Talvekoidik - Silent Reflections (2007)

En yes!!! Op de valreep van 2007 toch nog een euforisch lichtpunt ontdekt!! Een juweel, een parel, een magnum opus, ach, ach ach wat een schoonheid.. ik ben sprakeloos.
Wie had gedacht dat er nog leven zou zijn na de meesterwerkjes van Stendeck of Keef Baker? Maar dus toch! Dit zit moeiteloos in dezelfde league, en dat durf ik al na 3 keer luisteren te stellen! Euforie, melancholia, nostalgia en veel bombast treffen heerlijke breaks en antagonistische geluiden. Talvekoidik zet overduidelijk symfonie en harmonie voorop, dus ik zou het eerder met Stendeck vergelijken dan met de wat rauwere vertegenwoordigers uit dit genre. Maar die symfonie knalt je dan ook als een 70 man orkestbak tegenmoet! Ai, ai, ai, zelden zo'n rush gehad zo snel van een plaat. Durf hem haast niet nog eens te draaien uit angst dat ie verdwijnt. Tel een heel orkest van piano, violen, cello's, etc op bij een duivelse drive en vette synthlayers en je hebt een mix om bij weg te dromen, maar niet in te kakken. Zo heb ik mijn muziek het liefst. Bovendien geen slechte track te bespeuren. Het titelnummer is in een woord: extatisch!! Maar ook de openingstrack brengt me in hoger sferen. Het tweede nummer komt zoals de titel vermoed al direct aan één van de bronnen van man's muziek: een soort bolshoi variant op beats, dat is later op de plaat nog wel eens terug te horen. Kennelijk dacht deze Est maar eens wat van zijn baltische invloed te koppelen aan de electronische hedendaagse muziek. Daar is ie met vlag en wimpel in geslaagd! Sandstorm geeft daarentegen een duidelijk oosters getinte (hezbollah) afwisseling, maar stoort volstrekt niet. Naadloos weet deze sample-Chaikovsky het van a naar z te brengen in zijn wereldescapade. Nu moet ik even op de rem gaan staan voordat ik nog een pagina vol met dit gelofzeur volkiep. Het moge duidelijk zijn dat dit een aanrader is en de goede verstaander weer inmiddels wel of hij dit moet laten liggen of juist niet. Ik zet in op een 4,5* die beslist de weg naar boven zou kunnen gaan vinden. Samen met Ra één van de vetste ontdekkingen van dit jaar!

Oja, op de plaat die ik heb staan ook nog enkele remixes die zwaar zwaar vet zijn! Sla die versie dus beslist niet over.

Het begint meteen mooi met Such A Perfect Day. Goede idm-ritmetjes. Volle emotieve strijkers erbij en het kan eigenlijk al niet meer stuk. Een beetje simplistisch (het soort ritmes gewend zijnde) wel melodisch gezien en dan niet prachtig-simplistisch voor mij (3,5*). Conceiled Longings heeft dit ook. Het einde is wel best meeslepend. Rough Baltic Shore, ja, Baltische invloeden! Leuk Lekker losjes zigeuner-folk-achtig en een gotische atmosfeerwolk erachter. Dan nog de piep-knars idm ala Stendeck eronder en dit nummer is genieten. Het schiet lekker over in Eismeer, waar de ritmes wat uitdagender beginnen te vloeien. Het klassieke schouwspel vind ik niet zo geweldig, hoewel het naarmate het door blijft gaan bij mij wel aan kracht wint. Vaker horen wellicht. The Moebius Strip, mooi mooi. De lichte distortie over de simpele euforische melodie. Dit is wel iets meer simplistische-pracht voor mij Sandstorm heeft een leuke combinatie van geluiden: lekkere trommeltjes (hou ik van) over een tribal-achtige idm beat en donkere oosterse aandoende strijkers. Zeer geslaagd. Goodbye of the Certainty is een emotief beklemmend downtempo nummer. Dit soort nummers heb ik in mooiere subtiele variant gehoord, maar het mag er best wezen Ik hoor wel dat de producer hier maakt wat voor hem op dat moment mooi was. Silent Reflections, de strijkers beginnen onderhand wel een goedkoop trucje te lijken. Best mooi is het wel weer. Het einde als de verschillende strijker geluiden loslaten is slecht nagedaan van epische klassieke eindes. Vergelijk het bijvoorbeeld eens met het einde van Silverside van Autechre (klasse). Power of Eclecticism, leuke titel en een aardig opgevoerd nummer, maar what about the power of subtleties? The Cliff bouwt het album niet zo boeiend af. Tot slot hebben we nog drie remixen voor de boeg. Ze klinken wel geinig, maar de melodieen van Eismeer vind ik niet echt mooi, zeker niet in dit andere jasje. De mix van Atlas vind ik het prettigst.

