menu

Talking Heads - Remain in Light (1980)

mijn stem
4,23 (897)
897 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Sire

  1. Born Under Punches (The Heat Goes On) (5:49)
  2. Crosseyed and Painless (4:47)
  3. The Great Curve (6:27)
  4. Once in a Lifetime (4:22)
  5. Houses in Motion (4:33)
  6. Seen and Not Seen (3:24)
  7. Listening Wind (4:43)
  8. The Overload (6:00)
  9. Fela's Riff (Unfinished Outtake) * (5:15)
  10. Unison (Unfinished Outtake) * (4:58)
  11. Double Groove (Unfinished Outtake) * (4:28)
  12. Right Start (Unfinished Outtake) * (4:07)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 40:05 (58:53)
zoeken in:
avatar van gaucho
5,0
Thekillers87327 schreef:
Ik vind zn stemgebruik niet prettig en de songs hebben voor mij een nogal aparte opbouw. De stijlen die hij gebruikt spreken mij ook niet echt aan.
Zo iets beter?

Vind ik in elk geval een aardige poging. Ik kan me ook wel een beetje voorstellen dat Byrne's vocalen niet ieders kopje thee zijn. Het klinkt wat maniakaal, zeker, en vooral op dit album. En de muziek is natuurlijk ook vaak druk, funky en nerveus. Ik vind het een intellectuele feestplaat van jewelste, enig in z'n soort. Maar ik snap ook wel dat het hele volksstammen afschrikt. Mijn vrouw vindt dit bijvoorbeeld ook vreselijk, heb ik wel gemerkt...

Ik vraag me nog wel af of je de wat meer gestroomlijnde pop van de Talking Heads uit de latere jaren zou kunnen waarderen. Een vindingrijk popnummer als Road to nowhere, vrij bekend en een grote hit ook nog, kun je daar wat mee? Of zit die stem van Byrne je ook dan in de weg?

avatar van bikkel2
5,0
Ik ben het er mee eens. Byrne komt natuurlijk wat neurotisch over. Ik vind 'm tamelijk briljant. Moeilijke eigenzinnige man die het zijn overige collega's in de band ook niet altijd even makkelijk maakte.
Dat Brian Eno ook nog eens een grote rol speelt op dit album en een soort partnerschap aanging met Byrne, maakte het wellicht nog wat gecompliceerder.
Het 2tal maakte dan ook een jaar later het eveneens voortreffelijke en vooruitstrevende My Life In The Bush Of Ghosts.
Na "Remain" worden de albums inderdaad een stukje toegankelijker.

Thekillers87327
gaucho schreef:
(quote)

Vind ik in elk geval een aardige poging. Ik kan me ook wel een beetje voorstellen dat Byrne's vocalen niet ieders kopje thee zijn. Het klinkt wat maniakaal, zeker, en vooral op dit album. En de muziek is natuurlijk ook vaak druk, funky en nerveus. Ik vind het een intellectuele feestplaat van jewelste, enig in z'n soort. Maar ik snap ook wel dat het hele volksstammen afschrikt. Mijn vrouw vindt dit bijvoorbeeld ook vreselijk, heb ik wel gemerkt...

Ik vraag me nog wel af of je de wat meer gestroomlijnde pop van de Talking Head uit de latere jaren zou kunnen waarderen. Een vindingrijk popnummer als Road to nowhere, vrij bekend en een grote hit ook nog, kun je daar wat mee? Of zit die stem van Byrne je ook dan in de weg?

Ik heb net road to nowhere geluisterd! Moet zeggen dat dit me veel beter klinkt, zeker geen slecht nummer. Ook niet eentje die ik zo 123 zou opzetten maar ik ben verrast haha.
Ik hou best van aparte, eigenzinnige muziek. De hele new wave scène vind ik geweldig. Dit gaat mn petje wel te boven. Ach, liever dat mensen hier naar luisteren dan naar de troep die nu gemaakt word en populair is. Dit is tenminste nog orgineel en muzikaal.

Arbeidsdeskundige
Wow! Dit is een heerlijk swingend album.

5,0
prachtig album.

avatar van Johnny Marr
4,5
Geniaal meesterwerk.

avatar van Slowgaze
4,5
Johnny Marr schreef:
Geniaal meesterwerk.

