Er zijn ook prima nieuwe bandjes hoor, maar er is tegenwoordig ook een enorme hoeveelheid bagger. Kwestie van selecteren en kwaliteit komt altijd boven drijven.

Tja hier sla je eigenlijk de spijker op de kop.

Waar kan ik die vinden? Ik zie alleen een uitslag over de Arena .

Oh ja.ff opnieuw

Een kleine enquete over concertzalen

Leuke recensie, ik weet wel wat ik ga stemmen.

Ga ik voor een gelijkspel met de Brabanthallen.

Uh, jammer in de vraag over 'beste tweede' dat Interpol met Our Love To Admire alweer hun derde album uit hebben gebracht...

PORTISHEAD, 7 april 2008, HMH Amsterdam

10 jaar heeft Portishead niks van zich laten horen en opeens zijn ze daar weer. Met een optreden waar ik gelukkig kaarten voor heb kunnen bemachtigen en een nieuwe cd die op de datum van het concert nog niet uit was en waar ik voor dit optreden nog geen seconde van had gehoord.

Ondanks de lange radiostilte bleek Portishead geenszins vergeten en getuige het feit dat dit optreden in de HMH zeer snel uitverkocht was. Bijzonder ook omdat ten tijde van de kaartverkoop de nieuwe cd “Third” via de downloadkanalen nog niet binnen te halen was. Volle bak vertrouwen dus van het publiek dat, zo bekeken vanaf het luxe balkon(handig , een vrouw die bij Heineken werkt) , voornamelijk bestond uit hippe dertigers. En ik dan.

Dat dat vertrouwen niet voor niets was, bleek wat mij betreft al direct uit het eerste gedeelte van het concert dat voornamelijk werd gevuld met nummers van Third, het nog uit te komen album. En goeie genade zeg, dat album moet ik zo ontzettend hebben. Over de hele lijn van het concert kan ik stellen dat de nieuwe nummers een zo mogelijk nog grotere indruk achter lieten dan de klassiekers van Dummy en Portishead. Albums uit 1994 en 1997 alweer. Als de nummers van “Third” op cd net zo veel indruk maken als de uitvoeringen op het podium, is de nummer 1 van mijn jaarlijstje bekend.

Wat Portishead in de anderhalf uur dat ze op het podium stonden, lieten horen, behoort tot het beste wat ik de afgelopen vijf jaar live heb mee mogen maken. En das toch best wat. Beth Gibbons, zo te zien zo schuw als wat, liet even een partijtje mooi en zuiver zingen voorbij komen van heb ik jou daar. En dat op de duistere elektronische en vervormde gitaar klanken van de statische maar geweldig spelende band. Een contrast dat de band zo bijzonder maakt. Een band die bij vrijwel ieder nummer zorgde voor een verrassende wending of een kek gespeeld afwijkend arrangement. Werkelijk indrukwekkend.

Voor wat betreft de podium presentatie kan ik kort zijn. Die is zeer sober. Gibbons heeft zo te zien moeite om in de spotlights te staan en staat een half optreden naar haar bandleden te kijken. Zo te zien niet vanuit arrogantie maar veel meer omdat ze niet goed weet hoe te reageren op de uitzinnige reacties van het devote publiek. Ook haar bandleden, een stuk of 5 als ik goed geteld heb, zijn niet al te uitbundige types en laten Gibbons dan ook lekker tobben als ze een poging tot interactie met het publiek onderneemt (thank you, peace x 5). Des te bizarder is het dan om te zien dat ze tijdens de laatste toegift, een nummer dat ik dus nog niet eerder gehoord had maar zo op Mezzanine had kunnen staan (een aanbeveling), het podium afduikt en handjes gaat schudden met de bewonderaars op de eerste rij. En zo wordt dit concert passend afgesloten, met de zoveelste actie die je niet had zien aankomen. Prachtig.

Dan hoop ik dat er een live registratie verschijnt met echte artiesten; de CD klinkt mij te veel leunend op synth-geluidjes.

Benieuwd wanneer onze Rob zijn visie op het optreden van mr. Cave aan de pen toevertrouwt.