Het is zeker een erg symfonische plaat. Met de distorted industrial-idm erbij gaat het inderdaad in de richting van Stendeck. Het klinkt ook aangenaam, maar mag mij weleens wat uitdagender. Het veelvuldige gebruik van de strijkers wordt ook teveel een trucje om emoties op te wekken. Veel beter kan het vaak zijn om een goed gemodificeerde synth te gebruiken. Wel een leuke toegankelijke aanrader dit album, die mensen goed kan laten kennismaken met een bepaald gebied. Goed geschikt als 'electronic-album van de week' dus. Ik kan er wel meteen op stemmen. 3,5*

komt de man trouwens niet uit Duitsland ipv Estland?

Mooie recensie JD. Ik kan er van jouw kant inkomen wat je hier van vindt. Echter, ik vind die bombastische stukken klassiek eigenlijk wel erg mooi vervlochten en eigenlijk voor de verandering niet goedkoop gebruikt (al ken ik genoeg acts waarvoor jouw stelling helemaal opgaat). Ik vind nu juist dat Talvekoidik erin is geslaagd om de stukken, hoewel bombastisch en overheersend, wel een duidelijke plaats te geven in de tracks. Een persoonlijke keuze natuurlijk. Het frommelt er niet zo maar wat omheen voor de sier, maar het vormt de kern van deze nummers, evenals de mooi inkomende snerpende violen soms (bij nummer één het meest duidelijk). Daarin verschilt dit juist van allerlei acts die maar random wat aanklooien met klassiek, terwijl er eigenlijk weinig fundamenteels mee wordt gedaan. Maar zo hoor ik het. Verder vind ik het inspelen op grootse emoties en gevoelens geen enkel bezwaar bij dit soort muziek, mits goed gedaan. En dat is hier evident het geval vind ik.

Evengoed is het misschien leuk voor dit project om ook niet al te complex te beginnen, zodat er nog wat mensen kunnen aanhaken die niet gelijk met de abstracte ratelkunstenaars mee willen gaan

Ja, dit zit goed in elkaar. Goede composities, maar toch krijg ik een behoorlijk naar gevoel.
In de eerste plaats door de ontzettend kazige melodieën die mij te vaak doen denken aan Robert Miles (wie kent hem nog...jaja, die van Children). Het is allemaal nogal bombastisch, maar toch zo leeg. Het laat niets meer aan de verbeelding over. De beste man had eens beter naar wat klassieke muziek uit Estland (en andere Oost Europese landen) mogen luisteren zoals bijv. Arvo Pärt en Henryk Górecki (uit Polen).
Ten tweede val ik echt over de klankkleur. Tegenwoordig is het toch echt wel mogelijk om de geluiden die je voor je melodieën gebruikt mooier te laten klinken dan standaard general midi. Dat is een geluid waar ik altijd al een schurft hekel aan heb gehad en dat zal wel nooit veranderen. Het is zo klinisch, zo nep, zo gevoelloos. En dat is wat niet wat de beste meneer in gedachte had tijdens het maken. Daarvoor klinkt het ook allemaal te uitgewerkt.

De beats daarentegen vind ik wel aardig. Er is genoeg in te ontdekken. In het begin heb ik nog iets te veel het idee dat er een nodige dosis fruity loops aan te pas is gekomen met een fijne comb filter. Later in het album komt daar wel verbetering in (alleen gaat Goodbye Of The Certainty dan weer helemaal de mist in, maar dat is dan ook te veel een ballad voor mij).

Al met al een aardige cd maar nu ook weer niet briljant en niet iets wat ik nog vaker zou hoeven horen.
Een krappe 3 sterren.

Robert Miles vind ik wel erg ver gezocht (vanwege de opduikende piano af en toe?).. maargoed, ieder zijn mening. Gridlock vond jij ook al niet veel he?

Wat je dan zegt ben ik het eigenlijk helemaal mee eens, dus zo goed begrijp je me dan niet Ik wordt gewoon niet helemaal geraakt door de specifieke melodieën.

Het was serieus het eerste dat in me op kwam, al bij het eerste nummer

Gridlock kan ik toch nog wel beter waarderen dan dit, maar ook niet echt bijzonder goed ofzo. Daar is het met net te veel loopjes voor.

