Ken je ze ? Je volgt een band al jaren, maar per plaat worden ze toch minder. Of dat door de band komt, of dat je zelf andere voorkeuren hebt ontwikkeld ...

Laten we de afhaakplaat introduceren. De afhaakplaat is de laatste plaat van een artiest die je daarvoor intensief volgde. Voor mij persoonlijk is dat bijvoorbeeld Once upon a Time van the Simple Minds. Toen was ik écht klaar met die band. Ook bij Peepshow van Siouxsie & the Banshees heb ik dat zo ervaren. Als ik de mumers in Radiohead-draadjes volg, dan lijkt Kid A voor sommigen een echte afhaak-plaat te zijn.

Iemand nog suggesties ?

Een paar:

REM - Reveal. Ik was een enorme REM-fan, maar in deze plaat had ik niet zo enorm veel interesse meer. Ik kreeg hem van mijn vriendin, zelf had ik hem waarschijnlijk niet eens gekocht. Daarna heb ik niet meer naar hun nieuwe albums om gekeken...

Nine Inch Nails - With Teeth. Geen slechte plaat, maar toch een paar klasse minder dan The Fragile, laat staan The Downward Spiral. Hoe beter het gaat met Trent Reznor, hoe minder de muziek.

Placebo - Black Market Music. Daarvoor vond ik ze écht leuk, nu vind ik ze écht niet meer leuk.

Bruce Springsteen - Tunnel of Love. Alles voor die plaat vind ik zeer goed. Daarna werd het overwegend saaaai...

Bonnie Prince Billie - The Letting Go. Doet me ineens helemaal niets meer.

Street Fighting Years van Simple Minds
Pop van U2
Blur van Blur
Scary Monsters (en Let's Dance) van David Bowie
Load van Metallica
Filth Pig van Ministry
Bark At The Moon van Ozzy Osbourne (korte opleving No More Tears)
Sowing The Seeds of Love van Tears For Fears
1984 van Van Halen
Blue Bell Knoll van Cocteau Twins
Murder Ballads van Nick Cave & Bad Seeds

En vast nog wel enkele artiesten..

Voorbeelden genoeg, maar één die me nu spontaan te binnen schiet - ik ben een beetje zat na een boeiende gesprek op café met piloten van de Seaking helicopters - is Metallica. Raad maar eens welk album, of toch na Master of Puppets was het gedaan met ze. Laat pek en veren maar aanrukken .

Het gebeurt vaak dat ik een artiest of band gewoon moe ben en niet meer volg omdat ze zich niet meer ontwikkelt of steeds hetzelfde uitbrengt. Als een album maar iets minder goed is dan de vorige is voor mij al een reden om af te haken tenzij ze met een meesterwerk revancheren. Er zijn slechts enkele bands waarvan ik het hele repertoire bezit (Beatles, U2, R.E.M., Radiohead ...) omdat die mij blijven boeien.

Mijn meest markante afhaakplaten :

Bryan Adams - 18 'Til I die
David Bowie - Let's Dance
The Cure - Wild Mood Swings
Fleetwood Mac - Behind the Mask
Live - V
Alanis Morissette - Under Rug Swept
Queen - Hot Space
Simple Minds - Street Fighting Years
Rod Stewart - Tonight I'm Yours
Sting - Brand New Day

Van David Bowie, Queen en Rod Stewart heb ik na lange tijd toch iets gekocht.

- Metallica met The Black Album.
- Ozzy Osbourne met No rest for the wicked:
De opvolger (no more tears) was nog even een kleine verademing. Alles wat er na kwam durf ik zelf niet proberen.
- Slayer: alles zonder Lombardo heb ik nog niet geprobeerd. (wel al eens Divine intervention gehoord).
- Iron Maiden: Blaze Baley bij Iron Maiden lijkt me ook nie echt iets tof.
- Testament: Toen Chuck begon te grunten ben ik af gehaakt.


En dernaast zijn er nog een hoop bands (Saxon, Metal Church, Pantera, WASP, en andere classic metalbands) waarvan ik enkel het werk uit de glorieperiode heb.
Bij Saxon is dat 1979 - 1988. Daarna brengen ze nog alle 2 jaren een nieuwe plaat uit; maar daar heb ik geen behoefte aan. Dan leer ik liever een andere band kennen.

Intensief volgen zijn niet de goede woorden, 't is van voor mijn tijd namelijk. Deze platen vond en vind ik nog goed, hierna haakte ik af:

Metallica - Ride the Lightning
Slayer - Decade of Agression (al bespeur ik inmiddels weer een stijgende lijn)
Bob Dylan - Desire
Black Sabbath - Tyr
Ozzy Osbourne - Bark at the Moon
Pearl Jam - Ten
The Doors - L.A. Woman
Deep Purple - Machine Head/Made in Japan
Fleetwood Mac - Tusk
Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son
Iron Butterfly - In-A-Gadda-Da-Vida

Hun laatste plaat is wel de moeite
Beste in 20 jaar.

Smashing Pumpkins - Mellon Collie & the Infinite Sadness

Als iemand die opgegroeit is met de overdosis aan 'gezellige' britpop-bandjes die tussen 2004-2007 als paddestoelen uit de grond sprongen heb ik de laatste tijd heel veel van dit soort afhaakmomenten meegemaakt. Deels omdat deze bands minder werden, en deels omdat mijn muzieksmaak veranderde. Een kleine greep uit het assortiment:

Bloc Party - Intimacy
Franz Ferdinand - Tonight
Guillemots - Red
Maximo Park - Quicken the Heart
The Rakes - Ten New Messages

Er zijn wel meer afhakers geweest in dit genre (vrijwel alles), maar dit zijn de bands waarvan ik de oude albums nu nog steeds wel kan waarderen.

