menu

John Cale - Paris 1919 (1973)

mijn stem
3,92 (208)
208 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Reprise

  1. Child's Christmas in Wales (3:20)
  2. Hanky Panky Nohow (2:46)
  3. The Endless Plain of Fortune (4:12)
  4. Andalucia (3:54)
  5. Macbeth (3:06)
  6. Paris 1919 (4:06)
  7. Graham Greene (3:00)
  8. Half Past France (4:19)
  9. Antarctica Starts Here (3:00)
  10. Burned Out Affair (Outtake) * (3:24)
  11. Child's Christmas in Wales [Alternative Mix] * (3:30)
  12. Hanky Panky Nohow [Drone Mix] * (2:51)
  13. The Endless Plain of Fortune [Alternative Version] * (4:08)
  14. Andalucia (Rehearsal) * (4:34)
  15. Macbeth (Rehearsal) * (3:34)
  16. Paris 1919 [String Mix] * (4:29)
  17. Graham Greene (Rehearsal) * (1:40)
  18. Half Past France [Alternative Version] * (4:50)
  19. Antarctica Starts Here (Rehearsal) * (2:52)
  20. Paris 1919 [Piano Mix] * (6:09)
  21. Macbeth [Alternate Version] * (5:17)
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur: 31:43 (1:19:01)
zoeken in:
avatar van andnino
3,0
Ik vind Words For The Dying van deze man geweldig, dus toen maar eens deze geprobeerd. Ik kan hier (voorlopig) niet zozeer van genieten, sommige songs zijn individueel goed (het titelnummer zelfs érg goed) maar ik kan de rode draad niet vinden. Vandaar wel een voldoende maar geen ruime.

avatar van dazzler
5,0
PARIS 1919 - 1973

Ik schrijf bij deze een recensie op verzoek.
Want deze plaat verdient alle aandacht van zodra de herfst zijn intrede doet.
Ik zit op een trein en rijd doorheen Europa met een boek op de schoot.

Vraag me niet waarover het boek gaat, want ik lees geen romans.
Toch zit ik met dat boek op mijn schoot omdat ik Paris 1919 met boeken associeer.
Met de geur van herfstbladeren en met de geur van een oud doorbladerd boek.

Herfst

De wind bladert door de bomen.
Het laatste hoofdstuk van een boeiend jaar.


Verder dan die ene vers kwam ik niet als student in 1992,
maar ik schreef het wel in de tijd dat ik dit album leerde kennen.

Ik heb een zwak voor John Cale. Niet dat ik zijn oeuvre aanbid,
maar hij heeft een paar liedjes gemaakt die mij zeer diep weten te raken.
Die liedjes doen met mij wat de muziek van Joy Division met mij doet.

Fear (Is a Man's Best Friend)


YouTube - John Cale - Child's Christmas in Wales
Straks lachen er weer pompoenen voor deuren en ramen
en zijn we begonnen aan een reeks van gebruiken en feesten
die vooral bedoeld zijn om de koude, de angst en de dood te verbannen.
Om ons dan uiteindelijk te warmen aan het licht van een pasgeboren kind.

YouTube - John Cale - Hanky Panky Nohow
Een nummer in typische Cale stijl. Je hoort in het arrangement
dat de man een klassieke scholing heeft genoten. Cale verlaat gezwind
het rock 'n' roll pad en schrijft een lied in de ware traditie van het woord.
In de achtergrond slaat de bas de maat. Een ode aan de onschuld.

YouTube - John Cale - The Endless Plain of Fortune
Als een ontheemde troubadour zit Cale tegenover me op de trein.
Hij is gehuld in een regenjas die aan Leonard Cohen doet denken.
Buiten glijden landschappen voorbij die ademen in de november lucht.

YouTube - John Cale - Andalucia
Als een teder wiegelied neemt de melodie van Andalucia me mee
naar warmere oorden. Straks is er een kom warme soep bij de kachel.
Heel het album is doordrongen van een zachte weemoed die me beklijft.

YouTube - John Cale - Macbeth
John Cale was een kwart van The Velvet Underground.
Het is hard zoeken naar sporen van dat verleden op Paris 1919.
Macbeth swingt als de beesten. Het boek op mijn schoot is van Shakespeare.

YouTube - John Cale - Paris 1919
De titelsong klinkt als de hit van het album die er nooit geweest is.
Een schijnbaar zorgeloos liefdeslied krult zich in de oren. En ik moet denken
aan die andere herfstplaat die bovenaan mijn seizoenslijstje staat: Ting van Nits.
Geniaal in het gebruik van de piano. Robert-Jan Stips en John Cale zijn helden.

YouTube - John Cale - Graham Greene
Graham Greene klinkt als een Kinks song die flirt met reggae.
Paris 1919 laat zich ook opmerken in de portrettering van (bekende) figuren.
De plaat moet je beluisteren als een songcyclus met kop en staart.

YouTube - John Cale - Half Past France
En nu haal ik voorzichtig mijn zakdoek boven. Want geen enkel lied
beschrijft beter de kilometers die ik als student op de trein doorbracht
om in het grijze Brussel tussen de eerste sneeuwvlokken op zoek te gaan
naar een nieuwe plaat, een spannend stripverhaal of een vleugje cultuur.

YouTube - John Cale - Antarctica Starts Here
Paris 1919 (1973) is voor John Cale wat Berlin (1973) voor Lou Reed was.
Een reis door Europa, een zoektocht naar culturele wortels en bovenal
een staalkaart van een veelzijdig talent. Berlin werd een klassieker.
Mag Paris 1919 de volgende keer ook op uw stem rekenen?