De muziek op dit electronisch album van de week is niet aan mij besteed.

Erg vervelend vind ik de beats. Tevens kan ik totaal niet overweg met de geluiden die me wat te plastic en klinisch overkomen.
De melodieën vind ik niet sterk. De combi van de wat simpele melodiën met de ingewikkelder achtergrond klopt niet naar mijn gevoel.

Niettemin 2,5 *

Veel organischer dan hier kom je in dit genre niet tegen, maargoed

Best een mooie plaat deze Silent Reflections.

Opener Such a Perfect Day klinkt lekker vol en heeft mooie ratelende beats, alleen toch wat jammer van het piano riedeltje richting het eind, dat haalt net die dramatische sfeer een beetje onderuit. Bij Concealed Longings stoort de piano dan weer niet, mooi hoe deze hier soms meeloopt met de melodie. Hier valt het goed op z'n plaats.

Rough Baltic Shore vind ik veruit het minste nummer van deze plaat. Op het middenstuk is niks aan te merken, maar wat jammer van die melodie en die verschrikkelijke fluit aan het begin (die ook aan het einde weer terugkomt). Gelukkig maken Eismeer en The Moebius Strip weer een hoop goed; fijne ruwe beats en lekker bombastisch allemaal. Erg mooi.

Sandstorm opent wat vreemd en heeft verderop ook wat melodieën die mij niet lekker in de oren klinken. Jammer, want de beats zijn dik in orde. Goodbye of the Certainty haalt de vaart er weer een beetje uit, maar past eigenlijk wel mooi voor Silent Reflections, omdat deze track wat ingetogen begint en van daaruit steeds voller wordt. Voor dit nummer en het daaropvolgende Power of Eclecticism geldt eigenlijk ook weer dat ik de beats een stuk interessanter vind dan de melodieën. Niettemin aardige tracks! The Cliff is een beetje een onopvallende afsluiter, niet de climax die ik aan het einde van dit album wel een beetje had verwacht. Niet onaardig, maar het had zo aan het eind nog wel even los mogen knallen.

De twee remixen van Eismeer vind ik een beetje uit de toon vallen, omdat ze opeens een stuk kaler dan het orgineel (en de rest van het album) klinken. De remix van Atlas sluit wat meer aan bij het album en vind ik ook de meest geslaagde. Lekker noisy richting het eind en klinkt weer mooi vol allemaal. Eigenlijk had dít de afsluiter moeten zijn i.p.v. The Cliff.

De plaat heeft inderdaad dingen weg van Stendeck, maar eigenlijk doet dit album mij qua sfeer ook wel denken aan Come on Primates Show Your Teeth! van Frog Pocket.

Een ruime 3,5* voor nu, met kans op 4*, maar hoger zal ik ook weer niet uitkomen.

zegt denk ik genoeg over het genre

Het album begint met Such a Perfect Day. Het nummer is mooi, maar helaas word de wat zwaarmoedige sfeer van de instrumenten teniet gedaan door de kraakjes en bliepjes, waardoor het net niet helemaal lekker loopt. De opvolger Concealed Longings maakt helaas gebruik van een erg kunstmatig aandoende piano, waardoor dit toch wel het minste nummer op het album is (Bonustracks niet meegerekend). Rough Baltic Shore is erg leuk door de Baltische invloeden. Ook de lekker ritmische electronica helpt mee om dit tot een van de betere tracks op het album te maken.

Dan Eismeer, de track begint lekker ratelend, ook het wat dreigend sfeertje bevalt me. Helaas doen de violen afbreuk aan deze track. Jammer van de piano, die verpest de helft van de track helaas. Het begin van The Moebius Strip doet wat denken aan Venetian Snares' Rossz Csillag Alatt Született. De rest van de track is zeer geslaagd, wat vooral komt door de wat dromerige aandoende electronica.

Waarom er een nummer als Sandstorm is neergezet, geen idee. Het past totaal niet bij de rest van het album. En hoewel de track heel aardig is, reken ik Talvekoidik er wel op af dat het totaal niet past bij dit album. Had dan een ander album gemaakt met een tribal sfeer. Goodbye of the Certainty past gelukkig wel weer bij het album, en hoe. Zwaarmoedige violen, fijne kraakjes, en een relaxt tempo, heerlijk.

