Om mijn journalistieke ambities alle ruimte te geven, heb ik mezelf voorgenomen de lezer te vermoeien met mijn belevenissen tijdens de vele concerten die ik heb bezocht en nog zal gaan bezoeken. Zodra ik tijd en inspiratie heb, plaats ik hier een verslagje. Dat kan van een recent optreden zijn maar ook van een uit de oude doos.

Omdat bescheidenheid niet direct mijn sterkst ontwikkelde eigenschap is, doop ik dit topic gewoon : VanDeGriend's Concert Reviews

DEEP PURPLE – 26 januari 2006- HMH Amsterdam

Zo maar op een woensdagavond een telefoontje krijgen dat er een kaartje over is voor een optreden van oude helden van je, is nog eens een meevaller. Ik hoefde zelfs niet te sturen !
Dus donderdag 26 januari op naar Deep Purple met een gezelschap van kenners. Iets dat ik zelf zeker niet ben. Dit ondanks het feit dat mijn liefde voor stoere muziek zo’n beetje begonnen is met een aantal klassieke DP albums (In Rock, Made in Japan). Mijn kennis van het recente werk van Deep Purple was voor aanvang van dit concert echter nihil. En met recent bedoel ik dan alles wat na pakweg 1976 is uitgebracht.

Keurig op tijd waren we in de HMH om direct te constateren dat we beter een uur later hadden kunnen komen om zo de ellenlange rijen bij de muntenautomaten te ontlopen. Het logistieke proces van drankvoorziening is, ondanks de naam van de hal, nou niet echt dat je zegt op orde. Maar goed, belangrijkere zaken nu.

Na een plaats bemachtigd te hebben op 3 meter afstand van het podium, was het wachten op de oude mannen. En oud zijn ze. Ian Paice zag er vroeger uit als Elton John in zijn jonge jaren maar tegenwoordig als Elton John in zijn oude jaren. Roger Glover was getooid met stoere piratenmuts die ik toch wat apart vindt staan bij een zestiger. Daarnaast roept deze knaap bij mij op een of andere manier de associatie op met Kermit. Zanger Ian Gillan himself ziet er, voor zijn 60 jaar en met acceptabel kort gewiekt kapsel uit als iemand waarvan je hoopt dat je alleenstaande moeder er een keer mee thuis komt. Tot zover het fysieke voorkomen van de oerleden van Deep Purple. Redelijk recent is Don Airey, Jon Lord op toetsen komen vervangen en al wat langer geleden is gitarist Steve Morse gerekruteerd om de legendarische Ritchie Blackmore te doen vergeten. Deze knaap is als enige nog in het bezit van een kapsel met serieus lange manen en draagt, eveneens als enige, nog een vale spijkerbroek. Al met al heb je even het idee te kijken naar vier wijze ooms die hun getalenteerde neefje de gelegenheid geven ook eens wat in de muziek te doen.

Dus ja, als dat erg onhippe zooitje ongeregeld het podium opkomt, vraag je je even af van….wat moet dit worden.

Die twijfel, kan ik jullie melden, was snel weg. De fantastische ritmesectie Paice/Glover (of zo u wilt Elton/Kermit) laat horen dat een jaar of 30 samen spelen, zo zijn rendement oplevert. Zelden zo’n strakke en stuwende ritmesectie gehoord. Heel veel rockbands zouden er een stuk beter voorstaan als ze een duo als dit in huis zouden hebben. Wat zou Metallica nog veel beter klinken zeg, en hoe zou Iron Maiden er live voor staan zonder die vaak zo zwalkende ritmesectie. Onwaarschijnlijk geolied gebeuren. Petje af.

Ook de twee “nieuwe”bandleden zijn bepaald geen prutsers. Don Airey slaagt er in om, in aanvulling op de geroemde ritmesectie, met zijn toetsenspel de typische Purple sound (zoals ik me die herinner) overeind te houden. Daarnaast is er alle ruimte voor gitaarwonder Morse om te soleren en eventuele gaatjes in te vullen met zijn magnifieke spel, goed te volgen vanuit onze positie en voor anderen in de zaal op twee grote videoschermen.

