Dr. Dre - The Chronic (1992)

Ik heb het album voor de 2de keer geluisterd. De eerste keer vond ik het helemaal geweldig en het stond direct op de eerste plaats in mijn top 10. Maar nu vond ik het allemaal minder. Het was een hele lange zit voor mij terwijl het album nog geen uur duurt. Ik vond het teveel van hetzelfde. Dus van een 5 naar een 4 en uit mijn top 10.

Vandaag weer eens opgezet. De eerste zeven nummers zijn zeer aardig, daarna gaat het bergafwaarts. De beats worden eentoniger, de vocalen meliger en het gaat allemaal te lang duren.

Dus terug op 2 al begrijp ik wat je bedoelt, minder variatie als op 2001 en de eerste 8 tracks steken er echt bovenuit

Tuurlijk, joh. Dat je ook in die grap trapte op de vorige pagina.

Nuthin but a... is natuurlijk gewoon het beste nummer,
maar Deeez Nuuuts is gewoon meesterlijk, de beat, de raps (Daz flowt echt fucking heerlijk), en vooral de hook van Nate D.O.G.G. is echt het hoogtepunt. het is mijn favo nummer van de plaat, alles, werkelijk alles klopt er gewoon aan.
helaas kwam ik er niet lang geleden achter dat ie overleden was
Nate, deze draai ik nu voor jou, G!

Flauwe grap ook... verveling is een bitch zeker

Westcoast hiphop op z'n best. Geen minpunten op deze, Dr. Dre is nog altijd ongeëvenaard als ie in vorm is. Deez Nutz, Nuttin' but a G thang en Let me Ride zijn mijn favorieten. Lil Ghetto Boy ook gruwelijk trouwens.

Ik snap niet echt dat deze echte plaat The Chronic uit 1992 net zo hoog gewaardeerd wordt, als het goedkope vervolg van negen jaar later: 2001. Deze plaat vind ik in vele opzichten beter: de flow, de teksten, de onderwerpen, de beats, de muziek: puur en echt. We horen een Snoop Doggy Dogg die nog in de 'kinderschoenen' staat, maar wat is 'ie goed. Ik mag die lekkere flow van hem wel. De productie en de beats kun je wel aan Dre overlaten.

Opvallend goed vind ik Nuttin' but A G Thang, Lil Ghetto Boy, A Nigga With A Gun, Let Me Ride, Rat-Tat-Tat-Tat & Deez Nutz. Nog niet zo goed als de beste East Coast hiphop, maar zeker de moeite waard.

Net weer even geluisterd. Was even helemaal vergeten hoe goed deze heren vroeger eigenlijk waren. Wat een album, vol met keiharde tracks. Wat zijn de meeste heren op deze plaat toch achteruit gegaan, ongelooflijk!!

Een absolute westcoast klassieker maar objectief gezien niet zo hoogstaand als wel wordt beweerd.
Sfeer is fantastisch, productie is top notch maar inhoudelijk niet heel sterk, album gaat nergens over. Heel veel gastartiesten en dat bewijst dan wel weer dat Dre wel over zelfkennis beschikt want hij kan geen heel album dragen met alleen zichzelf als rapper.

Begin van het album is ijzersterk, daarna zakt het wat in en wordt het hier en daar wat flauw.
De impact van deze plaat is gigantisch geweest en het klinkt nog steeds wel zomers en prettig.
Meer dan een 3,5 kan ik wegens bovengenoemde kritiek niet geven.

Wel een dikverdiende 3,5. Favorieten zijn Fuckin with Dre Day, Deezzzz Nuts en Nuthin But a G Thang!

Muziek is een kwestie van smaak en smaak is toch nooit objectief?

Bij nader inzien toch niet zo geweldig als ik eerst dacht. 4,5 is veel te hoog. De eerste 7 à 8 tracks zijn dan nog wel leuk om eens te beluisteren maar voor de rest vind ik er vrij weinig meer aan, en ook de rest van het album valt toch ook tegen. Ik begin de G-funk toch steeds minder leuk te vinden, wordt saai na een tijdje.

Ik verlaag het naar 3*

Dit is het. De plaat die ik zocht. Mijn muzieksmaak lijkt zich steeds op dezelfde manier te ontwikkelen: ik ontdek een aantal moderne artiesten die een muziekstroming vertegenwoordigen, luister die plat, maar het gevoel dat het de ‘klassiekers’ zijn die een mens nodig heeft lijkt te ontbreken. Geen idee hoe dat komt. Misschien is het de nostalgie naar iets dat ik niet ken? De kracht en schoonheid van platen die afstammen uit de jaren ’80 of ’90? In de jaren daarvoor ben ik nog niet gedoken, maar die worden in mijn gedachten gedomineerd door overschatte rockbands. Dus daar blijf ik voorlopig nog even van af.