Vooral de op de achtergrond dribbelende Silent Reflections maakt de track de moeite waard. De rest van de track is helaas wat minder. De track word na mate hij duurt wat vrolijker, maar juist daardoor zwakt hij helaas ook af. Power of Eclecticism is dan weer een redelijk vrolijk, ratelende trak. Ik vind er niet zo heel veel aan helaas, dat komt vooral door die vrolijke violen. De afsluiter The Cliff begint wel aardig, maar is helaas te licht om echt als afsluiter te voldoen. Het is wel het enige track waar de piano niet stoort!

O, en toen hadden we nog 3 bonustracks. Eigenlijk zijn bonustrack altijd slechter dan het album zelf, dus maar horen wat er van gemaakt wordt. Deze reken ik niet mee met het totaalcijfer van het album. Eismeer (Lomonossow Ridge Remix by Heimstatt Yipotash) is wel een aardig trackje, maar die vrolijke melodietjes horen er niet in. Atlas (Shrugged Mix by Fragment King), tsja, als ze die klassieke elementen eruit hadden gehaald, was dit zeker een van de betere tracks. En Eismeer (Synthetic Coldness Mix by 16Pad Terrorist) is wel erg slap. Het verpest helemaal de sfeer. Het is maar goed dat ik bonustracks niet meereken op het gemiddelde.

Conclusie, hij had wel wat meer gebruik mogen maken van ruisende, zweverige electronica in plaats van overal kraakjes. Niet omdat ik dat ik niet van kraakjes en bliepjes houd, maar omdat ik het niet helemaal bij klassiek vind passen. Ook vind ik het een wel op Venetian Snares - Rossz Csillag Alatt Született lijken. Alhoewel wel wat lichter natuurlijk. Op beide vind ik dat de mix van klassiek en electronica niet erg goed geslaagd is.

Zal wel, ik heb liever dit met beats en opgebouwde euforiestemmingen dan die strontsaaie ambientacts zoals murcof waar je het gros van de plaat letterlijk naar NIETS zit te luisteren. Als het zo subtiel moet dat gewoon achtergrondruis al voldoende is om het briljant te maken, geef mij dan maar deze sappige hamburger

ik hou van subtiel, maar het was natuurlijk maar een schot voor open doel heh

Niet te serieus op in gaan hoor.


Ben wel van mening dat in wat jij die strontsaaie ambientacts noemt veel meer te horen is als dat je het nu voor doet. Zit iig veel meer diep gang in dan in deze release. En daarnaast zijn de orkestraties over algemeen toch een stuk boeiender dan hier. Maar goed, ik hou totaal niet van dat cheesy geluid dat hier wordt neergezet.
Maar denk dat het ook te maken heeft met mijn voorliefde voor moderne klassieke muziek die nogal naar het minimale hangt (Arvo Pärt, John Cage). Daar putten veel van die ambient acts hun inspiratie uit...en daar moet je van houden, denk ik.
Net zoals je van het bijna bombastische hier moet houden.

Dat is waar, ik geef dat ook al in mijn beginpost aan. Dat zal zeker niet iedereen bevallen. Ik weet inmiddels ook wel beter dan naar Wilt, Murcof, Svarte Greiner etc te gaan luisteren. Saaie ambientshit, zoals jij dit dus cheesy noemt

Ik dan ook een stukje over het Electronic-album van de week (zie topic op het forum).

Ik had nog nooit van Talvekoidik gehoord, dus had geen idee wat me te wachten staat. Maar dat wordt me al vrij snel duidelijk als ik dit album opzet. Nogal een zware, volle, industriële sound. Niet echt iets waar ik me heel gemakkelijk bij voel; ook al heb ik twee albums van Gridlock (nog) op 4,5 staan.

De eerste paar nummers zijn ook tamelijk overweldigend, maar niet op de goede manier. Heb een beetje het gevoel dat hier onnodig alvast alles uit de kast wordt gehaald... Het zou wel iets subtieler mogen en daarbij spreken de melodieën me ook niet echt aan. Bij het einde van Eismeer moet ik door het pianospel opeens aan Jens' Loops and Things denken. Wel apart. Ik mis hier een beetje de rechtlijnigheid van die track. Tot nu toe doet dit album me soms wat nodeloos gecompliceerd aan.