Dan blijft over zanger Ian Gillan (what’s in a name) die toch vooral bekend staat om zijn hoge uithalen (zie Child in Time). Hoe gaat zo’n man dat op zijn zestigste nog voor elkaar krijgen ? Nou, mijnheer heeft kennelijk weinig zin gehad om het publiek lang in twijfel te laten want bij zijn eerste de beste publieksaankondiging volgt een wel zeer langgerekt good eeeeeeeeeeeeeeeevening. Ik heb t de volgende dag thuis voor de grap ook even geprobeerd en heb me daarna terstond naar de plaatselijke drogist mogen spoeden teneinde een flinke voorraad keelpastilles in te slaan (inmiddels gaat t wel weer, dank jullie). De man is, en zonder het zelf gezien en gehoord te hebben, had ik het ook niet geloofd, zeer goed bij stem. Het enige wat opviel is dat Ian, na de nummers, zo nu en dan even op adem moest komen. Nou het is m vergeven, zeker als hij tijdens een aantal nummers springend loopt te zingen. Ik zie het niet veel zestigers meer doen. En voor mij hoeft Ian ook niet meer te springen eigenlijk want, eerlijk is eerlijk, het ziet er wel wat potsierlijk uit…zo’n springende vitale bejaarde.

Over de setlist heb ik helemaal niets te klagen gehad. Vrijwel alle mij bekende klassiekers zijn voorbijgekomen: Smoke on the Water, Black Night, Lazy, Space Trucking, Highway Star en zelfs oerhit Hush. De uitvoeringen van deze nummers kunnen zich wat mij betreft meten met de als superieur beschouwde opnames van Made in Japan. Child in Time werd niet gespeeld, volgens de kenner in mijn gezelschap omdat dat Ian Gillan teveel aan Blackmore doet denken. Nou ja, wie het weet mag t zeggen. Ook het “nieuwe” werk klonk mij zeer aangenaam in de oren en doet in niets onder voor de klassiekers.

Samenvattend kan ik het volgende stellen. Ik heb gekeken en geluisterd naar een griezelig goede band met een uitgekiend repertoire van klassiekers welke op grootse wijze werden uitgevoerd. Op enige moment zullen deze oude knarren er toch mee op moeten houden maar ik ben blij dat ik ze toch nog een keertje heb mogen aanschouwen.

En voor wat betreft “het publiek”. Een zeer gemêleerd en enthousiast gezelschap dat zeker niet alleen bestond uit oude rockers. Opvallend veel jongeren en opvallend veel dames ook. Gezellig. Een eervolle vermelding nog voor de grijzende zestiger in houthakkersbloes die naast mij, eerst nog voorzichtig, maar later vol overgave 2 uur lang als een bezetene luchtgitaar heeft gespeeld. Zelfs bij het stukje “Tulpen uit Amsterdam” tijdens de toetsensolo van Don Airey.

Lekker bezig! Leuk om te lezen!

Geweldig verhaal. Hulde VanDeGriend, hulde.
Voor wat betreft de muntenvoorziening in de HMH.... volgende keer niet als een gans achter de massa aan hobbelen. Bij binnenkomst linksaf, en binnen een zucht en een scheet heb je je zakken vol met munten.

Erg leuk om te lzen ik kijk uit nar je volgende concert. alleen dat over die zwalkende ritmesectie van maiden...

Haha ik wist het Eddie dat je daar op zou reageren.

Daar was het hem natuurlijk ook om te doen.

Ik kon dat natuurlijk niet over mijn kant laten gaan

Leuk verslag VanDeGriend!
En om je uit je onzekerheid te halen, Ian Gillan zei in een interview op TV 1 dat hij simpelweg Child In Time niet meer zingt omdat DIE hoge uithalen toch niet meer zo goed te bereiken zijn met zijn stem..

Maar goed: blij te lezen dat ook het HMH optreden zo subliem was!!!!

Erg leuk geschreven. En ben het volledig met je eens, het was vreselijk goed. Heb DP inmiddels, na de reunie, zo'n 15 keer gezien en het moet gezecht: dit was de beste van allemaal !!!
Geen spijt van het eind rijden wat het toch is voor ons, geen spijt van het feit dat we lang in de rij hebben gestaan voor een paar muntjes (of was het iemand anders die dat gedeelte op zich nam?)alleen een beetje spijt (de volgende morgen) dat alle muntjes op zijn gegaan. Maar daar had vandegriend ook last van heb ik me laten vertellen.
Ik kijk uit naar je volgende review.
I thaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaank you!

