Ik had het wel verwacht.Maar de tegenstander is zeker de moeite voor het luisteren waard

Dat "submetal-genre" (progmetal dus) is mijns inziens ruim tien jaar vóór Opeths debuut al ontstaan door de albums van bands als Fates Warning en Queenrÿche en wat later Dream Theater en in hun kielzog heel wat andere bands. Met een beetje goede wil zou je Rush de voorvaders van dit genre kunnen noemen.

Overigens ben ik het wel met eens dat Opeth een grote houdbaarheidsduur kent.

Goed, laat ik het dan maar even iets anders verwoorden: een ander soort progmetal genre. Een flinke draai eraan. Opeth is op geen enkele manier vergelijkbaar met Rush, Dream Theater, Fates Warning en Queensrÿche, dus laten we het maar een nieuwe (misschien wel betere) generatie progmetal noemen. En bij die laatste 2 heb je het trouwens wel over uitgestorven bands, al blijft Operation: Mindcrime een klassieker.

Ondanks dat ik zeker wat overeenkomsten hoor in de muziek van vooral Rush (1975-1980), begrijp ik wel wat je probeert te zeggen.

Het is echter allemaal progressieve metal (om het lekker in een hokje te stoppen) en elke band legt om zijn manier een brug tussen metal enerzijds en progrock anderzijds. Waar Dream Theater zich vooral laat beïnvloeden door de prog van bands als Yes, opteert Opeth duidelijk voor de meer melodieuze prog van bands als Camel.

Met dat laatste ben ik het helemaal eens

Ik zeg het nog maar eens: Opeth is een Doom-Death metalband met progressieve elementen in hun muziek (zeker op de platen voor Blackwater Park). Op de laatste plaat (Ghost Reveries) heeft de progressieve stijl inderdaad (teveel) de overhand gekregen, wat het voor mij dan ook hun minste plaat maakt.

En Damnation dan? Persoonlijk vind ik dat veruit de minste van Opeth.

Ik heb inderdaad ook het gevoel dat Opeth sinds Damnation een wat progressievere (en helaas ook wat mindere) kant begint op te slaan. Ook Ghost Reveries lijkt een stuk rustiger dan we gewend zijn. Alhoewel ik op dat album de eerste 2 nummers en The Grand Conjuration dan wel weer heel erg sterk vind.

O ja, die is er ook nog. Kun je nagaan, die zie ik helemaal over het hoofd, zo niet-Opeth is ie voor mij.

En dan te bedenken dat Damnation in de top 100 van METALstorm staat Opeth moet het toch echt houden bij krachtige nummers als The Leper Affinity of Deliverance

Volgens mij hebben jullie een andere betekenis van progressief dan ik. Ik gebruik deze term in de letterlijke betekenis van het woord; vernieuwend, vooruitstrevend e.d. Volgens mij gebruiken jullie de term voor muziek met symfonische inslag. Klopt dat?

Ja dat klopt wel enigszins, denk ik. Anders kan ik ook op bands als Neurosis en Meshuggah wel het etiket progressief gaan plakken en daar heeft het m.i. niets mee te maken.

Eh hoe zal ik uitleggen hoe ik het gebruik Moeilijk.....De symfonische inslag doet er bij mij helemaal niet toe, dan neig ik meer naar het vernieuwende en vooruitstrevende. Persoonlijk denk ik bij progressief aan langere nummers waarvan niet goed te voorspellen valt welke kant het opgaat. Maar ik vind dit bijzonder moeilijk om uit te leggen

Ik maak dus bewust het bovengenoemd onderscheid. Ik ben dan ook van mening dat veel muziek onterecht progressief wordt genoemd. Anderzijds wordt volgens mij dus ook veel muziek onterecht niet progressief genoemd.

Kortom, alle bands die enigzins vernieuwende muziek maken en zichzelf niet continu herhalen zijn voor mij progressieve bands. Het woordje progressief heeft in mijn ogen dus weinig met het symfonische gehalte van de muziek te maken.

Het zou ook bijzonder vreemd zijn om progressief als puur synoniem voor vernieuwend te gebruiken aangezien muziek altijd evolueert. Ik zou er in dat soort gevallen eerder het etiket experimenteel op plakken.

Maar het blijft altijd moeilijk om hokjes goed te definiëren en de bijbehorende muziek er eenduidig in te proppen.

Bij experimenteel denk ik eerder aan een soort avantgarde, 'moeilijke muziek' zal ik maar zeggen.