Inderdaad totaal geen arrogantie, zag Portishead een jaar of tien geleden en kreeg toen bijna medelijden met de arme Beth, die oprecht leek te lijden onder alle aandacht. Een onvergetelijk concert trouwens.

Kan me helemaal vinden in dit verhaal, Rob. Ik was ook zwaar onder de indruk van het concert. Sterker nog: één van de beste optredens die ik gezien heb so far. 1,5 uur constante kippenvel.

Het moet toch verdomd raar lopen wil Third niét op nr. 1 staan in mijn jaarlijst van 2008. Het is het wachten waard geweest.

NICK CAVE, 28 april 2008, HMH Amsterdam

Zoals beloofd Rayman

Nick Cave kende ik natuurlijk wel. Typisch zo’n artiest waar ik een paar uitverkoopjes van heb meegepakt in de loop der jaren. En hoewel de beschrijvingen die over Nick zijn werk zoal te lezen zijn, precies in mijn straatje passen, is het in al die jaren maar niet gelukt om onder de indruk te raken van zijn muziek. Maar goed, het moet gezegd dat ik ook alleen precies die plaatjes in huis had om net overeind te blijven als erkend muziek liefhebber mocht op een obscuur feestje het gesprek op deze wonderbaarlijke man komen. Teksten als “Goed nummer hè, dat Tupelo” zouden dan mijn geloofwaardigheid moeten redden. Ja inderdaad, ik heb, naast een aantal titels die ik nog nooit gedraaid heb (tja) The Greatest Hits en die heb ik 3 x geluisterd ter voorbereiding op dit concert. En Dig natuurlijk, want dat zou een geweldige plaat zijn. Mwah, daar kun je het dus over hebben.

Inmiddels vraagt de argeloze lezer zich wellicht af hoe ik toch bij dat concert in de HMH, 50 euro en 125 kilomter verder, terecht ben gekomen. Dat zit zo, op MusicMeter ben ik, samen met wat andere leden, hevig gestalkt door superfan Rayman. Nick live is een belevenis en je kunt simpelweg niet aan de verkeerde kant van het gras gaan liggen zonder dat een keer meegemaakt te hebben. Aldus Rayman. Nu wordt dat laatste ook wel gezegd over de Rolling Stones maar van die act heb ik toch besloten het er maar op te wagen. Ga waarschijnlijk ook het graf in zonder een keer een ijsbeer in de wilde natuur te hebben gezien en ook daar slaap ik, heel gek misschien, toch ook niet minder van. Maar Nick wilde ik dan wel uitproberen (thanks Ray voor het regelen van het kaartje)

Maar terzake, is Nick Cave voor een niet Nick Cave fan een al dan niet te missen gebeurtenis? Dat was voor mij de vraag toen ik precies op tijd om de laatste paar nummers van het werkelijk bedroevende voorprogramma mee te pikken, de HMH betrad. Even over dat voorprogramma he..dat je muziek maakt die niet te raggen is, is een mens vergeven, dat doen er meer. Dat je zelf niet door hebt dat het ruk is, nou ja, ook dat overkomt meer artiesten. Maar dat je jezelf desondanks presenteert als god’s gift to mankind, maakt het hele gebeuren ronduit pathetisch. Inmiddels begin ik ook te denken dat het aan de HMH ligt want van de flop 5 support acts ever, stonden er 4 in de HMH. Ik zeg…afschaffen.