[quote]VanDeGriend schreef:
DEEP PURPLE – 26 januari 2006- HMH Amsterdam


. Child in Time werd niet gespeeld, volgens de kenner in mijn gezelschap omdat dat Ian Gillan teveel aan Blackmore doet denken.

Nou eigenlijk heeft dat hlemaal niet te make met blackmore maar meer met zijn stemvermogen, hij kan de tonen niet meer aan.

SIMPLE MINDS- 17 februari 2006- HMH Amsterdam


Op 17 februari jl. ben ik naar de Amsterdamse HMH getogen om aldaar mijn vrienden van vroeger voor de 33-ste te gaan aanschouwen. Ja ik heb iets met de Simple Minds en ik ben maar eens voor mezelf nagegaan waar dat vandaan komt. En waar kom je dan op uit? Het zal allicht te maken hebben met het feit dat op 31 maart 1984 Simple Minds de allereerste band was welke ik live heb mogen aanschouwen. Het concert destijds in Ahoy heeft indruk gemaakt en sommige details herinner ik me nog als de dag van gisteren. Zoals de prijs van het kaartje. Man wat duur. 25 gulden! Daar moest ik een week lang de Volkskrant voor rondbrengen in een gereformeerd dorp. Ter verduidelijking: in een gereformeerd dorp leest geen hond de Volkskrant en dat betekende dus iedere morgen een fietsrit van een kilometer of 14 teneinde 11 kranten over het hele, best grote dorp te verspreiden, uitgescholden worden door een salonsocialist die vond dat zijn krant te laat werd bezorgd en dan, rechts uitbuiterig, per bezorgde krant in plaats van per gereden kilometer betaald worden. Ergo...voor dat kaartje van de Simple Minds heb ik een kilometer of 85 gefietst. En ik kan je verzekeren dat de winters in die tijd streng waren. Sindsdien heb ik ook een vrij grondige hekel aan de Volkskrant maar dat doet hier verder weinig terzake.

Simple Minds dus. Destijds was ik student en bestond er haast geen groter genoegen dan, tijdens het hakken van een wak in de wasbak op je zolderkamertje, New Gold Dream te draaien. De plaat is zondermeer een van de soundtracks van mijn studententijd en dat sentimentele gegeven heeft er toe bijgedragen dat ik iedere keer maar weer braaf op pad ga om Simple Minds te zien als ze zich in de buurt melden. Ondanks een aantal matige releases in de afgelopen jaren. Nu moet gezegd zijn dat het recente Black & White een alleszins aardige plaat is geworden dus met enige verwachting werd dan ook afgereisd.

In de HMH aangekomen merkten wij direct dat mijn kritiek ten aanzien van de muntendistributie kei en keihard is aangekomen bij de organisatie. Op diverse plaatsten stonden nu lieftallige dames met mobiele muntunits de horde dorstige fans van munten te voorzien. Teneinde de kans op muntafname zonder betaling zo gering mogelijk te maken, werden deze dames overigens wel geëscorteerd door heel wat minder lieftallige geoorbelde horken, formaat basaltblok. Keurig afgerekend dit keer.

Gezien het heel wat geringe formaat van een van mijn kompanen, zat er overigens niets anders op dan een plekje dicht bij het podium te zoeken alwaar wij tijdig genoeg aanwezig waren om de laatste klanken van een Brabants bandje aan te horen. De naam van het bandje is me helaas ontschoten maar t klonk best lekker. Daarna (goh) was het de beurt aan onze vrienden.

Opper Mind Jim Kerr, die onder luid gejuich als eerste het podium betrad, was waarschijnlijk net teruggekomen van wintersport. Anders is de enorme skibril die zijn gelaat tooide, lastig te verklaren. Gelukkig steeg de temperatuur in de hal dusdanig rap dat ook Jim redelijk snel inzag dat hij niet langer in Kirchberg was en verdween de bril in een, naar wij toch mogen hopen, vuilnisbak.