Vanaf Sandstorm wordt het beter gelukkig. Dit nummer is wat zorgvuldiger opgebouwd en sleept me wel een beetje mee. Goodbye of the Certainty gaat door op dezelfde subtielere voet en herbergt een mooie Arabische melodie. Waar dit soort invloeden eerder werden verstopt onder een overdaad aan beats en ruis komt het nu veel beter uit de verf. Het blijkt het startschot voor een wat rustiger gedeelte van het album, want ook de track daarna is mooi (eigenlijk het mooiste van het album, al is het einde wat plotseling). Silent Reflections wordt langzaamaan weer wat wilder, maar is verder ook wel goed. Ik vind dit gedeelte duidelijk beter dan het begin van het album; de delen vallen hier wat meer op hun plaats. Klankwolken glijden rustig over Venetian Snares-achtige ratels. Het is allemaal wel heel dramatisch en zwaar aangezet, maar daar kan ik mee leven. In het middenstuk vallen de beats wel een beetje door de mand wegens te saai, maar gelukkig duurt dat maar een minuutje ofzo. Het laatste nummer van het album is ook mooi, maar doordat meneer Talvekoidik het te vol heeft gestopt, komt het er naar mijn gevoel net niet uit.

De remixes ben ik niet zo over te spreken, die laatste is echt te flauw eigenlijk.

Al met al kom ik op 3* uit. Ik heb het idee dat deze plaat best wat potentie heeft, maar dat Talvekoidik zich wat overschreeuwt en het daardoor niet helemaal uit de verf komt. Daarbij klinkt er ook wel een beetje die oude Venetian Snares-sound doorheen, waardoor het af en toe een beetje gedateerd klinkt.

Wel een toffe keuze verder, ik zal deze plaat nog wel even in rotatie houden.

Ik ben zwaar geinteresseerd nu


Ja , nu twijfel ik weer...

Niet twijfelen, gewoon luisteren!

Die Snares-sound is nu ook weer niet zo prominent aanwezig hoor. Als je Gridlock goed vindt, moet je dit ook horen. Voor mijn gevoel zit het qua ´geluid´ in dezelfde hoek.

Gridlock heb ik, als niet electronic adept, zelfs in mijn top 10, dus met deze aanbeveling op zak, ga ik me er zeker aan wagen.

edit: besteld

Heeft zelfs nul, komma nul met Venetian Snares te maken dit V/D Griend. Gewoon een poging wagen. Probeer het album ook eens twee tot drie keer te luisteren voordat je je oordeel velt, helpt beslist. De melodieen zijn namelijk echt wel wat beter in elkaar geschroeft dan sommige tamme kritieken hier doen vermoeden.

De Gridlock ref is voor mij voldoende aanbeveling. Heb m besteld dus gaat zeker een paar keer gedraaid worden. Ben benieuwd.

Niemand verder de subtiele en doch zeer prominente opbouw van Silent Reflections opgevallen?

Jazeker . In ieder geval een heel aardig begin van het album van de week topic. De vergelijking met Stendeck was inderdaad een begrijpelijke, en nou voel je 'm aankomen, maar: Waar Stendeck de klassieke invloeden op een heel subtiele en emotionele manier in de zwaardere beats weet te weven, is het hier soms té bombastisch en soms voel ik ook niet de emoties die er hier denk ik wel inzitten. Mooi vind ik het echter wel allemaal. De productie is ontzettend strak. Dus is het vrij jammer van die twee kleine puntjes, bombasme vind ik normaliter helemaal geen probleem. Een 4* dekt de lading voorlopig wel, met kans op meer. Hoogtepunten overigens het titelnummer, Rough Baltic Shore en Sandstorm.

Overigens is mijn tracklist een stukje anders dan hier vermeld, ipv The Moebius Strip bevinden er zich tussen Eismeer en Sandstorm bij mij twee tracks genaamd Hymn en Captured in Mind...

Dat komt omdat dit is gereleased op twee verschillende labels.. Die twee tracks heb ik ook niet.

Wat dit soort muziek betreft ben ik nog niet zoveel gewend, en veel muziek vind ik net wat te "vaag". Dit niet, leuke ritmes en wat fijne melodieën, zo cheesy vind ik dit eigenlijk helemaal niet klinken.
De muziek raakt me wel, voor nu een 3,5* maar heb het idee dat het met een paar luisterbeurten toch naar boven bijgesteld gaat moeten worden.

De factor "het raakt" is hier denk ik wel van cruciaal belang. Deze melodieen vind ik echt geweldig, dat doet het hem vooral. Als je daar niet van houdt, is er weinig aan deze plaat te beleven verder schat ik. Te vergelijken met acts als Damiak of Stendeck inderdaad.