Gelukkig heb ik die flauwekul niet lang aan hoeven horen en in de pauze Rayman en broerlief gevonden. Na even vastgesteld te hebben dat wij beide het gsm nummer van Lebowski niet hadden en dat wij beide dachten dat die ander het wel zou hebben, hebben we ons neergelegd bij een Lebowski-loze avond en er maar eentje op hem gedronken. In afwachting van Nick werden mij nog wat wetenswaardigheden aangaande Nick live in het oor gefluisterd en ik kreeg mee dat de “stemming” van dit heerschap redelijk bepalend zou kunnen zijn voor de aard van het concert. Ook is zijn werk kennelijk zo eclectisch dat het zowel een indringende ballads parade zou kunnen worden als een woest rockend festijn. Hevig hopend op het laatste zag ik de band opkomen en het feit dat maar liefst twee drummers het strijdtoneel betraden leek mij, met mijn voorkeur voor de rockende Nick, goed nieuws. Een raar mannetje met de uitstraling en het uiterlijk van Catweazel in zijn jonge jaren kwam ook het podium opgekropen wat mij bij Ray even deed checken of Nick ook voor wat betreft uiterlijk zo zijn periodes heeft. Niets van dit, het bleek Warren Ellis te zijn, een man die als sinds jaar en dag met Nick dingetjes doet maar waar ik nog nooit van had gehoord. Anyway, hij zag er leuk uit en deed grappige dingen met nog grappigere instrumenten…..en een viool, wat ik normaal helemaal geen grappig instrument vind, maar nu best wel. Goede gast dus die Warren.

Vervolgens wat het de beurt aan de opkomst van Nick. Het moet gezegd, met zijn 2 meter 50 en zijn dubieuze kapsel, want wijkende haargrens en toch lang geverfd haar, is hem enig charisma bepaald niet te ontzeggen.

Met mijn voorbereiding, het draaien van Dig en die greatest hits plaat, bleek helemaal niets mis te zijn.Pas bij het zevende nummer moest ik melden dat ik het nog nooit gehoord had. Beetje gek vond Ray want dat nummer stond gewoon op Dig en was me kennelijk niet opgevallen. Nou ja, slecht nieuws voor Dig denk ik dan. Maar zonder gekheid, zonder me dus verdiept te hebben in het oeuvre, kende ik zeker driekwart van de nummers hetgeen mij doet vermoeden dat Nick , naast het promoten van Dig, die overigens na afloop flink werd gescoord bij de stand van Fame, vooral de crowd pleasers speelde. Wat mij betreft helemaal best natuurlijk en ik moet dan ook kwijt dat ik me uitstekend heb vermaakt. Nick Cave is duidelijk iemand die een energiek optreden weet weg te zetten en veel mij bekende nummers kregen een uitvoering mee die mij veel meer aansprak dan de studio versie. Puntje voor Ray daarmee want op het podium lijkt Nick dus meer te kunnen maken van zijn songs hetgeen kenmerkend is voor de echte live performer. De nummers die mij het meest bijgebleven zijn, zijn Papa won’t leave you Henry, want geweldig, en Into My Arms, want suf. Ik heb me laten vertellen dat veel mensen het rustige werk van Nick zo waarderen omdat zijn fraaie stem dan extra goed uitkomt, maar, getuige de rij bij de bierstand, zijn er toch ook best veel die daar anders over denken. Gelukkig voor mij en mijn vriendjes in de rij, lag de nadruk vooral op pompende, soms knap bezwerende rock.

Na afloop hoorde ik hier en daar wat gemopper omdat het concert te kort geduurd zou hebben. Beetje gek want ik dacht toch dat er zo’n twee uur werd volgespeeld, lang zat in ieder geval, de maandag en terugreis van anderhalf uur indachtig. Verder werd het ontbreken van Mercy Seat of Mersey Seat of , nou ja klinkt als, als een gemis ervaren. En dat is nou het voordeel van de neutrale toeschouwer, die mist zulke nummers natuurlijk niet.

Rest mij te melden dat ik me bij de stand van Fame hebben laten gaan en alle nog niet in bezit hebbende cd’s heb aangeschaft. Prima indicatie dat ik het een goed concert heb gevonden. Daarmee is mijn Nick Cave verzameling compleet en het aantal nimmer afgespeelde cd’s van de man in eigendom, voorlopig opgelopen tot 8.

Hij is weer fijn Rob.
Laat dit een nieuwe start zijn voor je recensies, want het is hier veel te lang stil gebleven.

