menu

John Cale - Paris 1919 (1973)

mijn stem
3,92 (208)
208 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Reprise

  1. Child's Christmas in Wales (3:20)
  2. Hanky Panky Nohow (2:46)
  3. The Endless Plain of Fortune (4:12)
  4. Andalucia (3:54)
  5. Macbeth (3:06)
  6. Paris 1919 (4:06)
  7. Graham Greene (3:00)
  8. Half Past France (4:19)
  9. Antarctica Starts Here (3:00)
  10. Burned Out Affair (Outtake) * (3:24)
  11. Child's Christmas in Wales [Alternative Mix] * (3:30)
  12. Hanky Panky Nohow [Drone Mix] * (2:51)
  13. The Endless Plain of Fortune [Alternative Version] * (4:08)
  14. Andalucia (Rehearsal) * (4:34)
  15. Macbeth (Rehearsal) * (3:34)
  16. Paris 1919 [String Mix] * (4:29)
  17. Graham Greene (Rehearsal) * (1:40)
  18. Half Past France [Alternative Version] * (4:50)
  19. Antarctica Starts Here (Rehearsal) * (2:52)
  20. Paris 1919 [Piano Mix] * (6:09)
  21. Macbeth [Alternate Version] * (5:17)
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur: 31:43 (1:19:01)
zoeken in:
avatar van Zachary Glass
4,5
We gaan proberen een lofzang over dit album af te steken

In de eerste plaats is het een werkelijk beklijvende orchestrale popplaat. Enorm rustig, wil tijdens het beluisteren altijd in het gras gaan liggen (wat ik ook straks ga doen )!

"MacBeth" is hier eigenlijk het enigszins "echte rockende" nummer hier. Een stevig nummer voor een stevige Shakespeare-held

De opener "Child's Christmas in Wales" is een hopeloos romantisch nummer - Cale lijkt wel terug te keren naar zijn kindertijd.

"Paris 1919" zou wel één van de mooiste nummers kunnen zijn die ik ooit mocht horen in mijn korte bestaan hier. Dat tam-tam-tam-tam begin en die eerste regel: "She makes me so unsure of myself"

Eigenlijk heb ik altijd meer gehad met John Cale dan met Lou Reed. Vraag me eigenlijk af hoe dat komt, ik heb altijd zo'n gevoel dat Reed zich nooit 100% "geeft", hij maakt altijd muziek met zo'n immense reserve. Daar is natuurlijk niks mis mee, want we zijn allemaal hier best "gereserveerd"

Maar soms, héél soms - wil je er helemaal voor gaan. En dat lijkt John Cale me nu net méér te doen dan den Lou

EVANSHEWSON
Mooie bespreking, ik zal dit album eens vaker gaan draaien zie !

Mooie integere plaat !
4 ****

avatar van FunkStar
3,0
Heb sinds kort het nummer 'Paris 1919' ontdekt en ben erg onder de indruk van het nummer!

avatar van Droombolus
3,0
Ben nooit zo'n Cale fan geweest. Vintage Violence verdween al weer snel uit de kollektie en deze heb ik "voor weinig" gekocht omdat het Lowell George's beste prestatie als studio muzikant zou zijn. Niks mis hoor met deze plaat en inderdaad Little George trekt een behoorlijk baantje hier en daar, maar de songs blijven niet echt in de kop hangen en ik hoor Cale toch echt liever wat ruiger zingen dan wat hij hier doet .......

handsome_devil
dikke avant-garde dit idd.

Wiljan
Prachtige plaat, ik heb hem vandaag alweer een aantal keer gedraaid en heb constant de drang om hem weer op te zetten. Met name het titelnummer is erg mooi!

avatar van weasel
4,0
Machtig album.

Vergelijk dit eens met het solowerk van Lou Reed rond die tijd... Totaal het tegenovergestelde.
Heel grappig. Vooral dat Cale zo'n gepolijste popplaat aflevert, vlak na zijn ruwe periode bij VU.

Father McKenzie
Dit blijft een zalig tijdloos album, voor mij pure nostalgie, yep!

avatar van Joey B
4,5
Misschien wel eens Cales beste plaat, al is Fear ook steengoed. Toen ik hem voor het eerst oplegde, verwachtte ook ik een hoop avantgarde geneuzel, ketellawijt en dies meer, maar verdorie, daar kwam het prachtige "Child's Christmas In Wales" door de boxen geschalt! En de hele plaat is een en al prachtige muziek.

En ik moet met Zachary akkoord gaan; ook ik heb meer met Cale dan Reed, al is het maar omdat ik Cales solowerk een pak minder wisselvallig vind.

