu, ik zal eens met die recensie beginnen.

Yerself is steam (Spreek het eens hardop uit) is moeilijk in woorden te vangen. De nummers variëren nogal: van de psychedelische folkrock van Chasing a bee tot de heftige gitaarrock van Syringe mouth, van de verknipte ambient pop van Black and blue tot de narcoleptische groepsjam van Very sleepy rivers.

Ondanks deze veelzijdigheid is de samenhang groot: alle nummers zijn zwaar psychedelisch, heerlijk ongeremd en zijn bijzonder rijk qua textuur, met veel excentrieke, maar bijzonder toepasselijke geluidseffecten. En zo voelt deze smakelijke smeltpot, deze glorieuze geitenbrij aan als één lang ritje in de achtbaan die ons langs bijna alle provincies van muziekland brengt: lieflijke popmelodieën worden afgewisseld met sfeervolle drones, spaced-out geluidseffecten met heftige feedback en noise, en wilde crescendo's met dromerige folkrock.

De drie langste nummers zijn de beste: Sweet odyssee of a cancer cell t' th' center of yer heart is een intense maalstroom van geluiden, die naar het einde toe in een geweldige stroomversnelling raakt, ontketende drums en gitaren stuwen de kankercel als het ware richting zijn einddoel.

Frittering wisselt al dit geweld af met heerlijk rustige akoestische gitaarklanken (de melodie is echt geweldig), maar ook dit nummer wordt na verloop van tijd verzwolgen door een subtiel en gedoseerd crescendo van elektrisch geweld.

Very sleepy rivers, zeer toepasselijk getiteld, sluit het album in stijl af met slaapverwekkende basklanken (2 noten in 12 minuten), ultrapsychedelische gitaargeluiden en manische zang, dit alles tot ongekend hypnotisch effect.

Yerself is steam is een psychedelisch meesterwerk van eenzame klasse en met gemak Mercury Rev's beste album. Niets anders dan 5/5 volstaat.

mooi gesproken Paalhaas

Vandaag heruitgebracht gekocht. Special edition met als tweede cd Lego My Ego en nog een dvd met Yerself Is Steam en Car Wash Hair.

ok, super daar moet ik achteraan...

EDIT: en gebeld met Get Records...het is geen vage gelimiteerde versie ofzoiets, dus ik kan hem rustig over 2 maanden ff kopen ofzo

al heb ik niet 2 maanden gewacht. Ook deze pronkt nu in mijn collectie

wellicht verkoop ik mijn origineel nog wel een keer...

Ik heb Lego my ego even apart toegevoegd.

Ik luister nu trouwens Atomizer van Big Black. Is Sweet Odysee niet een heel klein beetje afgekeken van Fists of Love?

wat een kloteherrie , nee ik hou er niet van en heb m'n cd'tje dan ook al in de vuilbak gekieperd , afschuwelijk

Vis hem er eens uit en doe eens PM

Met Blue & Black heb ik nog veel moeite eigenlijk Kan er niet echt goed naar luisteren, en het weerhoudt me ervan 4,5* te geven. De laatste 4 nummers zijn wel echt ²

Een van mijn favoriete platen uit de jaren 90. Een psychedische walm van popmelodiën, flink wat distortion, schizofrene zang met knappe lyrics en een boel noise. Oftewel enorme kloteherrie Alleen al het geniale Chasing a Bee. Dromerige melodiën met beroerde zang. Echter heeft die zang iets. Een fijne harmonie zou ik het zowat noemen.

Vage ritmes, soms wat ''gefreak'' zoals Red Crayola dit vroeger deed (die link ben ik niet zelf opgekomen, maar als ik het zo hoor heeft het idd overeenkomsten) en de dromerige sfeer zorgen gedurende dit hele album ervoor dat ik in een soort van diepe trans beland, alleen maar gericht op de muziek. Briljant!

Hoogtepunten zijn er te veel, maar echte uitschieters vind ik wel in Chasing a Bee, Syringe Mouth, Sweet Oddysee of a Cancer Cell, Frittering en Very Sleepy Rivers . Het album is duidelijk 1 groot hoogtepunt en een mijlpaal van de 90's. Ik verhoog van een 4,5* naar een 5* en misschien is dit nog wel een top 10 kandidaat bij mij.

en toen stond ie opeens ook op vinyl in de collectie...
Blijft toch een van de mooiste albums ooit.

Heb die dual disk versie gekocht met Lego My Ego erbij - voor een spotprijs. Maar loop nog niet echt warm ervoor - kan aan het weer liggen.

Toegankelijk - nee niet echt, maar ik zal 'm niet meteen in de vuilnisbak kieperen. Het middenstuk in zijn werk ligt mij vooralsnog beter.

Mooie plaat hoor Deserter's Songs. Maar lang niet zo spannend als dit eerste plaatje van ze. Geweldige melodieën en zanglijnen die omlijst worden door een bijzondere muur van geluid. Soms heel energiek, soms juist weer heel dromerig. Een van mijn beste ontdekkingen van de laatste tijd. Nu verder met andere platen uit hun beginperiode

Dit album kreeg ik getipt door Snoeperd. Een goed idee, zo bleek. Dit zei ik erover in het betreffende topic (Super Tip-Topper):

Bijzonder fijne liedjes verpakt in een rauw lo-fi-jasje, waarbij het niet geschuwd wordt een flinke bak herrie en psychedelica op de luisteraar los te laten, of om de steekjes eens genadeloos los te rukken. Heerlijk hoe deze muziek af en toe dromerig en lomp tegelijk is. Dit heeft dus precies wat mij in bepaalde jarennegentigplaten aanspreekt. Deze mannen blinken zowel tijdens een puntig en pakkend nummer als 'Coney Island Cyclone' uit, als tijdens de meeslepende, psychedelische trip 'Very Sleepy Rivers'. Als ik één minpuntje zou moeten is het dat het begin van 'Blue and Black', met de nogal goofy lage zang, me niet zo aanspreekt, maar binnen de kortste keer mondt ook die track uit in een sterk sfeervol nummer.

Ik zou niet verbaasd zijn als deze 4*-beoordeling nog wat hoger wordt.

Ik ken Mercury Rev gek genoeg alleen van dit album. Heb het destijds regelmatig gedraaid, maar 1991 was natuurlijk het jaar met een explosie van nieuwe geweldige albums en bands, waardoor ik Mercury Rev al snel uit het oog verloor. En als ik nu luister naar albums als Deserter's Songs en All Is Dream, dan heeft de band wel een enorme ontwikkeling doorgemaakt.