Welgeteld 8 recensies in twee-en-een-half jaar

Of twee in de maand, tis maar hoe je telt

Duidelijk een ondernemer

Kan me in de recensie prima vinden trouwens, hoewel het voor mijn gevoel ook aan de korte kant was. Maar hij heeft dus twee uur gespeeld. Stond zelf niet ver van een kwartet heren dat het de volle twee uur volgehouden heeft een gezellig kringgesprek te voeren. Verbazingwekkend.

Leuke recensie, VanDeGriend!

Ik heb ook genoten van het concert.

Maar inderdaad, zoals Lebowski schrijft, wat een geleuter heb ik ook hier weer om me heen gehoord. Het is zeker het nieuwe 'cool' om door een concert heen te blijven kakelen.

U2 , Amsterdam Arena, 21 Juli 2009

Dinsdag 21 juli 2009 ben ik maar weer eens naar mijn geliefde Amsterdam Arena getogen. U weet wel, dat zaaltje waar men het beste, en niets anders dan het beste, met de bezoekers voor heeft. Zo vind je bijvoorbeeld al een acceptabele parkeerplaats op slecht 25 minuten lopen van het zaaltje. Ook geven de medewerkers van de Arena zelf je volop gelegenheid om van een indrukwekkend natuurverschijnsel te genieten door de deuren niet om 18.00 uur te openenen maar om 18.40 uur. Gelijk hebben ze, anders stap je zo maar droog naar binnen en heb je niets meegekregen van het fascinerende onweer en bijpassende stortbuien. Dat zou toch een gemiste kans zijn. Verder kun je, eenmaal binnen, zo gaaf, een menubox kopen. Ik wist echt niet dat koude friet en een cheeseburger zonder kaas zo lekker kon zijn. Klasse hoor. Dat kopen gaat trouwens, ook heel tof, niet met echt geld, maar met zo’n kaartje. Supergaaf is dan vervolgens dat, wat je ook bedenkt aan inkopen, je altijd uitkomt op een restsaldo van 1 euro. Een briljant wiskundige moet hier achter gezeten hebben. En voor die ene euro kun je helemaal niets kopen. Wat er nog het dichtst bij in de buurt komt is een zakje chips van ....€ 2,50. Gelukkig maar, nu ga je tenminste nog met iets van waarde naar huis hé.

Inmiddels zal de lezer zich afvragen waarom ik, na een eerder echec aldaar, toch weer in de Arena terecht gekomen ben. Nou dat zit dus zo. Ik ben sinds mijn 16e “fan” van U2. Ik was dat ten tijde van de kaartverkoop voor het concert nog steeds. Dus ja, ik zo’n kaartje gescoord om voor de 8e keer of zo U2 te gaan bekijken. En daarover zal ik eens een verhaaltje schrijven.

Laat ik beginnen met de plaats die ik had weten te bemachtigen. Die was top. Weliswaar tweede ring maar met zicht echt recht op het podium. Dat was alvast cool. Helaas zat ik wel in een rij waar een aantal mensen zaten die, qua omvang, er goed aan hadden gedaan om twee kaartjes te kopen. Ik bedoel, als je op twee stoelen moet zitten waarom koop je dan maar 1 kaartje? Maar gelukkig ben ik vrij slank en met een kwart stoeltje ben ik al blij. Alles om de corpulente medemens het naar de zin te maken. Ik heb ze zelfs nog het restant van mijn menubox aangeboden hetgeen gretig en in dank werd aanvaard. Dus voor wat betreft het tonen van een stukje menselijkheid, een van de credo’s van U2, heb ik zondermeer mijn bijdrage geleverd. Nu we het toch even over het publiek hebben...dat was gemêleerd...zeg maar. Best veel papa’s met bril, bierbuik en een zoontje maar ook best veel lieve mevrouwen van een jaar of 55 wiens andere culturele hoogtepunt de jaarlijkse bbq van de wijkvereniging is. Een echt stoer rockpubliek dus en dat verdient U2 ook.

