The Doobie Brothers - Listen to the Music (1993)

Een mooi album 4 sterren waard dit was eerst mijn muziek.

Inderdaad een heel prettige verzamelaar. Ik vind de meeste Amerikaanse bands te gladjes, te steriel. The Doobie Brothers vormen wat mij betreft een positieve uitzondering op de regel. Het album "Toulouse Street" van The Doobies is ook warm aan te bevelen. Maar nogmaals; dit is een zeer fijne verzamelaar.

Groeten, Hans

de periode voor M. McDonald vind ik het beste werk van de heren Doobie's.
met Michael werd het allemaal iets te gepolijst.
past niet bij ze, hoewel hij op dat moment toch een goude greep bleek.

Michael is juist geweldig!
Wat een zanger (qua stem), zeg!
Juist de nummers met Michael als (lead)zanger zijn fantastisch!

4,5*

Is zonder meer een geweldige zanger, die zowel met als zonder de Doobies goed uit de verf komt.
Maar de stijl van de Doobies is met M. ook meteen anders.

Ik vind juist Michael Mc Donald een ontzettende verrijking van hun sound; De blanke soul werd geïnjecteerd in hun muziek, net dat sprankeltje zuurstof die de band zeer nodig had.
En zo gepolijst of glad vind ik dit niet; Michael is Lionel Ritchie niet hé !

What A Fool Believes, Takin' it to The Streets, It Keeps You Runnin' ; het zijn juweeltjes !

Mooie verzameling is dit, voor mij zowat alles wat ik me van deze band wil herinneren staat erop.

Misschien mis ik wel enkele goede albums, we vernemen dat wel van de Doobies-kenners !

4.5
****1/2

Vind dit maar een matige verzamelaar die ik praktisch niet mee draai.
indertijd ook blind gekocht omdat ik de singles wel kende maa metname de 2de helft van deze cd is voor mij helemaal niets.

Is de enige cd die ik heb van The Doobie Brothers. Voornamelijk omdat hier toch wel hun beste songs op staan. Heb ook nog de LP The Captain and Me welke ik veelvuldig draaide in de jaren 70!
Favorieten zijn natuurlijk hun grootste hits Long Train Runnin', China Grove, Listen to the Music, Jesus Is Just Alright...
Toch is mijn favoriete nummer één, het prima rockende Without You!!

Compact verzameld werk van The Doobie's . Verdeeld in 2 periode's ; De meer rock/blues /countryrock periode uit de 70's met Tom Johnston en de geliktere meer op soul/r&b gerichte periode met Micheal Mcdonald .
Voor het succes maakte het niet echt uit , want pakkende hits schreef de band toch al.
Ikzelf ben meer gecharmeerd van de beginperiode , hier zijn vooral de albums wat gevarieerder en het gitaarwerk ijzersterk te noemen.
Black Water en South City Midnight Lady zijn mijn favoriete tracks op deze overzichtelijke compilatie .

What a Fool Believes is 1 van mijn favo jaren 80 tracks. Wat een plaat Echt perfect gemaakt, je zingt het zo uit volle borst mee!

Lekkere greatest hits van de Doobies! De periode met Michael McDonald spreekt mij wel meer aan dan van de voorgaande zanger.
Michael legt er veel soul in!

What A Fool Believes, Listen To The Music, Long Train Runnin' en Takin' It To The Streets zijn mijn favorieten!

Ik houd duidelijk meer van de periode vóór Michael McDonald, m.n.n de albums Toulouse Street en Th Captain and Me; deze verzamelaar is dan voor mij ook niet zo ineteressant , howel er wel een paar favorieten op staan: China Grove, Listen To The Music én....What A Fool Believes (met MM).

Ondanks het onmiskenbare, geweldige talent van Michael McDonald, hij heeft zijn sporen echt verdiend (ook bijvoorbeeld bij de achtergrondzang bij Steely dan) is het verschil groot tussen de Doobie brothers 1 (met Tom Johnston) en variant 2, met Michael McDonald dus.

Het vergelijk is helemaal niet eerlijk, omdat Johnston oprichter, zanger, componist en gitarist was en Michael McDonald een (tijdelijke) invaller, ingehuurd om de boel draaiende te houden bij de Doobie brothers, na het wegvallen van Johnston (door ziekte).

De tracks met Michael McDonald (4, 11 t/m 17) zijn geweldig maar die van Johnston oorspronkelijk en geheel in de bedoeling van de opzet van de Doobie brothers. Dan kom je tot de conclusie dat zelfs al zingt McDonald inderdaad beter dan Johnston, je toch liever tracks 1 t/m 3 en 5 t/m 10 hoort.

En dat komt dan met name door de enorme kracht van de cd's uit de tijd van Tom Johnston, o.a. Toulouse street, The Captain and me en What where once vices are now habits.