Verder nog:

Bright Eyes - Cassadaga
Death Cab for Cutie - Narrow Stairs
Patrick Wolf - The Magic Position
Rilo Kiley - Under the Blacklight
RIverside - Rapid Eye Movement

Hooverphonic - The Magnificent Tree
Incubus - Make Yourself
Yonderboi - Splendid Isolation
Queens of the Stone Age - Lullabies to Paralyze
Devendra Banhart - Smokey Rolls Down Thunder Canyon
Rilo Kiley - Under the Blacklight
The Flaming Lips - At War with the Mystics

Belle and Sebastian - Fold Your Hands Child, You Walk Like a Peasant

Met die plaat was mijn B&S-liefde wel bekoeld. Nog wel The Life Pursuit beluisterd, maar daar vond ik niets meer aan. Terwijl de eerste 3 albums stuk voor stuk prachtig zijn.

Pink Floyd - The Wall

Dream Theater - Octavarium

Een verschuiving in muzikale interesse ten koste van Dream Theater zou hoe dan ook vroeger of later wel plaatsgevonden hebben (hoewel ik een aantal platen tot dan toe nog altijd zeer kan waarderen), maar deze plaat deed het enthousiasme toch wel rap bekoelen.

Pink Floyd - The Wall
Rolling Stones - Undercover
Joe Jackson - Big World
Rush - Signals
New Order - Lowlife
The Cure - Disintegration
Simple Minds - Sparkle In The Rain
Echo & the Bunnymen - Ocean Rain
Comsat Angels - Fiction
Dead Can Dance - Into The Labyrinth

Heb hetzelfde als Stijn, meeste is voor mijn tijd. De platen hieronder en de meeste platen die daarvoor werden uitgebracht hebben zeker mijn aandacht. Daarna niet meer.

oa:

Faith no More - Angel Dust
Pantera - Far Beyond Driven
Slayer - Seasons in the Abyss
Radiohead - The Bends

Da's een goeie - idd daarna nooit meer in geïnteresseerd geweest.

smashing pumpkins - siamese dream

Jij vind Gish dus ook de beste? Ik ook. Siamese vond ik nog te doen... daarna gingen ze opeens rare jurken dragen en grootheidswaanzin krijgen.

"Adore" vind ik ook nog een sterk, ondergewaardeerd album van Smashing Pumpkins. Nadien ben ik definitief afgehaakt, de daaropvolgende albums vind ik matig.

Metallica - Load (Garage Inc. vind ik super, maar staat voor mijn gevoel op zichzelf)
Black Sabbath - zonder Ozzy (geen interesse en wat ik ervan ken is niet mijn Black kopje koffie)
Limp Bizkit - Chocolate Starfuck En De Hot Dogshit Uit De Slootwater.

Muse - Absolution
Metallica - Black Album
Chris Cornell - Carry On
Genesis - Wind and Wuthering
King Crimson - Discipline
After Forever - Invisible Circles
Coldplay - X&Y
Mastodon - Crack the Skye (nog niet definitief afgehaakt; ik hoop dat ze zich snel herpakken)
Opeth - Watershed (idem)
The Hives - Tyrannosaurus Hives
Riverside - Rapid Eye Movement (in combinatie met een slaapverwekkend concert nog voordat deze plaat uitkwam)
Kings of Leon - Because of the Times
The Prodigy - Always Outnumbered, Never Outgunned

deftones - white pony

jaaa was helemaal in de ban van gish toen, siamese dream vond ik overgeproduceerde vlakheid. Kon het maar moeilijk afluisteren.

Metallica - Black Album
U2 - The Unforgettable Fire
Genesis - Wind and Wuthering

schieten mij zo te binnen...

Voor mij de grootste afhaakplaat: Leonard Cohen - Death of a Ladies' Man.

Overigens is Kid A van Radiohead voor mij juist een inhaakplaat.

Ha de afhaakplaat, mooi woord

Ryan Adams:
Ryan Adams - 29 (2005) deze kwam na Rock n Roll en was echt een tegenvaller, niet dat ik een 2e 'Rock n Roll' had verwacht.
Achteraf denk ik dat het na Demolition al wel mooi was geweest om er een grote punt achter te zetten. Van z'n eerste twee soloplaten blijf ik echter nog steeds genieten

The White Stripes:
Tot aan Elephant was/is het een stijgende lijn. Get Behind Me was echt verschrikkelijk, veel te 'gemaakt' klinkend. Om over Icky maar helemaal te zwijgen. Jammer, jammer...
Hun hoesjes zijn echter wel altijd mooi gebleven

Ik doe er nog eentje bij:

Korn - Issues.

Follow The Leader bracht al lichtelijk het alarm-signaal met dat domme geflirt met rap-artiesten, maar was geen adequate waarschuwing voor het bagger -en baggerslechte Issues. Daarna is het nooit meer wat geworden tussen Korn en mij en zonk het schip steeds dieper. Nu zijn ze vooral een hele slechte grap.
Korn is eigenlijk 'Korn' en 'Life Is Peachy' en zo had het moeten blijven.

, die was ik nog vergeten te vermelden. Bij mij ook wel bekend als Tissues