Maar...voordat die het podium op zouden komen, was het de beurt aan Snow Patrol. Nu vind ik dat een band die mij op plaat over het algemeen weinig bijzonder in de oren klinkt. Dus echt hooggespannen waren de verwachtingen niet. Maar het moet gezegd dat het optreden behoorlijk aangenaam was. De band heeft een sympathieke uitstraling, de zanger een fijne stem en ik heb me door kenners laten vertellen dat de setlist een meevaller was. Shot Your Eyes vond ik, mede dankzij enige publieksparticipatie, het hoogtepunt van een optreden dat dus leuker was dan verwacht. En het geluid....ook beter dan verwacht maar daarbij moet dus aangetekend worden dat ik een erg fijne plaats had.

Daarna was het de beurt aan de rockgoden van U2. Ik moet bekennen dat het verwachtingspatroon bij een optreden van U2 wat lager ligt dan pakweg 15 jaar geleden. Toen vond ik bijna alles wat ze uitbrachten de moeite waard hetgeen er voor zorgde dat, ongeacht de setlist, de kans op een vermakelijke avond vrij groot was. Nu ligt dat anders. De laatste cd No Line on the Horizon vind ik weinig memorabel en ook de vorige twee hebben niet geleid tot een euforische stemming in huize Van de Griend. Even afwachten dus wat het zou gaan worden.

En het is helaas voor mij, uitgelopen een enigszins teleurstellende avond. Dit heeft alles te maken met de setlist. U2 heeft naar mijn smaak 50% geweldige songs, 25 % ok songs en 25 % liedjes die weliswaar door een groot publiek gewaardeerd worden maar niet door mij. Laat de band, in zijn veel geroemde evolutie, nu juist een voorkeur hebben ontwikkeld voor de songs in die laatste categorie . Ik bedoel maar, van die laatste cd werden maar liefst 6 nummers gespeeld. Da’s echt keiveel. Nu is Magnificant nog wel aardig, dat klinkt tenminste als U2. Maar wat er verder voorbij komt? Een disco remix van I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight bijvoorbeeld. Nu is aan dat lied weinig aan dus een echt groots moment ging er niet aan verloren, maar als ik op een vierkwartsmaat wil stuiteren dan ga ik wel met Tessa naar de Mega Mindy show (Tessa: een na jongste en tevens een na oudste dochter van 3 jaar-red). De rest van het publiek vond het overigens wel leuk.

Het grootste bewijs echter dat, na een "huwelijk" van 27 jaar, sleet zit op de relatie U2 en VanDeGriend, is het gegeven dat mijn vrienden menen het concert te moeten afsluiten met Moments of Surrender. Nu lees ik her er der dat andere U2 liefhebbers dit lied een emotioneel hoogtepunt vinden, maar ik ben blij dat ik psychisch enigszins in balans ben en er meer voor nodig is om tot tranen toe geroerd te worden. Ik heb het eerder gemeld en het lijkt mij gepast het hier te herhalen: Moments of Surrender is het allerdroevigste dat U2 ooit heeft opgenomen. Dat bedoel ik dan niet als een kwalificatie voor de sfeer van de song maar gewoon downright negatief. De rest van het publiek vond het overigens wel leuk.

Over de rest van de setlist ben ik ook niet super tevreden. Veel lawaaierige nummers in de 25% best ok maar niet super categorie zoals Vertigo, A Beautifull Day en Elevation, Daarnaast toch ook nog wat andere helaas pindakaas momenten in de 25 % ga maar even naar de wc categorie, zoals het een na slechtste U2 nummer ooit: Stuck in a Moment. De rest van het publiek vond het overigens wel leuk.