Daarbuiten was Jim overigens flink in vorm. Ik heb hem weer een paar poses zien aannemen die, als ik ze na zou doen, onherroepelijk zouden leiden tot het vroeg in het jaar volledig opgebruiken van mijn verzekerde quotum fysiotherapiesessies.

Charlie zag er, net als in vroeger jaren, patent uit en is in ieder geval qua haardos The Edge ruim de baas. Oud gediende Mel Gaynor nam gelukkig plaats achter de drumkit maar daarmee was de koek aan oude bekenden wel een beetje op. De bassist wiens naam mij maar niet te binnen wil schieten, was een vleesgeworden versie van Frid Dido en had op het podium de uitstraling van een wegens bezuinigingen niet aangestoken lantarenpaal. De toetsenist leek een beetje op zo’n shoegazertje met storend Suede-haar en deed nog maar eens verlangen naar een glorieuze come back van de, naar ik hoop inmiddels kalende, McNeil. Met dit gebazel wil ik vooral ook een bruggetje maken naar een van mijn bezwaren ten aanzien van Simple Minds 2006. Vroeger was Simple Minds een echte band met vijf permanente leden die elk hun specifieke en eigenlijk onmisbare bijdrage hadden aan de groepsound. Vandaag de dag is het Kerr en Burchill die met letterlijk en figuurlijk, anonieme sessiemuzikanten op pad gaan. Dat is te zien en helaas ook wel een beetje te horen.

Over het concert zelf is verder veel positiefs te melden. Het voordel van een band die al wat jaren meedraait, is dat de keuze uit te spelen songs ruim is. Dan kun je nog de fout maken net die verkeerde nummers eruit te pakken maar dat is zeker niet gebeurd. Sterker nog, de set die de Minds speelden was een welhaast uitgelezen mix van stokoud tot zeer recent materiaal waarbij de matige releases die men in de loop der jaren heeft uitgebracht, nagenoeg werden genegeerd. Wel was er, tot mijn grote genoegen, ruimte voor, bij het grote publiek, minder bekende nummers van voor New Gold Dream. Daarnaast werd voor wat betreft de “oude doos” vooral geput uit New Gold Dream en Sparkle in the Rain. Met name bij nummers van deze laatste plaat, kwam naar voren dat de sound van Simple Minds wat dunner en eenvormiger is geworden. Tijdens de prachtige, uitvoering van Big Sleep, leek het er overigens even op dat we in het slangenhuis van dierentuin Blijdrop terecht gekomen waren. Het gesis teneinde een klein groepje dronken grappenmakers met stropdas (kent u ze erger ?) tot geluidsreductie te manen, was werkelijk niet van de lucht. Van het nieuwe Black & White werd eveneens een behoorlijk aantal nummers gespeeld waarbij het majestueuze “Dolphins” zeker een hoogtepunt genoemd mocht worden.

Ook “Don’t You Forget about me” kwam voorbij. Destijds vond ik dat een prachtnummer maar inmiddels zijn de eerste tonen ervan, aanleiding om mijn verantwoordelijkheid ten aanzien van consumptieverstrekking te nemen. Ik bier halen dus. Nou daar heb ik spijt van gekregen. Ten eerste...probeer maar eens 3 volle glazen bier en 1 spa blauw ongeschonden door een lalalalala brallende springende meute veertigers heen te krijgen. Dat valt voor d’n drommel niet mee. Ben je eindelijk met je drie halfvolle bekertjes bier en een slokje spa in de buurt van je vriendjes, is je plaats overgenomen door een indianendans uitvoerende imbeciel met stropdas ( die ja...) . Jullie zullen snappen dat mijn bewondering voor het desbetreffende liedje bepaald niet is toegenomen. Maar verder, geen kwaad woord over de tracklist al zal een enkeling “Promised you a miracle” of “Ghostdancing” gemist hebben.

Al met al heb ik een genoeglijke avond gehad met een goed spelende band die een keurige keuze uit het beschikbare materiaal heeft gemaakt. Echt wereldschokkend is het echter niet meer en duidelijk is toch wel dat het hoogtepunt van de band jaren en jaren geleden is. De songs zijn er maar de eens zo machtige Simple Minds sound was bij vlagen erg ver te zoeken.