Conclusie: belachelijk goed album, en verplicht luistervoer. Een 4,5!

Thunder
Wat een prachtige plaat is dit toch. Dit is voorlopig de enige John Cale plaat die ik in mijn bezit heb, maar daar zal het zeker niet bij blijven. Echte comfort-music. Bezwerend, reflectief, emotioneel. Cale's manier van zingen is niet perfect, maar juist daardoor weet hij een bepaalde snaar bij mij te raken. Ik ben erg blij dat ik deze plaat een paar jaar geleden voor een euro heb gekocht. Cale kende ik slechts van zijn werk met Nico en zijn VU periode. Het wordt tijd dat ik eens iets nieuws van hem koop, het liefst in deze sfeer/stijl. Iemand tips?

avatar van Joey B
4,5
Wow, 1 euro. Talk about a good deal!

Tips, goh ja... Zijn Island-trilogie is ook verplicht voer, met Fear, Slow Dazzle en het (persoonlijk) iets mindere Helen Of Troy, net als Music For A New Society: een heerlijk kale, meditatieve plaat die een mens echt kan raken. Van het nieuwe werk ben ik niet zo op de hoogte, maar Black Acetate is naar het schijnt zeer goed.

Thunder
Bedankt voor je tips. Fear, Helen Of Troy en MFANS heb ik gedownload. Die ga ik morgen maar eens op mijn i-pod zetten. Nu hopen dat ik snel weer een goede euroknaller weet te vinden. :-p

Thunder
Eigenlijk verdient deze plaat een plaats in de top zoveel. Na jaren heb ik nu ontdekt dat ik Lou Reed altijd lichtelijk overschat heb. John Cale begint me steeds meer aan te spreken. Ik verhoog naar 4 en een halve ster.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
weasel schreef:
Vooral dat Cale zo'n gepolijste popplaat aflevert, vlak na zijn ruwe periode bij VU.

Aangezien ik een groot liefhebber van The Velvet Underground ben, en maatje Lou Reed ook een succesvolle solo carriere is, heb ik me hier ook een keer aan gewaagd. Ik verwachte dus iets wat daarmee te vergelijken was, dat is hier niet het geval. Het beviel me dan ook totaal niet.

Ook een andere (naam ben ik kwijt) heb ik ooit geluisterd met wat meer rocksongs, maar ook die beviel niet. Ik denk dat ik John Cale maar laat voor wat het is en verder geniet van VU.

avatar van Droombolus
3,0
Stijn_Slayer schreef:
Ik denk dat ik John Cale maar laat voor wat het is en verder geniet van VU.

Kijk dat is dan weer jammer. Je zou eens zijn ouwe Island platen moeten checken, die zijn als 2CD uitgegeven of als je dat tè lijkt kan je Guts proberen da's de comp van die platen. Daar gaat hij een stuk ruiger van leer ...... Alleen zijn versie van Heartbreak Hotel is de aanschaf al waard IMO .......

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Als die platen meer in het verlengde van The Velvet Underground liggen (of in ieder geval meer rocken) wil ik die nog wel een keer proberen. Zal eens het een en ander beluisteren

RedLightCityBoy
In muziek staan de drums van composities vaak symbool als emotie instrument.
Met drums wordt vaak het tempo aangegeven. Ook geven de drums kracht door aan de productie. Maar op dit album van John Cale, is hij zelf de emotie en kracht achter zijn muziek. Mede doordat hij instrumentaal niet erg wordt geholpen door de drums. Zo is het dus aan hem om de muziek vocaal in top kwaliteit te brengen. Zo'n sterke stem heeft John Cale niet perse, maar hij legt er wel prachtig emotie in. Met een rauw tintje aan zijn stem weet hij dit album erg aantrekkelijk te maken voor mij. Instrumentaal zit het vol prachtige instrumenten. Mooie verschillende gitaren, sterke akkoorden piano en prachtige wilde baslijntjes hoor je erg vaak terug op dit album. Op Macbeth swingt het album even heerlijk de pan uit en verder staat het album vol met mooie passievolle nummers die ik vrij sterk vind, met name het prachtige: Paris 1919.

avatar van muziekobsessie
4,0
Wat een ontdekking, echt veel beter dan dat zwaar overschatte Velvet underground dat voor mij toch echt te simpel is zowel kwa tekst(drugsverhalen zo cliche)als vooral kwa muziek, en dan nog die Nico, wat deed die er bij wat een zeikwijf. Alleen Macbeth past er echt niet tussen, das jammer

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Net besteld voor €3,50, dus ik zal deze een herkansing geven zodra hij binnen is.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Vandaag binnengekregen, en na een herbeluistering geniet ik al veel meer van dit album. Het zal door mijn verwachtingen komen dat ik deze de vorige keer niet kon waarderen.