En dan was er natuurlijk nog het traditionele "wij zijn een betrokken band" zever moment. Het zal aan mijn inmiddels omgeslagen humeur gelegen hebben maar dit viel dit keer niet in goede aarde. Ik twijfel niet aan de goede bedoelingen van Bono cs. en vind het bewonderenswaardig dat ze niet alleen maar geïnteresseerd zijn in een rockhelden bestaan. Het zorgwekkende echter is dat Bono met zijn praatje zoveel bijval krijgt dat hij waarschijnlijk denkt dat zijn publiek daadwerkelijk snapt wat hij bedoelt. Ik weet echter zeker, en ik verwed er een ruim met slagroom toebedeelde appeltaart onder, dat slechts 10 % van het publiek weet over welk land het ging, slechts 5 % van het publiek de naam van het desbetreffende land correct weet te spellen en slechts minder dan 0,1 % weet hoe de dame aan wie Bono Walk On opdroeg, heet. Oh ja..alleen de achternaam keur ik al goed en googlen is verboden. Daarna was er ook nog een videopraatje van Desmond Tutu en dat lijkt mij een lieve man. Maar als ik een lieve man wil zien, dan ga ik liever gratis koffiedrinken bij mijn vader dan 135 euro wegtikken om in Amsterdam te luisteren naar de woordjes van Desmond. En dat doet niets af aan mijn met Desmond gedeelde belangstelling voor een betere en vreedzame wereld. Maar goed, de rest van het publiek vond het wel leuk.

Viel er dan niets te genieten aan het optreden. Zeker wel. Laat ik beginnen te melden dat de band mij prima in vorm leek. Bono was goed bij stem en ook zijn 3 vriendjes leken het goed te doen. Ze genoten ook zichtbaar van hun loopjes naar delen van het publiek alwaar zij zich laafden aan de hartstochtelijke toejuichingen. Dat het band effect wat verloren gaat als de respectievelijke leden op 100 meter afstand van elkaar hun dingetje staan te doen, nemen we dan maar voor lief. Verder kwamen er toch ook wat, goed gespeelde, nummers voorbij uit het U2 Premium segment. Sunday Bloody Sunday, hoe vaak ik het ook gehoord heb, blijft een onverwoestbare kraker. Daarnaast doen nummers als Pride, Bad en Untill the End of the World betere tijden herleven. Ook de gebruikelijke uitstapjes naar collega artiesten, dit keer de onvermijdelijke Michael Jackson, The Clash en The Doors, vond ik goed getimed en vermakelijk. Dus ze kunnen het heus nog wel. Ik heb echter moeten concluderen dat U2 een andere afslag heeft genomen als ik. Van de 22 gespeelde songs kwamen er slechts 8 uit de door mij gewaardeerde categorie. Nu is dat nog geen ramp als deze worden aangevuld met nummers uit het ok segment. Ik moet echter, helaas helaas, constateren dat U2 zijn pijlen richt op die nummers waar ik net zoveel mee heb als met nummers van pakweg Bon Jovi. Deze keuzes leiden kennelijk tot grote bijval van het publiek en successen. Dit is ze van harte gegund maar mij rest geen andere conclusie dan dat ik mijn best heb gedaan maar dat U2 onze verkering toch heeft uitgemaakt.

Prachtige recensie.

Als ik dat zo lees krijg ik echt in om ook eens naar de Arena te gaan, maar dat is voor mij als Rotterdammer toch net twee treinstations te ver.

Aung San Suu Kyi uit Birma/Burma/Myanmar.

Maar goed, ik was dan ook niet bij het concert aanwezig dus dan heb je al een voorsprong.

Ben er met moes heen geweest (die had kaartjes op de kop getikt, dan zeg je toch geen néé, toch) en kan me alleen maar bij Griend aansluiten. Wat een droefheid.

Grootste irritatie van de avond was overigens de dame naast mij, categorie "lieve mevrouw van een jaar of 55 wiens andere culturele hoogtepunt de jaarlijkse bbq van de wijkvereniging is", die heupwiegde op alle trage nummers en headbangde (zo háár versie ervan natuurlijk) op de rest, zo afwisselend haar peppe vlecht en U2-shirt (Vertigo-toer, ik kan er niet tegenop boksen) langs m'n arm schurend, twee uur lang - m'n arm is nog rood.

In ieder geval, herkenbaar verhaal, hulde Griend!

We hebben hier weer veuls te lang op moeten wachten Rob.

Jij mag een stuk vaker naar concerten gaan, wat geweldig om te lezen

(hebben we daar geen MuMe-potje voor, voor onze huis-recensist? )

Ik was er niet bij, heb weinig met U2 dus heb geen idee of je gelijk hebt maar ach, maakt t uit.