Tenslotte. Op weg naar de postbank lounge waar de laatste muntjes nog even opgemaakt moesten worden, liep ik nog een in een Belgisch Fanclub t-shirt gehulde mijnheer tegen het lijf. In de veronderstelling dat hij Marc (voor niet ingewijden...user C-Moon, voorzitter van de fanclub in België) wel zou kennen, sprak ik hem aan. Dat was een beetje een blunder. Ik heb een biertje van m gekregen, hetgeen nog wel leuk was, maar daarna heeft deze mijnheer zeker een kwartier lang onverstaanbaar koeterwaals in mijn steeds natter wordende oor getetterd waaruit ik maar de conclusie heb getrokken dat hij C-Moon niet kent. Gelukkig maar.

Dat was het wachten wel weer waard!

VDG, wederom heb je jezelf overtroffen. Briljante weergave van een avondvullend programma. Naast hulde ook mijn dank. Na het enorme onzinnige gezwets op enkele andere topics had ik duidelijk behoefte aan een registratie als deze. Nogmaals mijn dank.

Laat me raden....

Prachtig verslag van Simple Mindsconcert, VDG.
Heel correct hoe je verwoordt dat de hoogdagen voorbij zijn en dat de vervangende muzikanten nooit McNeil hebben kunnen doen vergeten. Op dit punt gaat c-moon niet akkoord, ik wel.
Heel correct ook dat ze anno 2006 al bij al een goede tot schitterende band gebleven zijn.
Grappig dat je de haardos van Burchill vergelijkt met die van The Edge.
En nog iemand die zich stoort aan die onnozele bril. Allé, Bono's vondst mag je niet plagiëren, vooral niet als ze zo lachwekkend irritant is.

Schitterend verslag beste Vandegriend!!

Maar zoals MusicBoy al kon vermoeden ga ik niet met alles tenvolle akkoord

Zo is het bijvoorbeeld een feit dat die bassist (Eddie Duffy) waar jij nogal smalend over doet, nu al sinds 1999 bij de band is en er sindsdien niet meer weg geweest is. Mel Gaynor... hij doet denk ik eigenlijk enkel niet mee op Good News (dat was toen Mark Schulman) en op Neaopolis speelt hij enkel op "War Babies", verder is Mel er de laatste jaren ook altijd bij geweest.. Stellen dat het enkel om Charlie & Jim draait: dat kon je in 95 ten tijde van "Good NEws.." maar nu, nee eigenlijk niet...

Enne... Die toesenist: da's een ander paar mouwen ;-(
Dat is MARK TAYLOR.. Een ongeloofelijke onsympathieke kerel die nu een svolledig NIETS uitstraalt!!! Sinds 2002 is Andy Gillsepie de toetsenman, maar door andere bezigheden kon die niet mee op tour, en daardoor die Mark Taylor die ze beter niet van onder het stof gehaald hadden (hij was er ook met de GoodNews en Neapolis tour bij)...

En jongens: voor de zoveelste keer: Mick KOMT NOOIT MEER TERUG, the past is the past, kijk naar nu én de toekomst

Wat DONT YOU betreft: ik noem dat "The Awfull Lalala song". Het is het moment dat ik even uit kan rusten, en ik val dan ook vaak op door als enige NIET mee te lalalalala'en Wat een vervelende non song is dat toch!

Maar die vervelende non song was destijds door de aanwezigheid van Mick en Derek toch nog redelijk te pruimen. Je moet ook niet vergeten dat ze Don't You niet zelf geschreven hebben. En daarmee is de cirkel dus weer rond. Simple Minds zonder die twee is toch ongeveer hetzelfde als Tatjana zonder tieten.

En dit succesje moet je dan ook zien als beloning van jaren hard ploeteren.

Waar ik wel benieuwd naar ben is of die Kerr op de buhne nog altijd zo zeikerig staat te zingen met om de haverklap die aanstellerige oohs en aahs en afwijkende zanglijnen.