Maar goed, ‘moderne artiesten’ dus. Intussen ben ik al een hele tijd bekend met het fenomeen dat hip-hop heet. Maar zoals velen die het genre via MusicMeter leren kennen, werd ik vooral ondergedompeld in de wereld van de rauwe east coast hiphop. Daar ligt de nadruk vaak op de mc, die ondersteund wordt door vrij kale beats die toch veelal iets donkers uit lijken te stralen. Sinds vorig jaar opende zich echter een andere deur van dit genre: de warmte van de veelal zuiderse ‘stonerrap’. Artiesten als Curren$y, Wiz Khalifa en Big K.R.I.T. maakten (en maken nog steeds) veel indruk op mij door hun laidback manier van rappen en hun veelal poppy en/of luchtig klinkende nummers die dagenlang in je hoofd blijven hangen. Ik was (en ben nog steeds) helemaal gek van platen als Pilot Talk en K.R.I.T. Wuz Here en tracks als Example, Good Enough, This Plane en Roll Up.

Toch miste ik bij die platen het ‘klassieker’-gevoel. Waarom? Geen idee. Maar het voelde wel zo aan. Vandaar dat ik een duik maakte in het verleden om wat te zoeken naar de klassieker in dit deel van het genre. De southern legendes in UGK zijn op een tweede plaats blijven hangen, want toen ik The Chronic van g-funkheld Dr. Dre en compagnie na jaren opnieuw boven haalde, leek het kwartje dat al die tijd maar niet wou vallen bij deze plaat eindelijk op de vloer te rinkelen.

Qua beats is dit album om de vingers van af te likken. Dre kon beats maken als geen ander. Hij stal nagenoeg alles wat los en vast hing, maar maakte er wel een prachtig geheel van. Ik heb geen zin om beats afzonderlijk te gaan bespreken, dat zou afbreuk doen aan diegenen die ik niet bespreek. Dat de beats qua niveau mijlenver boven de raps staan, dat klopt.

Maar ook die mogen gewoon niet slecht genoemd worden. Dre heeft een troep aan sterke mc’s rond zich geschaard. Daz Dillinger en zijn maatje Kurupt, RBX, zelfs een femcee als Lady of Rage (ik haat femcee’s, blijf gewoon aan je fornuis staan) klinkt hier ijzersterk. De bijdrages van Snoop Dogg op dit album zijn terecht veelbesproken. Voor mij is het echter ook Dre zelf die hier schittert. Zijn prachtige ‘grandpa tells’-stem ligt me heel erg goed en hij heeft de nodige swag om veel indruk te maken.

Het zal misschien vreemd lijken om van Curren$y, Wiz Khalifa en Big K.R.I.T. naar Dr. Dre te gaan, met UGK als tussenstop, maar toch link ik deze jongens aan elkaar: het is de ideale muziek om in de zomer door de boxen te knallen terwijl je met een hoop maten in de open lucht aan het genieten bent van het heerlijk niets doen. Zelfs in barre wintertijden krijg ik zin om in mijn short en blote borst in het gras te gaan liggen. Geen aanrader.

Stranded On Deathrow sterkste broeder op de plaat

Kenden jullie deze cover van Bitches Ain't Shit al ?

Vindt Bitches Ain't Shit overigens een waardeloos nummer.

Dit blijft DE G-Funk cd.

Dat dus. The Chronic 2001 is goed. Erg goed. Maar dit echt van een stuk hoger niveau. Pure muziek, geniale beats. Muzikaal denk ik een van de beste albums ooit en dan niet alleen binnen Hip-Hop.

Ik kan je alleen maar gelijk geven, Ralph..

Jammer dat het naar het einde allemaal wat minder wordt, ik weet niet waarom maar het gaat me dan een beetje vervelen. De eerste pak 'm beet 10 nummers zijn genieten, lekker vrolijke beats en heerljke raps.

3,5*

Precies dat heb ik ook. Tot Rat-Tat-Tat-Tat is dit album briljant, daarna wordt het aardig maar niet erg bijzonder en krijg ik er wel genoeg van. Als ik iets van dit album draai is het meestal een los nummer van de eerste helft.

Ik kan jullie aanraden om een instrumentale versie van dit album te pakken te krijgen (er is volgens mij een niet-officiële mixtape van te vinden op de gebruikelijke mixtape-kanalen) en dan eens goed naar de beats te luisteren. Dan vallen de details pas echt op. Stuk voor stuk parels.

