Talvekoidik - Silent Reflections (2007)

Best een mooie plaat deze Silent Reflections.

Opener Such a Perfect Day klinkt lekker vol en heeft mooie ratelende beats, alleen toch wat jammer van het piano riedeltje richting het eind, dat haalt net die dramatische sfeer een beetje onderuit. Bij Concealed Longings stoort de piano dan weer niet, mooi hoe deze hier soms meeloopt met de melodie. Hier valt het goed op z'n plaats.

Rough Baltic Shore vind ik veruit het minste nummer van deze plaat. Op het middenstuk is niks aan te merken, maar wat jammer van die melodie en die verschrikkelijke fluit aan het begin (die ook aan het einde weer terugkomt). Gelukkig maken Eismeer en The Moebius Strip weer een hoop goed; fijne ruwe beats en lekker bombastisch allemaal. Erg mooi.

Sandstorm opent wat vreemd en heeft verderop ook wat melodieën die mij niet lekker in de oren klinken. Jammer, want de beats zijn dik in orde. Goodbye of the Certainty haalt de vaart er weer een beetje uit, maar past eigenlijk wel mooi voor Silent Reflections, omdat deze track wat ingetogen begint en van daaruit steeds voller wordt. Voor dit nummer en het daaropvolgende Power of Eclecticism geldt eigenlijk ook weer dat ik de beats een stuk interessanter vind dan de melodieën. Niettemin aardige tracks! The Cliff is een beetje een onopvallende afsluiter, niet de climax die ik aan het einde van dit album wel een beetje had verwacht. Niet onaardig, maar het had zo aan het eind nog wel even los mogen knallen.

De twee remixen van Eismeer vind ik een beetje uit de toon vallen, omdat ze opeens een stuk kaler dan het orgineel (en de rest van het album) klinken. De remix van Atlas sluit wat meer aan bij het album en vind ik ook de meest geslaagde. Lekker noisy richting het eind en klinkt weer mooi vol allemaal. Eigenlijk had dít de afsluiter moeten zijn i.p.v. The Cliff.

De plaat heeft inderdaad dingen weg van Stendeck, maar eigenlijk doet dit album mij qua sfeer ook wel denken aan Come on Primates Show Your Teeth! van Frog Pocket.

Een ruime 3,5* voor nu, met kans op 4*, maar hoger zal ik ook weer niet uitkomen.

Ik dan ook een stukje over het Electronic-album van de week (zie topic op het forum).

Ik had nog nooit van Talvekoidik gehoord, dus had geen idee wat me te wachten staat. Maar dat wordt me al vrij snel duidelijk als ik dit album opzet. Nogal een zware, volle, industriële sound. Niet echt iets waar ik me heel gemakkelijk bij voel; ook al heb ik twee albums van Gridlock (nog) op 4,5 staan.

De eerste paar nummers zijn ook tamelijk overweldigend, maar niet op de goede manier. Heb een beetje het gevoel dat hier onnodig alvast alles uit de kast wordt gehaald... Het zou wel iets subtieler mogen en daarbij spreken de melodieën me ook niet echt aan. Bij het einde van Eismeer moet ik door het pianospel opeens aan Jens' Loops and Things denken. Wel apart. Ik mis hier een beetje de rechtlijnigheid van die track. Tot nu toe doet dit album me soms wat nodeloos gecompliceerd aan.

Vanaf Sandstorm wordt het beter gelukkig. Dit nummer is wat zorgvuldiger opgebouwd en sleept me wel een beetje mee. Goodbye of the Certainty gaat door op dezelfde subtielere voet en herbergt een mooie Arabische melodie. Waar dit soort invloeden eerder werden verstopt onder een overdaad aan beats en ruis komt het nu veel beter uit de verf. Het blijkt het startschot voor een wat rustiger gedeelte van het album, want ook de track daarna is mooi (eigenlijk het mooiste van het album, al is het einde wat plotseling). Silent Reflections wordt langzaamaan weer wat wilder, maar is verder ook wel goed. Ik vind dit gedeelte duidelijk beter dan het begin van het album; de delen vallen hier wat meer op hun plaats. Klankwolken glijden rustig over Venetian Snares-achtige ratels. Het is allemaal wel heel dramatisch en zwaar aangezet, maar daar kan ik mee leven. In het middenstuk vallen de beats wel een beetje door de mand wegens te saai, maar gelukkig duurt dat maar een minuutje ofzo. Het laatste nummer van het album is ook mooi, maar doordat meneer Talvekoidik het te vol heeft gestopt, komt het er naar mijn gevoel net niet uit.

De remixes ben ik niet zo over te spreken, die laatste is echt te flauw eigenlijk.

Al met al kom ik op 3* uit. Ik heb het idee dat deze plaat best wat potentie heeft, maar dat Talvekoidik zich wat overschreeuwt en het daardoor niet helemaal uit de verf komt. Daarbij klinkt er ook wel een beetje die oude Venetian Snares-sound doorheen, waardoor het af en toe een beetje gedateerd klinkt.

Wel een toffe keuze verder, ik zal deze plaat nog wel even in rotatie houden.

Nou ik heb het album binnen en nu een keer of wat beluisterd. En ik moet zeggen dat ik het van alle electronic releases die ik als nieuwsgierige dit jaar voorbij heb laten komen, een van de betere plaatjes lijk te gaan vinden. In ieder geval geen abstract geneuzel waarbij ideeenarmoede gecompenseerd moet worden door zogenaamd indringende vage ruis. De stukken waarin de electronica goed los gaat en daar waar een mooi samenspel tussen zwaar aangezet dreigend strijkerwerk en goed getimede beats plaats vindt, vind ik het sterkst. De pianoriedeltjes zijn me echter soms wat al te liefjes en een panfluit moet nu echt eens verboden worden.

Al met al, prettige plaat met een eervolle vermelding voor de titeltrack.