Dit was overigens pas na 'de grote doorbraak' maar niet minder irritant. Als onze Jim weer enigzins terug op aarde is gekeerd dan trekken we op de 28ste in Amsterdam weer ouwerwets de knip op de zwarte markt.

Voor Black Adder:
(1) 'Don't you' was ten tijde van Mick en Derek niet beter omwille van hun aanwezigheid. Het was toen gewoon een nieuw sterk nummer met een beklijvende intro en veel gelegenheid om het publiek te laten meezingen. Het is ook een echt nummer voor grote stadiums en in die tijd speelden ze daar. Intussen is het wel een vervelend nummer geworden omdat we het beu gehoord zijn. Hetzelfde geldt voor 'Alive & kicking'. Neen, 'Don't you' was niet groots dankzij McNeil, het is gewoon afgezaagd. Bij 'Alive & kicking' mis ik Mc Neil toch wel een beetje. Het mooiste uit het nummer is zijn pianosolo, en niet één van zijn vervangers speelt die met hetzelfde gevoel.
Tip voor de Minds: laat die voorspelbare verplichte nummers aub vallen en vervang ze door oudere nummers. Kijk maar hoe 'Seeing out the angels' als een hoogtepunt beschouwd wordt van de nieuwe tournee, hoe 'Theme for great cities' een hoogtepunt was tijdens de vorige tournees. Diezelfde opmerking geldt trouwens voor alle bands. 'We are the champions' (Queen), 'Money' (Pink Floyd), 'Sunday bloody sunday' (U2) ... Ze zijn niet mijn favorieten, gewoon omwille van 'daar gaan we weer'.

(2) Je kritiek op Jims manier van zingen vind ik onterecht. Hij heeft zijn eigen stijl en die is goed. Alleen dat ene zinnetje (Let me see your hands) mag hij laten vallen.

Voor c-moon:
Ik weet ook dat McNeil niet terugkomt en dat je moet vooruit kijken. Maar toch kan ik niet laten zijn vertrek te blijven betreuren. Hij is voor mij niet het talent van de band, zoals Charlie of Jim dat ook niet zijn. De kracht ligt in hun samenspel. Ik ben er zeker van dat ik een van de drie solo niet zou appreciëren. Een band bestaat nu eenmaal uit enkele personen die onmisbaar zijn. Queen is Freddie Mercury en Brian May. U2 is Bono en The Edge. Simple Minds zijn Kerr-Burchill-McNeil. De stuwende krachten, in hun eentje maar de helft van wat ze samen zijn. Pink Floyd zonder Roger Waters. Genesis zonder Peter Gabriel en Steve Hackett. Roxy Music zonder Brian Eno. Nog altijd schitterende bands, maar net niet meer hetzelfde. Mc Neil is de Tony Banks van Genesis: stille werker achter de schermen, maar bepalend voor de unieke sound. Hun laatste grote succes was 'Street fighting years'. 'Real life' is stukken minder. Dat kan toch geen toeval zijn. 'Black & White' is weer schitterend, maar net geen 'New gold dream'. Op B&W is dat unieke gitaarspel van Charlie terug, de gedrevenheid van Jim ook, maar de synthesizers zijn gewoon goed, niet uniek. En dat was dat tikkeltje meer van NGD.
Tot slot: een bassist en drummer lijkt me makkelijker te vervangen. Dat bedoel ik niet onrespectvol, maar is gewoon zo. Toch had ik gewenst dat Forbes en Gaynor altijd in de band waren geweest, dan waren ze een band met vaste leden geweest. Ik kan ferm kankeren over U2 en vind zowel Bono als The Edge blaaskaken, maar op dit vlak staan ze sterker: ze zijn een band met vaste leden.

Zo, die kunnen we in onze zak steken c-moon!

Ik geef gewoon mijn mening. En discusiëren is gezond. Meer moet er niet achter gezocht worden. Of anders gezegd: ik respecteer Black Adders en c-moons mening en smaak ten zeerste. Gemeend!