Met name de eerste 4 nummers zijn schitterend, maar ik wil echter wel opmerken dat het niveau eventjes daalt vanaf Macbeth t/m Graham Greene.

avatar van dazzler
5,0
Stijn_Slayer schreef:
Vandaag binnengekregen, en na een herbeluistering geniet ik al veel meer van dit album. Het zal door mijn verwachtingen komen dat ik deze de vorige keer niet kon waarderen.

Dit album sluit meer bij Songs for Drella aan.
Je moet zijn andere platen uit die periode (zie post Droombolus)
beluisteren om bij Cale de VU connectie te ervaren.

YouTube - John Cale - Andalucia

versus

YouTube - John Cale - Fear is a Man's Best Friend

Romantiek versus puur existentialisme (zie ook Joy Division) in de teksten ...

Aquila
Na de ietwat 'zuinige' reacties de laatste tijd van de weeromstuit het album in mijn Top 10 gezet dit weekend. Die 5* staan al vanaf ik het album ken, maar dat beetje extra glans heeft-ie wel verdiend.

Schier onmogelijk om hier favoriete tracks aan te wijzen. 'The Endless Plain of Fotune' in elk geval (Cale's beste track denk ik). Maar ook de andere schaamteloos romantische 'avant-garde' (;)), de unieke sound en de zeer eigenzinnige teksten doen mij keer op keer versteld staan.

avatar van andnino
3,0
Ik vind Words For The Dying van deze man geweldig, dus toen maar eens deze geprobeerd. Ik kan hier (voorlopig) niet zozeer van genieten, sommige songs zijn individueel goed (het titelnummer zelfs érg goed) maar ik kan de rode draad niet vinden. Vandaar wel een voldoende maar geen ruime.

avatar van dazzler
5,0
PARIS 1919 - 1973

Ik schrijf bij deze een recensie op verzoek.
Want deze plaat verdient alle aandacht van zodra de herfst zijn intrede doet.
Ik zit op een trein en rijd doorheen Europa met een boek op de schoot.

Vraag me niet waarover het boek gaat, want ik lees geen romans.
Toch zit ik met dat boek op mijn schoot omdat ik Paris 1919 met boeken associeer.
Met de geur van herfstbladeren en met de geur van een oud doorbladerd boek.

Herfst

De wind bladert door de bomen.
Het laatste hoofdstuk van een boeiend jaar.


Verder dan die ene vers kwam ik niet als student in 1992,
maar ik schreef het wel in de tijd dat ik dit album leerde kennen.

Ik heb een zwak voor John Cale. Niet dat ik zijn oeuvre aanbid,
maar hij heeft een paar liedjes gemaakt die mij zeer diep weten te raken.
Die liedjes doen met mij wat de muziek van Joy Division met mij doet.

Fear (Is a Man's Best Friend)


YouTube - John Cale - Child's Christmas in Wales
Straks lachen er weer pompoenen voor deuren en ramen
en zijn we begonnen aan een reeks van gebruiken en feesten
die vooral bedoeld zijn om de koude, de angst en de dood te verbannen.
Om ons dan uiteindelijk te warmen aan het licht van een pasgeboren kind.

YouTube - John Cale - Hanky Panky Nohow
Een nummer in typische Cale stijl. Je hoort in het arrangement
dat de man een klassieke scholing heeft genoten. Cale verlaat gezwind
het rock 'n' roll pad en schrijft een lied in de ware traditie van het woord.
In de achtergrond slaat de bas de maat. Een ode aan de onschuld.

YouTube - John Cale - The Endless Plain of Fortune
Als een ontheemde troubadour zit Cale tegenover me op de trein.
Hij is gehuld in een regenjas die aan Leonard Cohen doet denken.
Buiten glijden landschappen voorbij die ademen in de november lucht.

YouTube - John Cale - Andalucia
Als een teder wiegelied neemt de melodie van Andalucia me mee
naar warmere oorden. Straks is er een kom warme soep bij de kachel.
Heel het album is doordrongen van een zachte weemoed die me beklijft.

YouTube - John Cale - Macbeth
John Cale was een kwart van The Velvet Underground.
Het is hard zoeken naar sporen van dat verleden op Paris 1919.
Macbeth swingt als de beesten. Het boek op mijn schoot is van Shakespeare.

YouTube - John Cale - Paris 1919
De titelsong klinkt als de hit van het album die er nooit geweest is.
Een schijnbaar zorgeloos liefdeslied krult zich in de oren. En ik moet denken
aan die andere herfstplaat die bovenaan mijn seizoenslijstje staat: Ting van Nits.
Geniaal in het gebruik van de piano. Robert-Jan Stips en John Cale zijn helden.