Voor wie John Cale op een gelijkaardige manier aan het werk wil horen ...

John Cale - Music for a New Society (1982)
John Cale - Fragments of a Rainy Season (1992)

Die laatste is een live plaat met enkel een piano en een bloemlezing uit zijn beste werk.

avatar van wizard
4,0
Met zo'n mooi verhaal van Dazzler is het lastig om nog iets te schrijven dat wat toevoegt aan de commentaren bij dit album. Mij deed dit album ook denken aan een reis. Ook een treinreis door (West-)Europa, van de kou in Noorwegen naar de warmte van Andalusië.
Tegelijkertijd is dit album voor mij ook een reis door de tijd.
Aan de ene kant een reis terug naar een verleden tijd. Een tijd van lange reizen, van hoge heren en intellectuelen in luxe Pullmanwagons (als John Cale zoveel namen en locaties laat vallen, waarvan ik de meeste op moet zoeken, mag ik er vast ook wel eentje neerpennen hier) die het oude continent doorkruisen.
Aan de andere kant een tijd door de reis, van kind (A Child's Christmas in Wales) naar een leeftijd waarin je afhankelijk wordt van anderen, waarin het leven langzaam voortkabbelt en elke dag dezelfde kleurloos witte dag is (Antarctica Starts Here).

Dit is uiteraard mijn interpretatie van dit album en het gevoel dat ik erbij krijg. Wat John Cale precies bedoelt met zijn teksten is me nog niet duidelijk. De 9 nummers op dit album vormen voor mij een stijlvol, samenhangend geheel. Van de 4 albums die ik ken van John Cale (plus Wrong Way Up, met Brian Eno), is dit zonder meer de beste.

4.0*

avatar van Benos
Review #9:

Er zijn twee aspecten binnen de discografie van de Velvet Underground waardoor ik zeer geïnteresseerd raakte in John Cale. Ten eerste doet een vergelijking tussen de eerste twee Velvet Underground albums, waar John Cale nog aanwezig was, en de daaropvolgende twee Velvet Underground albums al gauw vermoeden dat John Cale het experimentele brein was binnen de Velvet Underground. Iets wat overigens verder onderstreept wordt door het feit dat mijn eerste kennismaking met Lou Reed's solowerk (Transformer) een meer pop gerichte aanpak had.

Verder beschouw ik het vioolspel van John Cale in The Velvet Underground & Nico (onder andere op de nummers Sunday Morning en Venus in Furs) als een van de hoogtepunten van het album.
Ik rekende op een soortgelijk album toen ik Paris 1919 voor het eerst beluisterde, maar de eerste kennismaking was voor mij niet veel meer dan een tegenvaller. Het was pas toen ik het album binnen een andere context bekeek voordat het mij echt wist te raken.

Deze context was niet de voorgeschiedenis van Cale binnen de Velvet Underground, die zorgt voor hoge verwachtingen, maar de context van andere albums waar Paris 1919 op geïnspireerd is. Het gebruikt vergelijkbare composities bekend van grote invloeden als Brian Wilson, Jacques Brel en Nick Drake, maar weet ze onder andere door zijn warme stem en eerdergenoemd vioolspel een eigen geluid te geven. Het resultaat is een mix van enerzijds speelse, romantische composities; anderzijds van een duistere ondertoon in nummers zoals Hanky Panky Nohow en Half Past France.

Lyrics zoals ''nothing frightens me more than religion at my door'' hebben een duistere ondertoon door de voorgeschiedenis van Cale, wat echter niet direct naar boven komt omdat het als het ware verbloemd wordt door instrumentals zoals we gewend zijn in baroque pop. Waar baroque pop af en toe een overschot aan instrumentele complexiteit brengt (lees: teveel instrumenten waardoor het nummer zijn focus verliest), is de balans tussen de zang enerzijds en het gebruik van instrumenten zoals de tamboerijn uitstekend.

Het album wordt echt interessant wanneer we bij de tweede helft aankomen. Net na het meer rock-klinkende Macbeth, een prima afwisseling na vier rustige popnummers, volgt het middelpunt van het album: Paris 1919. Niet enkel het middelpunt vanwege de positie binnen het album, maar ook het middelpunt van mijn belangstelling door de uitstekende kwaliteit. Wederom schitterend gebruik gemaakt van de instrumenten, met een herhalende piano en het speelse 'la la la la' (speels totdat je je herinnert dat het nummer Paris 1919 heet).

Er zijn een aantal nummers die het niveau van de title track, Child's Christmas en Half Past France toch zeker niet weten te halen. Macbeth werkt prima als afwisseling, maar als een standalone nummer is het toch minder indrukwekkend dan de grotere namen op het album. Graham Greene doet de 'snellere' rock beter mijns inziens, maar heeft een zwakker refrein. Antarctica Starts Here heeft goede lyrics, maar ik ben persoonlijk geen fan van de zang op dit nummer. Verder kan ik eigenlijk weinig minpunten noemen.

8,0 / 10

Beste nummers: Paris 1919, Child's Christmas In Wales

Note: ik beschouw dit album als een groeier. Ik heb met meerdere mensen over dit album gesproken en de meesten vonden, net als ik persoonlijk, dat dit album pas echt zijn charme laat zien na een goed aantal luisterbeurten. Ik zou zeggen: geef het nog een kans als je het eerst niet super vond. Het is toch maar 30 minuten lang

Gast
geplaatst: vandaag om 05:16 uur

geplaatst: vandaag om 05:16 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.