VDG, ik wacht met smart op jouw review van David Gilmour. Ik heb in indergeval intens genoten van het concert. Het eerste bedrijf waarin het nieuwe album in zijn volledig werd gepresteerd was een mooie line-up voor het tweede bedrijf. Niet altijd was de stem van David Gilmour aan zuivere kant, maar dat mocht de pret niet drukken. Het gitaarwerk maakte alles goed. Zo heeft een een tovenaar een staf en David Gilmour zijn gitaar. Elke keer als DG zijn gitaar toucheerde werd mijn lichaam voorzien van kippevel . Vooral de nummers "Breathe", "Division Bell", "Echoes" en "Comfortable Numb" was voor mij het absolute hoogtepunt van die avond, hierbij de nadruk op "Echoes". Ik was ook zeer aangenaam verrast dat Richard Wricht deelmaakte van het gezelschap, overigens dat Mason niet van de partij dan was het feest compleet geweest. Dat gaf mij vooral in het tweede bedrijf van het concert het gelukkige gevoel dat ik Pink Floyd tegenover me stond. Enige irritante aan het concert waren die misselijk makende schreeuwers op de tribune . Al met al een concert om nooit te vergeten!!!
Een geruststelling na gisteren dat ik Roger Waters nog in het verschiet heb voor aankomende zaterdag 10 juni 2006 op het Arrowfestival.

Upcoming review : David Gilmour- 19 maart 2006- HMH Amsterdam.

Currently Available

DEEP PURPLE - 26 januari 2006 - HMH Amsterdam (pagina 1)
SIMPLE MINDS - 17 februari 2006 - HMH Amsterdam (pagina 1)

Was ook maar een woordspelinkje hoor, meer moet je d'r niet achter zoeken.

Ik ben allang blij dat er nog mensen zijn zoals jij die de traditionele rock nog een warm hart toe dragen.

Alleen, ik heb geen zin om de hele tijd bloedserieus over muziek te zitten praten, dat doe ik al genoeg op mijn werk als ik weer zit te strijden tegen het kwaad. (Mijn vrouwelijke collega's zijn namelijk Smit aanhangers.)

En een beetje humor op zijn tijd kan nooit kwaad natuurlijk.

Graag algemene discussie over Simple Minds voortzetten in het daartoe bestemde Topic Reacties op t concert zijn natuurlijk welkom

Speelde Gilmour de lange versie van Echoes ?

De volle twintig minuten, dus de volledige versie. Echt het hoogtepunt van die avond

DAVID GILMOUR-19 maart 2006- HMH Amsterdam


Voor de derde keer dit jaar alweer naar Amsterdam getogen. Nogal mijl op zeven vanaf mijn woonplaats. Daarnaast is de HMH niet echt mijn favoriete zaal. Maar dit alles boeit een stuk minder op het moment dat een artiest van het kaliber David Gilmour zijn opwachting maakt. Wat daarnaast ook prima helpt is als je vrouw, werkzaam bij de hoofdsponsor, er in slaagt om VIP-kaarten voor je te organiseren. Prima plaats natuurlijk en, in tegenstelling tot de rest van de zaal, wel het gehele optreden een drankje en een hapje. En, bij uitzondering, ook nog eens geserveerd door een vriendelijk lachende dame. Wat wil je nog meer ? Nou daar kom ik zo wel even op.

Voor aanvang van het optreden had ik, koning VDG, vanuit de loge, prima de gelegenheid gehad om de entourage tot mij te nemen. En, eerlijk is eerlijk, die deed weinig goeds vermoeden. Ten eerste werd een buitengewoon suf klassiek pauzemuziekje gedraaid. Niet de Bolero, of iets van Grieg ofzo maar van die liftenmuziek waarvan zelfs je grootmoeder van 92 zou zeggen, “nou dit is veel minder herrie dan dak gedacht had”. En dan stoelen op de plaats waar normaal mensen staan! Dan weet je het dus al wel. De dansschoenen kunnen uit, de pantoffels kunnen aan en we bestellen port in plaats van bier. Er was zelfs even een moment waarop ik dacht “die VIP”-plaatsen zijn ook kut. Hadden ze er nou echt niet een open haard en een sigaar bij kunnen doen?” En dan ook nog eens bitterballen in plaats van een Frans kaasje.

Maar goed, we kwamen natuurlijk niet voor de entourage maar voor de muzikale kunsten van meestergitarist David Gilmour. En daar kun je, op basis van prestaties in het verleden, dan vervolgens best optimistisch over zijn.