Nogal dubbeloppe formulering.

avatar van Chameleon Day
5,0
geplaatst:
Nou waar blijft die bespiegeling dazzler?

avatar van dazzler
5,0
geplaatst:
Chameleon Day schreef:
Nou waar blijft die bespiegeling dazzler?

Die schrijf ik morgen op mijn Facebookpagina en die post ik in de loop van de volgende dagen hier.
Maar de link naar hier moest ik al zetten voor ik dat bewuste bericht niet meer kon corrigeren natuurlijk.

"Patience is a virtue
Possess it if you can
Seldom in a woman
Never in a man"


Tim Finn 1983

avatar van dazzler
5,0
geplaatst:
DE 12 PLATEN VAN 1980 DIE MIJN LEVEN HEBBEN GERED

vervolg van: Split Enz - True Colours (1980)

10. TALKING HEADS 1980 REMAIN IN LIGHT

Hoe zal ik dit verhaal beginnen zonder al te hard te vloeken in de kerk? Van de 12 albums die ik selecteerde als onmisbaar in mijn collectie of platen die het verschil maakten in mijn leven enz... is Remain In Light (1980) van Talking Heads de plaat die me het minst ontroert. Ik vind de crossover tussen rock en afro adembenemend straf, maar de composities nestelen zich nooit echt diep in mijn muzikale hart. Met uitzondering van een van de meest geniale singles van het jaar. En dat is natuurlijk Once In A Lifetime. Samen met Crosseyed And Painless en Houses In Motion de enige song die aan het oude vertrouwde Talking Heads geluid doet denken. De andere composities zijn ondergedompeld in een multicultureel bad van riffs en chants die uit alle vier de windstreken komen aanwaaien. De Afrikaanse grooves en tropische oerwoudgeluiden vragen een inspanning van de oren. Naast dit pruttelende toverbrouwsel klinkt Graceland (1986) van Paul Simon plots als een flesje limonade. Het meest succesvol vind ik de opener Born Under Punches (The Heat Goes On) en het roffelende The Great Curve. Opvallend wel dat de snelle nummers op kant 1 geparkeerd staan en dat kant 2 na Once In A Lifetime de meer organische tracks bundelt. Ik herinner me uit interviews dat de drie zwijgende hoofden niet zo opgezet waren met hun pratende opperhoofd. Remain In Light (1980) was toch wel een te nadrukkelijk één-tweetje geworden tussen David Byrne en zijn muzikale bondgenoot Brian Eno die als vijfde lid van de band op de hoes wordt neergezet. Maar ook Adrian Belew en Robert Palmer springen in het oor. Bassiste Tina Weymouth en haar drummende echtgenoot Chris Frantz zouden zich de komende jaren als tegenreactie uitleven in hun eigen duobaan de Tom Tom Club (met onverwacht hitsucces trouwens).

FILE

01. Born Under Punches (The Heat Goes On)
02. Crosseyed And Painless
03. The Great Curve
04. Once In A Lifetime
05. Houses In Motion
06. Seen And Not Seen
07. Listening Wind
08. The Overload
09. + Fela's Riff (outtake)
10. + Unison (outtake)
11. + Double Groove (outtake)
12. + Right Start (outtake)

Ik heb dus de CD+DVD editie van deze plaat met vier outtakes uit de sessies als bonusmateriaal. Eerder grooves dan songs en op Fela's Riff na meer Talking Heads dan het album zelf. Ik las ook dat het schrijven van Remain In Light (1980) en My Life In The Bush Of Ghosts (1981), het album dat Byrne en Eno een jaar later onder hun eigen naam zouden uitbrengen door elkaar liep. Eigenlijk zou je de plaat uit 1981 als een tweede schijfje kunnen toevoegen aan Remain In Light (1980). Het leek er even op alsof David en Brian elkaar gevonden hadden, maar beide genieën zouden toch weer hun eigen weg gaan. Maar op de volgende Talking Heads plaat zou het drie jaar wachten worden. Tot de vier hoofden weer samen door een deur konden.

ps. Ik had album 2 en 3 nog niet in CD+DVD deluxe uitvoering, maar heb vandaag toch More Songs About Buildings And Food (1978) kunnen strikken op discogs (in nieuwstaat). En met Buildings bedoelt de in mathematische schema's orakelende Byrne Lichamen en met Food bedoelt hij Liefde (of Sex voor de liefhebbers).

wordt hier vervolgd: U2 - Boy (1980)

avatar van Mjuman
geplaatst:
Dit citaat De Afrikaanse grooves en tropische oerwoudgeluiden vragen een inspanning van de oren. Naast dit pruttelende toverbrouwsel klinkt Graceland (1986) van Paul Simon plots als een flesje limonade. toverde bij mij een glimlach op het gelaat. Heb zelf een fikse afkeer van Paul Simon en dus ook van het uitermate salonfähige Graceland. Misschien ben ik meer van oorinspanning dan van limonade drinken, maar ik begrijp je woorden.

