Rod Stewart - Greatest Hits (1979)

De beste compilatie blijft uiteraard de eigen compilatie.

Hoewel ik er moet bij zeggen, dat er schijnbaar is nagedacht over deze Greatest Hits.
Alleen komt dan eind 1978 Da Ya think I'm sexy uit, het begin van een nieuw Stewart tijdperk. Deze compilatie verschijnt in 1979 en dan durven ze het om commerciële redenen natuurlijk niet weg te laten.

Een compilatie die verschijnt moet je zien als een eerste aanzet. Te lang (ook mogelijk) maar ook te veel contrast is geen fijne kwalifactie. Het moet wegluisteren als een standaardalbum van de betreffende band of artiest.

Zo is er van Stewart over 1970-1974 ook een aantrekkelijk samenraapsel te maken.

Dat kan ik mij niet herinneren, was de eerste gedachte die bij me opkwam. Maar zie: het altijd betrouwbare Wikipedia geeft aan dat het waar is: Rod Stewart re-recorded the song for Foot Loose & Fancy Free, his eighth album; released as a single it peaked at #23 in the UK singles chart in 1980.
Merkwaardig eigenlijk, drie jaar na dato. Maar toch wel een mooie erkenning van wat inderdaad een van de beste covers is die Rod ooit opnam.

Verder kan ik me aardig vinden ik je fictieve compilatie 'Rod Stewart - The best ballads'. De nummers die je noemt zijn allemaal singles geweest en zorgen voor een coherentere luisterervaring. Ik zou 'm wellicht nog gekocht hebben ook, al was het maar omdat je die toegevoegde nummers vrijwel nooit anders hoort dan in hun originele album-context.
Maar dat kan alleen in een parallel universum. Een Rod-verzamelaar zonder Sexy was in 1979 ondenkbaar, net zoals de samenstellers vermoedden dat het grote publiek een omissie van Maggie May (nr 1 in Engeland en de VS) ook niet zouden begrijpen. En dus werd dat nummer gelicenseerd van Mercury, wat in die tijd nog een betrekkelijke zeldzaamheid was. Meestal beperkten platenmaatschappijen zich tot hun eigen catalogus i.v.m. winstmaximalisatie.

Over winstmaximalisatie gesproken, musician: ik ben bang dat Rod S. uit zakelijk oogpunt jouw samenstelling ook niet top gevonden zou hebben. Er staan dan per saldo teveel covers op. Hoewel Rod op zich nooit moeite had met een cover of 2 a 3 per album.

Ergo, aangezien dit de hoes is:

If loving you is wrong

waarmee Rod Stewart hetzelfde is uitgedost als op de Greatest Hits, is de vraag of er geen link is tussen de Greatest Hits (uitgebracht in 1979) en het hitje in Engeland (1980).

De Dutchcharts durft zelfs te beweren, dat in Nederland If loving you is wrong is uitgebracht in mei 1979. Als het de opzet was dit nummer een paar jaar na Foot loose and fancy free uit te brengen ter promotie van Greatest Hits, mag je je afvragen waar het nummer op deze compilatie is gebleven!

(edit: ik vind het een rare claim van Dutchcharts, zou bevestigd moeten worden door 45cat maar wordt het niet. Volgens deze site kozen we hier ter promotie van Greatest Hits begin 1980 voor het opnieuw uitbrengen van The First Cut is the Deepest, ook met een in roze gehulde Stewart. De Duitsers kozen in juli 1980 voor If loving you is wrong. Mogelijk werden de singles van Stewart toen door Warner Brothers in Nederland geïmporteerd vanuit de vinylfabriek in Duitsland)

Los van het aangename speurwerk is de erkenning van/ de waardering voor If loving you is wrong alleen gegroeid. Werkelijk alles klopt bij dit nummer; het intro is ijzersterk en pakt je meteen helemaal beet, de muzikale invulling ademt perfect de teneur van het nummer, de climax is magistraal en de stem stijgt tot hemelse hoogte. De Rod Stewart die op zijn lauweren rust heeft is vaak een crime, de Stewart met passie en geestdrift heeft ongekend mooie nummers voortgebracht.

Gezien de berg (nummer 1 en/of top 10) hits die dit album bevat is het opmerkelijk dat juist Tonight's the night geschiedenis schreef door maar liefst 8 weken op nummer 1 in Amerika te vertoeven. Qua succes een album van te smullen, al heb ik zelf het meeste op met Maggie May (doorbraak en nummer 1 in Engeland en Amerika, plus ook het album Every Picture tells a story waar deze single op stond ), The Killing of Georgie en I was only Joking. Laten dat net die laatste 2 minder succesvol qua ranking in de hitlijsten te zijn geweest, qua artistieke waarde staan ze bij mij wel hoog in het vaandel. Echt een album voor een fijne lente/zomeravond, al heeft Storyteller de absolute voorkeur, als was het alleen maar om de smakelijke anekdotes, verhalen bij de nummers. Kijk in deze rare tijden heel erg uit naar nieuw werk van zowel super talent Ina Forsman als herboren oude rot Rod Stewart. Beiden hebben volgens berichtjes her en der al een album klaarliggen die is ingezongen, af op kleine finesses na en kunnen zomaar snel verschijnen.

Sailing was zijn grootste hit in Nederland, overigens geschreven door Sunderland Brothers ( de oerversie stamt uit 1972 ). Veel later schreef hij wel een soort coming home song met de titel Every Beat of my Heart. Dit liedje kon hier en in de VK op grote sympathie rekenen, zijn versie voor het Diana Trust concert staat mij nog heel helder voor de geest, absoluut de moeite waard deze eens te bezichtigen en te luisteren op Youtube.

Ik heb een zwak voor de ultieme bluesrock stem van Rod Stewart, een guilty pleasure. Deze verzamelaar afgelopen weekend op de kop getikt in de bak met 3 voor 10 euro. Ik heb de meeste (oude) Stewart albums wel staan maar af en toe is het gewoon lekker om een best of op te zetten en daar is deze uitermate geschikt voor. Lekker album, enige noot van kritiek hier is de cheesy hoes, die ziet er wel erg candy sugar bubblegum uit.

Ik heb niet direct de definitie voor 'guilty pleasure' in mijn hoofd.
Maar volgens mij kan een rockartiest als Rod Stewart daar niet onder vallen.

De zuurstokroze hoes valt inderdaad niet te negeren, zeg. Die spat werkelijk je woonkamer in als je deze opzet. Hetgeen ik gisteren weer eens deed. Voor mij eigenlijk een overbodig bezit, omdat ik alle reguliere albums waar deze nummers vanaf komen ook bezit. Maar toch lekker om het beste van Rod uit de jaren zeventig van zijn Warner-periode (plus de van Mercury gelicenseerde toevoeging van Maggie May, die de samenstellers kennelijk - terecht - onvermijdelijk vonden) eens achter elkaar te horen. Veel variatie in stemmingen, van de frivoliteit van Hot Legs tot het gevoelige en berustende I was only joking, maar misschien juist daardoor toch een mooi geheel.

Twee nummers zijn licht ingekort, en in beide gevallen vind ik dat eigenlijk wel jammer. Want zowel Hot legs als I don't want to talk about it horen een 'cold ending' te krijgen en geen fade-out, zoals hier gebeurt. En nee, het zijn geen single-versies, want ook die bevatten het volledige nummer. Per saldo mis je weinig muziek, maar het scheelt toch een half puntje in mijn waardering.