Ik kan je verder verzekeren dat er heel wat bands zijn die muziek maken die weinig evolueert en nog minder toevoegt aan wat eerder gedaan is.

Maar waarom vind je dan Opeth nu progressiever (in jouw betekenis van het woord) dan voor Damnation, terwijl ze vaak vóór die plaat langere nummers maakten.

Da's waar, maar in jouw ogen zou dus iig elke band die aan de wieg stond van een bepaald genre of subgenre het etiket progressief moeten krijgen.

Da's misschien taalkundig correct, maar heeft weinig te maken met de manier waarop het woord progressief in de muziekwereld wordt gebruikt.

Als die band zich muzikaal blijft ontwikkelen, heb ik daar geen enkel bezwaar tegen.


Oorspronkelijk werd deze term in de muziekwereld gebruikt om de muziek van bands als Genesis, King Crimson, Pink Floyd, Yes etc. een naam te geven. Terwijl die band muzikaal weinig tot geen overeenkomsten met elkaar hebben, werden ze dus toch allemaal progressieve rock genoemd.
De term is vervolgens heel wat verwaterd door bands die dezelfde muziek maken als deze oervaders ook progressieve rock te noemen. Dat klopt dus niet...
Dus in feite door de term als zelfstandig (in plaats van bijvoeglijk) naamwoord te gebruiken. Heel wat symfobands worden in mijn ogen onterecht progressief genoemd.

Progressive dance is ook de term die volgens mij voor grensverleggende dansmuziek en daar wordt de term dus weer wel goed gebruikt.

Progressive is een lachwekkend verschijnsel in de electronische stroming.. Bij écht progressief denk ik eerder aan de acts die onder de idm-noemer vallen (alhoewel dat een suffe term is).

Maargoed, je hebt genoeg bands die eenmalig progressief waren (in strikte zin van het woord) en daarna makkelijke muziek zijn gaan maken met weinig tot geen vernieuwing (zo ook genesis, yes of andere mastodonten van het genre..).
Daarom vind ik het een vage term eigenlijk. Wanneer is een band nog progressief en wanneer niet meer? En verdienen ze dat predikaat dan nog wel?

Klopt. De laatste echt progressieve plaat van Yes was 90125 uit 1983. Daarna hebben ze niets meer nieuws gedaan en dat geldt voor heel veel van die originele progressieve bands, met uitzondering van King Crimson.

Overigens heeft progressief mijns inziens weinig met de moeilijkheidsgraad van de muziek te maken. Een band die platen achtereen allerlei onbestaande maatsoorten over ons doet heenstorten, maar zich niet ontwikkelt, is in mijn ogen niet progressief te noemen.


Wanneer een band zich niet meer muzikaal ontwikkelt, wanneer de progressie niet meer hoorbaar is, verdienen ze dat predikaat niet meer. Dat klinkt misschien een beetje simpel, maar deze criteria hanteer ik nu enige tijd... en het werkt best aardig.

Ik bedoelde eigenlijk meer dat het progressievere meer de overhand kreeg dan de death-kant vanaf Damnation, misschien niet al te handig geformuleerd van me. De mate van progressiefheid is wel ongeveer gelijk gebleven, maar de death-metal kant lijken ze vanaf Damnation meer naast zich neer te leggen.

Overigens ben ik het er ook mee eens dat veel van de oorspronkelijke progressieve bands niet meer progressief te noemen zijn. Van King Crimson ken ik de nieuwere werken niet, maar het latere Genesis en Yes valt inderdaad moeilijk progressief te noemen. Persoonlijk vind ik het niet heel erg als die progressievere tint wegvalt: Dream Theater's Octavarium en Falling into Infinity of Pink Floyd's The Division Bell durf ik niet echt meer progressief te noemen, maar ik kan er wel ontzettend van genieten

Het wordt ook zorgelijk als je progressief met 'goede/ lekkere muziek' gaat verwarren. Dat hoeft namelijk helemaal niet hetzelfde te zijn (vaker niet lijkt me)

Bovendien laat de definitie (als die al eenduidend is) veel speling toe, de meeste topbands zijn namelijk wel in één of ander stadium van hun bestaan progressief geweest (vooruitstrevend), waardoor ze zich hebben onderscheiden van andere bands. Ik noem een Bowie, Beatles, Beach Boys, Byrds, Roxy Music, etc etc.. toch zijn dit niet namen die ik met 'progrock' associeer

Ach, ik hou het gewoon op het onderscheid kwalitatief goede muziek (subjectief gezien muziek die MIJ iets doet vooral) en povere muziek.