Het gehele album heeft gewoon een briljante vibe. Hands down.

Wat een geweldige producties staan hier op. Let Me Ride, Nuthin But A G Thang en Deeez Nuuuts zijn geniaal. Ik wilde The Chronic een 5 geven, maar op het einde valt het toch in mekaar. Daarnaast zijn er momenten waarop ik me toch stoor aan de teksten. Maar het begin is echt geniaal.

Zeven jaar later, maar inderdaad verbazingwekkend.

Rat-Tat-Tat-Tat blijft het beste nummer voor mij.

Dr. Dre – The Chronic.

Zware westside klassieker. De eerste release onder het beruchte label ‘Death Row’. Meteen ook de echte start voor artiesten zoals Kurupt, Daz, Warren G, Snoop Dogg en Nate Dogg. Spijtig dat op al de Death Row albums zo in het megagroot Suge Knight staat als executive producer. Ik heb deze cd als ‘Dualdisc’ met gecensureerde clips die ik dus nooit opzet omdat er serieus aan gesleuteld is.

1) The Chronic: Intro van dit album. Beslist al wat de klank van dit album. De zogenaamde G-Funk.
2) Fuck Wit Dre Day: Diss track tegen Eazy-E. Beste track van dit album voor mij. Snoop Dogg (toen nog Snoop Doggy Dogg) rapt hier ook zeer chill op.
3) Let Me Ride: BIATCH! Die intro met die vrouw is nogal storend maar ook een klassieker van Dre. In de clip komt Ice Cube voor.
4) The Day The Niggaz Took Over: Beat is wat minder maar de raps zijn erg vet.
5) Nuthin’ But a ‘G’ Thang: De bekendste track van dit album. Blijft een klassieker. Snoop brengt deze nog steeds live.
6) Deeez Nuuuts: Kapot lachen de intro van deze track. Terug een erg funky beat.
7) Lil Ghetto Boy: Zowat de enige educatieve track op dit album. Nate Dogg zingt erg sterk.
A Nigga Witta Gun: Iets minder dan de vorige tracks. Dre’s flow is aangenaam.
9) Rat-Tat-Tat-Tat: Denkt direct aan een rat ofzo. De minste track op dit album.
10) The $20 Sack Pyramid: Skit die ze hebben gebruikt in de clip van Let Me Ride.
11) Lyrical Gangbang: De drumsample van Led Zeppelin is erg herkenbaar. The Lady of Rage is wat minder. Kurupt heeft de beste verse.
12) High Powered: 100% de G-funk die ik wil horen.
13) The Doctor’s Office: Nogal een onnozele seksuele skit.
14) Stranded on Death Row: Eén van mijn favoriete tracks op dit album. De raps zijn hard en de beat ook.
15) The Roach: De ‘outro’ voor dit album. Ik mis een Snoop Dogg hierop.
16) Bitches Ain’t Shit: De echte outro voor dit album. Lekker vrouw onvriendelijke raps zijn mijn ding. Snoop, Dre, Kurupt en Daz zorgen voor een perfecte afsluiter.

Na Eminem zijn cd’s te luisteren kocht ik 2001 en dan deze. Zo ben ik als rockliefhebber hip hop beginnen ontdekken.

Eerlijk gezegd vind ik dit persoonlijk niet het beste westcoast-album ooit. Er zitten toch een aantal tracks (en met name irritante skits) tussen die ik skip. 2, 3, 5 en 6 zijn m'n favorieten

Klassieke albums blijven Classic. Dr.Dre verandert hier met een keiharde Gangsta shet , en brengt G-Funk op kaart.

Beats zijn gewoon niet te beschrijven. De sfeer is heerlijk , je voelt je net in L.A.

Snoop Dogg laat zich hier horen , Kurupt en Daz spitten ook heerlijk. Death Row was ook echt de plaats om erbij te horen zeg.

Ik vind dit echt een super overschat album. Oké, het klinkt allemaal wel lekker, maar ik mis diepgang. En dat nepgangstertje zijn, tenenkrommend. Ik weet zeker dat deze gasten nog nooit geschoten hebben met een wapen op een echt mens. Eazy-E en zijn echte straat protegés namen hem goed te grazen. Dre heeft zichzelf heel erg belachelijk gemaakt vind ik.
Wel een vernieuwend album gezien de tijdsgeest.

De diepgang zit in de producties en de combinatie met de flows en stemmen, niet in de lyrics.

East coast-fan?