Aangezien je praat over een zeer te overzien aantal (5) cd's van de eerste versie met Tom Johnston (1971-1975), dringend het advies deze prachtig in elkaar gezette cd's aan te schaffen, pareltjes uit de Amerikaanse Southern rock scene.

En dan komen later ook nog wel de cd's uit de periode McDonald (1976-1980).

Mijn favo's op deze verzamelaar zijn dan ook Long train runnin, Listen to the music en Jesus is just alright.

In tegenstelling tot Gert P, vind ik dit een hele lekkere swingende verzamelaar, die ik uiteraard veel te weinig draai, maar dat komt enkel omdat ik te veel muziekjes in huis heb....

Het allermooooooiste nummer van de Doobies staat er niet op...helaas
Dit nummer is DAUGHTERS OF THE SEA van het 4e album What Were Once Vices Are Now Habits (1974)

Jawel, maar bij een verzamel-album wordt meestal en over het algemeen gekozen voor singles die in de (internationale) lijsten een hit zijn geworden.

Soms aangevuld met een extra track, zoals hier gekozen is voor een remix van Long train runnin'.
Daughters of the sea is bij mijn weten geen hit geweest. Het prachtige I cheat the hangman (album Stampede) wél maar dat is hier ook niet op te vinden.

Ik geef toe, het is een uiterst schimmige samenstelling, deze compilatie. Natuurlijk hadden we in Nederland veel minder hits van The Doobie brothers maar ik geloof ook niet dat dat alle nummers die op Listen to the music staan hits zijn geworden in de VS. Dat maak de vraag: waarom deze compilatie? altijd zo boeiend.

Track 9 en 10 waren geen singles en dus geen hits, maar worden (werden) wel gezien als "best of"

South City Midnight Lady is een formidabel mooi nummer. Ik ben zelf minder van de Michael McDonald nummers. De remix van Long Train Runnin' vind ik eerlijk gezegd ook niet zo'n positieve toevoeging, maar over het algemeen heerlijke "zaterdagavond alleen thuis" plaat.

Met McDonald erbij belandde de groep onheroepelijk in een meer R&B achtig genre . Geen probleem voor de band , want zij kunnen alles spelen , maar de periode met Johnston is net even pittiger en spannender . Maar niets ten nadele van McDonald hoor . Een groots zanger met een typerend eigen geluid . Ik ben alleen van zijn nogal veilige sololoopbaan minder gecharmeerd .

Aardig wat verzamelaars van deze Brothers op MuMe en ook deze mag er zijn. De bekendste nummers en m.i. ook de beste staan erop: Long train runnin'/China Grove/Listen to the music en vooral Black Water & Without You vind ik prachtig. Hoewel ook ik niets heb tegen de soulstem van McDonald vind ik de periode met hem erbij daarna stukken minder interessant, maar goed daar zijn de andere heren ook bij aanwezig geweest en zal ik met dat McDonald bashen maar eens mee stoppen.

Er zijn inderdaad in de loop der jaren veel veel verzamelaars van deze band uitgebracht. Dit was het album dat, in de hoogtijdagen van de CD-verkoop, ook in Nederland hoog scoorde. Naar mijn idee is het een goed samengestelde verzamelaar die zijn titel best wel eer aandoet. Al zou je ervoor kunnen pleiten om de Amerikaanse hitjes Another park another sunday, Eyes of silver en I cheat the hangman er ook in op te nemen. Er staat tegenover dat nummers als Without you en South city midnight lady weliswaar nooit op single zijn uitgebracht, maar het in de VS wel tot 'radio staple' op de classic rock-stations hebben geschopt.

Verder is de balans tussen het meer rockende Tom Johnston-werk en de meer soul/R&B-georiënteerde muziek uit het McDonald-tijdperk allebei redelijk evenredig vertegenwoordigd zijn. Beide richtingen hebben hun liefhebbers. Persoonlijk kan ik ze allebei wel pruimen, al geef ik de voorkeur aan het Johnston-tijdperk. Het blijft opvallend hoe de Doobie Brothers hun 'signature sound' drastisch wijzigden na de toetreding van Michael McDonald. Het lijkt wel of het een volledig andere band geworden is.

Een compilatie met twee gezichten derhalve. Maar ja, dat hadden de Doobies per saldo ook, dus dit is een vrij evenwichtig samengestelde verzamelaar. Mijn editie heeft ook een toegevoegde remix van Listen to the music. Die hoefde voor mij niet, net zomin als die remix van Long train runnin'. Maar hij heeft als voordeel dat het refrein aan het begin acapella gezongen wordt. En dat fragmentje heb ik eens gebruikt voor het maken van een fraaie radio-jingle. Is al dat geremix toch nog ergens goed voor...