Live was dit uitermate boeiend, al was het met zoveel mensen op het podium (10 - 12?) niet altijd duidelijk wie wat deed.

avatar van Chameleon Day
5,0
geplaatst:
Mjuman schreef:
Live was dit uitermate boeiend, al was het met zoveel mensen op het podium (10 - 12?) niet altijd duidelijk wie wat deed.


Oké jongens en meisjes, pak je luie stoel, daal erin neer en geniet:

Talking Heads - Live in Rome 1980 [Full Concert] - YouTube

avatar van Premonition
4,0
geplaatst:
Chameleon Day schreef:
Oké jongens en meisjes, pak je luie stoel, daal erin neer en geniet:

Talking Heads - Live in Rome 1980 [Full Concert] - YouTube


Let vooral op de blikken van Tina Weymouth op de (overdreven) bewegingen/uitdrukkingen van Adrian Belew, heerlijk en wat een basvrouw!

avatar van Chameleon Day
5,0
geplaatst:
Premonition schreef:
Let vooral op de blikken van Tina Weymouth op de (overdreven) bewegingen/uitdrukkingen van Adrian Belew, heerlijk en wat een basvrouw!


Maar let ook op de subtiel wiegende "latin" heupbewegingen tijdens haar baswerk!....heel wat anders dan de mechanische Mick Karn Shuffle (vanaf 0,43).

avatar van Maartenn
4,5
Maartenn (crew)
geplaatst:
Ik heb de blik vooral op Adrian Belew. Wat een onvoorstelbare gitarist is dat toch met een van de meest bijzondere carrières die ik ken. Van hotelbandgitarist, ontdekt door de chauffeur van Frank Zappa, tot zeer invloedrijke progrocker.

avatar van Premonition
4,0
geplaatst:
Chameleon Day schreef:
heel wat anders dan de mechanische Mick Karn Shuffle (vanaf 0,43).


Ok, ik zie heel heel wat liever Tina dan Mick idd, maar allebei (samen met Derek Forbes en Hooky) voor mij de bassisten van de post punk generatie.

avatar van Premonition
4,0
geplaatst:
Maartenn schreef:
Ik heb de blik vooral op Adrian Belew. Wat een onvoorstelbare gitarist is dat toch met een van de meest bijzondere carrières die ik ken. Van hotelbandgitarist, ontdekt door de chauffeur van Frank Zappa, tot zeer invloedrijke progrocker.


Ja, prima gitarist, maar ik snap Tina wel

avatar van dumb_helicopter
3,0
Talking Heads gaat - vrees ik - nooit mijn band worden. De klassiekers bevallen me wel, maar wildenthousiast word ik er nooit van. Ook met deze plaat ga ik nooit eens rechtop zitten tijdens het luisteren. Het zijn fijne exotische ritmes, maar het doet me gewoonweg weinig en na een tijdje is het verrassingsaspect daarvan ook weg.

avatar van Kos
4,0
Kos
Op de markt de vinyl op de kop getikt. Wat een swingende plaat is dit toch.


avatar van Dibbel
5,0
Maar weer eens een keer 5 sterren doen dan.

Laatste weken weer een aantal keren opgezet en het blijft toch iedere keer weer een feestje en dat al 40 jaar lang.
Met de beste single van 1980 Once In A Lifetime, wat blijft dat toch een heerlijk nummer.
Voor de rest is hier alles al over gezegd, denk ik wel. En alles is even goed, al vind ik naast Once In A Lifetime, The Great Curve en The Overload nog net ietsjes beter dan de rest.

Op vinyl, in nieuwstaat, Duitse persing.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:48 uur

geplaatst: vandaag om 21:48 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.