Om 20.00 stipt ging het zaallicht uit en verscheen David met zijn begeleidingsband (waarin o.a Phil Manzanera van Roxy Music) op het podium om direct een van de betere nummers van recent solo-album “ On an Island” in te zetten. Ik dacht nog bij mezelf: “wat een goed idee!”. Beginnen met werk van het solo-album. Hebben we dat tenminste gehad. Nou dat beginnen met het solo-album had David ook bedacht maar waar hij en ik duidelijk een verschil van mening over hebben, is dan vervolgens met hoeveel nummers van je solo-album je een concert begint. Ik had zo iets van…één ofzo…of…doe eens gek…doe er twee. Kun je mooi nog even bier halen voordat het echt begint. David dacht van: weet je wat…ik doe het hele album. Ik herhaal het hele album! En nou ga ik niet beweren dat “On an Island” een slecht album is. Integendeel, in combinatie met de al aangehaalde port, een knetterende open haard en een Frans kaasje, is On an Island prima weg te luisteren. Maar goed, die randvoorwaarden waren, zoals gezegd, niet aanwezig. Bovendien heb ik er een probleem mee als een artiest bij zijn eerste de beste aankondiging meldt wat er het eerstkomende uur gespeeld wordt. Dat wil ik gewoon helemaal niet weten. Ik wil verrast worden en kinderlijk enthousiast reageren als de eerste tonen van een mij welgevallig lied worden gespeeld. Nu goed, het eerste uur heb ik mij vermaakt door zo nu en dan een drankje te nuttigen en bij mezelf te denken: “trek je daar dan aan op, beneden is de bar dicht!”.

Na de pauze, waarvan het einde overigens met een keurige theater ding-dong werd aangekondigd, was het gelukkig totaal andere koek. De een na de andere Pink Floyd klassieker kwam voorbij, hetgeen ook nog maar eens benadrukte wat voor slecht idee dat integraal spelen van On an Island was. Ten opzichte van nummers als Shine on You Crazy Diamond, Time, Echoes (inderdaad de full length maxi single versie van dik 20 minuten) Comfortably Numb en zelfs The Division Bell, steekt het namelijk nogal bleekjes af. Zeker als David en begeleidingsband,zoals op deze avond, serieus werk van de uitvoeringen maken en ondubbelzinnig laten horen wat voor bekwame muzikanten op het podium staan. Want op de prestaties op het podium was verder werkelijk niets af te dingen. Bij iedere aanslag van Gilmour hoor je direct dat hij het is. En hij speelde in mijn beleving geweldig, sterker nog , hij excelleerde. En dat in combinatie met een uitgelezen selectie uit de Pink Floyd catalogus, zorgde dan toch nog voor een kippenvel moment of drie. En daar is het natuurlijk allemaal om te doen.

Overigens ontkom je bij een optreden van een oerlid van Pink Floyd die een combinatie van solo-werk en bandfavorieten brengt, niet aan de vergelijking met Roger Waters die volgens hetzelfde principe te werk gaat. Nu heb ik Waters een aantal jaren geleden gezien en dat beviel mij veel en veel beter. Ten eerste is het solo werk van Waters in mij optiek een stuk stekeliger en sterker, en leent het zich meer voor uitvoeringen op het podium. Daarnaast koos Waters destijds voor een veel verrassender opbouw van zijn set-list, al gaat hij tijdens zijn komende tour geloof ik integraal Dark Side of the Moon doen. Nou ja, toch een iets beter idee dan On an Island integraal. Verder kiest Waters steevast voor potige uitvoeringen daar waar Gilmour het solo nogal sobertjes houdt. Waters wint het wat mij betreft dan ook punten al zie ik uiteindelijk veel liever beiden tegelijk op één podium staan. En ja, het liefst inclusief het grootse spektakel van de laatste Pink Floyd tournees. En dat is nou nog eens spijker op de kop voor wat ik deze avond gemist heb: Echt spektakel.

Mijn complimenten voor het verslag VanDeGriend! Geeft een mooie indruk van die avond. Het heeft even geduurd. Maak je overigens nog review van het aankomende optreden van Riverside?

Dat is zeker de bedoeling