The Prayer Boat - Polichinelle (1998)

De CD die ik heb is al in 1999 verschenen en niet pas in 2001. Heeft ook een geheel andere hoes en is uitgebracht op Setanta !
Het nummer Slow Down staat ook op die CD overigens.

Prachtige cd van The Prayer Boat. Ik heb ze 1 keer gezien in Ekko in Utrecht. Mooi concert, voor veel te weinig publiek. Hopelijk gaat de frontman Emmett Tinley het solo beter af. De cd uit 2001 is de Amerikaanse persing.

Deze CD wordt tot op de dag van vandaag nog gereleased in verschillende landen (geloof vorig jaar nog in Australia) zonder al te veel succes. Tamelijk onbegrijpelijk. Hoewel; destijds in 2000 gekocht op aanraden van iemand die ik muzikaal hoog had zitten, paar keer geluisterd daarna voor bijna een jaar opzij gelegd. Tot ik het nogmaals probeerde sindsdien een van mijn meest gedraaide cd's, perfecte herfst/winter soundtrack.

Dit geweldige albumuit 1999. Wordt nu 10 jaar na de release in het Indie of Alternatieve circuit ook uitgebracht door een grote maatschappij. Jammer dat de orginele basnd niet meer bij elkaar is. Goed dat het album nu regulier te verkrigen is. Emmet Tinley komt met een aantal topmuzikanten op 20 december 2009 naar de kleine zaal van Paradiso om dit album te spelen. Ik hoop op een intregrale uitvoering.

Berichten verplaatst naar Muziek > MusicMeter Live! > Concerttips

Mooiste herfstplaat ooit gemaakt.

Polichinelle 10th anniversary edition verschijnt binnenkort op Mass Market Recordings, distributie via Bertus. Op de Benelux-editie staan 5 extra bonus tracks, waarvan 4 niet eerder released!
The Prayer Boat speelt op maandag 21 december in Wijnlokaal 1900 in Den Haag, superxclusief in een theater met maar 60 stoelen! Hier Wijnlokaal 1900 - wijnlokaal1900.nl kan je kaarten kopen.

Nieuwe cd van Emmett Tinley uit op 10-10-2011!

Come and join the Emmett Tinley facebook page for al the latest news!
New cd 24-10-2011 !

Erg fraai album, ook live komt het tot zijn recht

Polichinelle

It hurts to lose you

Dead Flowers

Saved

Live in Utrecht:

Balance

Gepakt door de prachtige solo cd van Emmett Tinley ook wat ouder werk van hem gaan beluisteren. Deze Polichinelle is in dezelfde stijl als zijn solo werk. Prachtige melancholische muziek met een man wiens stemgeluid mij steeds beter bevalt. Ontdekking (Emmett) van 2012. Gruwelijk goed. Kijk ook eens naar de live video's op de site van de 2 meter sessies. Zo fragiel en mooi gespeeld. Kippenvel.

Dan heb je de Franse persing. De originele release verscheen al in 1998 op het label Invisible. Maar de Duitse persing (Atlanta, 2001) zoals het hier stond was natuurlijk helemaal fout. Even alles aangepast (hoes & label) naar de originele release.

Mooi he een antwoord op een post ruim 8 jaar na plaatsing. Niks gaat aan onze crew voorbij op MuMe

Grandioze vertolkingen vanavond van o.a. Dead Flowers door Emmett Tinley + band in Paradiso (kleine zaal). Dit album krijgt weer volop speeltijd de komende dagen.

inderdaad erg mooi, live in Amsterdam
Emmett Tinley - Polichinelle @ Paradiso
Emmett Tinley - It hurts to lose you (The Prayer Boat) @ Paradiso

Leuke plaat die ik ook heb. Maar hun eerste, Oceanic Feeling van 8 jaar eerder, is veel beter. Helaas bijna niet te vinden. Wel te koop op discogs voor een schappelijke prijs.

Een schitterende herontdekking. De CD tweedehands uit de bakken van De Plaatboef gevist voor slechts 2,50. Opvallend weinig, want ik dacht dat dit toch wel enige reputatie had. Was rond 2000 een tip van een goede vriendin met smaak (ik ben haar al tijden uit het oog verloren trouwens). Dit was niet verder gekomen dan cd huren en cassettebandje (dat deed ik toen nog). Ik vond het toen al prachtig, maar nu misschien nog wel mooier.

Deze na heel veel jaar weer eens in de speler. Het debuut Oceanic Feeling van The Prayer Boat heb ik destijds veel gedraaid, dus mijn verwachtingen voor hun tweede album Polichinelle waren ook hooggespannen. Helaas viel het tweede Polichinelle album wat tegen; het voelt voor mij ook meer als een solo-uitstap van Emmet Tinley dan als een volwaardig Prayer Boat-album. Tinley’s karakteristieke, getormenteerde stem en gevoelige songwriting blijven aanwezig, maar op dit album wordt het na een tijdje wat eentonig. De dynamiek en het frisse gevoel die het debuut zo aantrekkelijk maakten, ontbreken hier grotendeels. Dit zit meer in de hoek van Nick Drake door de akoestische inslag.

Ik had destijds het geluk om, op uitnodiging, het album nog semi-live te horen tijdens een privéconcert in een kleine zaal. Het was zeker bijzonder om Emmett live akoestisch aan het werk te zien, maar na verloop van tijd werd ik toch erg wiebelig van de steeds terugkerende melancholische sfeer en de nadruk op de ingetogen gitaarpartijen. Hoewel het zeker geen slecht album is voelt het soms alsof je in een herhaling terechtkomt: teveel van hetzelfde, zonder de variatie die het debuut zo goed maakte. Ook heb ik nu weer het gevoel dat hier meer in had gezeten met een andere producer en wat meer nadruk op het bandgeluid dan de akoestische inslag.