Zo, electronic-album van de week. Ik heb dit weekend weer een berg nieuwe muziek ontdekt, maar deze ligt natuurlijk bovenaan. Het begint werkelijk prachtig: 'Such a Perfect Day' heeft een sublieme melodie en tovert haast kippevel bij me op. Daarna wijzigt de toon toch een klein beetje naar beneden waar het me opvalt dat ik hier wat ruws en gothisch (al is het nog zo weinig) tegenkom. Meestal klinkt het toch aardig braaf, en het toverwoord tussen een ruwe toon en mooie (klassieke) melodieen raken me wel. Die klassieke invloeden bevallen me erg goed, dat vind ik toch steeds een verdraaid goede combinatie met electronische muziek. Ik kan hier zeker 4 sterren aan kwijt, al zitten er paar lichte 'lawaaischoppers' tussen, waarbij ik, door het random shuffle repeat draaien in de woonkamer, de track nummers/titels even niet kan noemen

Stendeck is een mooie vergelijking!

Silent Reflections, een plaat waar redelijk dramatische en bombastische melodiën overhand hebben op de beats. Dat is alvast een pluspunt, IDM albums hebben namelijk in mijn ogen nogal eens last van overaanwezige ritmische ondersteuning. De composities zijn over het algemeen goed in orde. het geheel blijft interessant door genoeg afwisseling; stillvalingen (is dit een woord?) en andere zaken die de sleur uit een plaat halen.

Om even op de nummers zelf in te gaan: met Such a Perfect Day word er sterk geopend, fijn klikkende beats en een aangenaam zwevende melodie. Dit dekt tevens de lading van de volgende twee nummers, al worden de melodiën steeds iets melodramatischer. Net als het einde van Rough Baltic Shore ietwat begint te irriteren, is daar Eismeer. Lichte breakcore invloeden ondersteund door een dreigende baslijn, heel fijn. Het melodieuze werk later is ook niet verkeerd.

Verderop word je opeens uit balkan-sfeertje gehaald (geen idee waarom ik dit verband leg, waarschijnlijk door de gebruikte geluiden) met Sandstorm. Het doet allemaal wat oosterser aan. Geen verkeerde track, maar lijkt een beetje los te staan van de rest. Goodbye of the Certainty sleept een beetje nietszeggend voort. Fijn sfeertje in het titelnummer, hoewel de tweede helft nogal aan kracht inboet. Wel heel mooi is Power of Eclecticism, misschien wel het beste wat Silent Reflections te bieden heeft. Hoe de beats soms wegvallen en de melodie extra krachtig tevoorschijnt komt is heerlijk. Alsof je na een lange duik boven water komt. Het laatste nummer is niet zo bijzonder.

Daarmee is de plaat ten einde, op de weinig interessante remixen na. Over het algemeen best wel geslaagd, fijne geluiden met een licht dramatische atmosfeer. Ik ben het er trouwens wel mee eens dat het allemaal ietwat zwevender had gemogen met het oog op de kraakjes en bliepjes, dat zou wat meer bij de algehele toon passen.

3,5*

Wat mij betreft is Silent reflections een album waar ik altijd maar denk aan natuurelementen/ gebeurtenissen. Dat kan misschien liggen aan de strijkers of aan de piano die erin verwerkt zit.
Dit natuurlijke strookt dan soms met bepaalde andere geluiden. Neem nu in Such a Perfect day bijvoorbeeld dat stemmetje op de achtergrond. Het stoort echt vind ik persoonlijk.
Een nummer als Silent reflections begint dan weer erg sterk. Bijzonder donker. Dan denk ik dit gaat het worden. Maar dan... Komen die liefdevolle strijkers er weer bij.
Afwisseling in sfeer is wel belangrijk in een album vooral om het geheel boeiend te houden. Dat kan zelfs zonder af te wijken van de denkwijze die achter de plaat schuilt. Hier gebeurt dat niet echt vind ik. Hier is een denkwijze, verschillende keren op een vrijwel zelfde manier uitgewerkt. Dat maakt dat deze plaat voor mij vaak hetzelfde gaat klinken.
Als je dit vergelijk met de meesterwerken die Autechre heeft gemaakt wordt dat maar al te duidelijk.
Toch blijft de plaat wel erg knappe stukken bevatten. Erg orgineel zijn de beats&drums die gebruikt worden wel niet echt. De klassieke instrumenten doen me wat te veel denken aan de soundtrack van een film wat volgens mij niet zou moeten stroken met de idee achter deze plaat. Misschien is het ook niet slecht om de teksten op de binnenkant van het cd boekje ook eens door te lezen.