YouTube - John Cale - Graham Greene
Graham Greene klinkt als een Kinks song die flirt met reggae.
Paris 1919 laat zich ook opmerken in de portrettering van (bekende) figuren.
De plaat moet je beluisteren als een songcyclus met kop en staart.

YouTube - John Cale - Half Past France
En nu haal ik voorzichtig mijn zakdoek boven. Want geen enkel lied
beschrijft beter de kilometers die ik als student op de trein doorbracht
om in het grijze Brussel tussen de eerste sneeuwvlokken op zoek te gaan
naar een nieuwe plaat, een spannend stripverhaal of een vleugje cultuur.

YouTube - John Cale - Antarctica Starts Here
Paris 1919 (1973) is voor John Cale wat Berlin (1973) voor Lou Reed was.
Een reis door Europa, een zoektocht naar culturele wortels en bovenal
een staalkaart van een veelzijdig talent. Berlin werd een klassieker.
Mag Paris 1919 de volgende keer ook op uw stem rekenen?

Voor wie John Cale op een gelijkaardige manier aan het werk wil horen ...

John Cale - Music for a New Society (1982)
John Cale - Fragments of a Rainy Season (1992)

Die laatste is een live plaat met enkel een piano en een bloemlezing uit zijn beste werk.

avatar van Shangri-la
4,0
Mooie lofrede Dazzler.

avatar van Yann
4,5
Bijna op de dag af een jaar geleden (nou ja, op 1 oktober) was ik in Los Angeles bij een concert van John Cale. Hij speelde ongeveer twee uur en het eerste deel van de show stond in het teken van dit album: begeleid door zijn band en het UCLA philharmonic speelde hij Paris 1919 van begin tot eind. Het tweede deel was een dwarsdoorsnede van Cale's carriere, inclusief enkele nummers uit zijn tijd bij de VU. Met nog gastoptredens van Mark Lannegan en Ben Gibbard was het fantastisch. Maar hoogtepunt was toch echt de uitvoering van album Paris 1919, dat hij bijna 40 jaar later nog steeds geweldig heartfelt ten gehore bracht: zo sfeervol, prachtig. Live kwam het nog beter tot zijn recht dan het doorgaans over de speakers doet, met uitzondering van die perfecte momenten die je soms hebt wanneer je een album luistert en de setting en stemming precies kloppen. Ik ervoer het ene kippenvel moment na het andere.
Maar de afgelopen dagen draai ik het plaatje ineens weer met regelmaat - zal wellicht aan de tijd van het jaar en het weer liggen, hoewel dit voor mij eigenlijk de winterplaat par excellence is - en toch kom ik tot de realisatie dat de vier sterren die ik ooit gegeven heb de plaat eigenlijk te kort doen. Derhalve, halfje erbij!

avatar van Ducoz
4,0
Het gitaar thema van Andalucia komt in veel werken van Reed en Cale terug he? Dat valt me op.

avatar van Madjack71
Van John Cale solo ken ik eigenlijk alleen de samenwerking met zijn vroegere muzikale partner Lou Reed met Songs for Drella. Wat ik van daaruit hier in herken is die -voor mij- typische gebruik van repeterende patronen zoals met een 'viool' waar hij gebruik van maakt. Zijn stem is wat minder kenmerkend en opvallend, maar niet onaangenaam om naar te luisteren. De muziek daarentegen is beladen met sfeer en is mooi opgebouwd. Een sterk album dit Paris 1919.

avatar van niels94
3,5
Ik heb dit nu tweemaal beluisterd en moet zeggen dat ik eigenlijk nogal teleurgesteld ben. Aardige liedjes, maar ook niet veel meer van dat. In elk geval niet de spannende composities waar Cale zo goed in is, getuige zijn werk bij VU en voor Nico solo. In plaats daarvan nogal brave liedjes die, zoals gezegd, aardig zijn en bij wijlen best mooi, maar het is toch niet wat ik ervan had gehoopt. Zal het nog wat vaker beluisteren en eens zien wat voor cijfer ik hieraan kan geven.

avatar van niels94
3,5
Een op het eerste gezicht minder spannend album onderschat je al gauw. En dat gebeurde ook mij bij dit album. Want dit is gewoon een pareltje met niets dan mooie nummers! De spanning zit nu veel meer in de onderlaag en de instrumentatie is wel degelijk bijzonder, alleen is het niet zo opvallend als bijvoorbeeld bij zijn composities voor Nico. Maar mooi is het absoluut.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:20 uur

geplaatst: vandaag om 14:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.