The Teardrop Explodes - Kilimanjaro (1980)

Alsof het de dag van gisteren is.

Je zag The Teardrop Explodes altijd met hele leuke koppies en te vrolijke shirts voorbij komen in een of ander sjiek popprogramma. Je had destijds hele goede muziekprogramma's. Maar dat was niet op de Nederlandse tv. Of ik deze band in het rijtje The Sound, The Chameleons, Echo & The Bunnymen, The Comsat Angels, The Cure of zelfs XTC zou plaatsen? Niet wat mij betreft. Gisteren twee albums, waaronder deze, opnieuw 'gespot' op een niet nader te noemen streamingsdienst. Je blijft toch altijd nieuwsgierig hoe artiesten uit dat verre verleden 'ook al weer' klonken.
Maar nee... het was klaarblijkelijk toen geen favoriet, ik heb er namelijk ook geen enkele plaat van en ik weet nu wel weer waarom. Ondanks het leuke hitje Poppies in the Fields, vind ik het geluid van The Teardrops Explodes meestal, al dan niet zo bedoeld, te jolig of te poppy of hoe je het ook noemen wil.

Ik plaats daarom The Teardrops Explodes liever in het rijtje The Smiths, The Gun Club, The Jam, The Monochrome Set, Gang of Four o.a.: bands die mij toen niet veel deden om wat voor reden dan ook en nog altijd, op een enkel liedje na, niet veel doen.

Vanaf single Pick It Up van The Employees (compilatie Bel 80) kom ik in de wondere wereld van new wave bij dit debuut van The Teardrop Explodes. Met de context van de andere namen waarvan werk in die maand verscheen (o.a. Talking Heads, Joe Jackson, The Monochrome Set, Japan, O.M.D. en The Police) valt het geluid van Kilimanjaro enorm op. Sterker nog: in vergelijking met álle andere namen die ik tegenkwam, is dit compleet anders.

Voor het eerst hoor ik een volle, gladdere popproductie. Alsof je hoort wat namen als Duran Duran, Spandau Ballet, The Stranglers, Feargal Sharkey of Tears for Fears zouden gaan doen. Ja, het is een vorm van new wave; tegelijkertijd is het geschikt voor een poppubliek en daarmee voor radio en hitlijst.
In Nederland lukte dat laatste trouwens niet, maar met When I Dream (op de elpee in lange versie) betraden ze eind september 1980 de Britse hitlijst, om in oktober twee weken op #47 te pieken. Diezelfde maand verschijnt de elpee Kilimanjaro. Die piekt op #34 en verdwijnt uit de albumlijst, keert in maart '81 terug tot #36 om wederom te verdwijnen en in mei begint 't pas echt. Piekend op #24 komt de plaat tot in totaal vijfendertig weken notering.
De comebacks van Kilimanjaro hebben te maken met het succes van non-albumsingle Reward (#6 in maart) en het wél op de elpee te vinden Treason (It's Just a Story) (#18 in mei).

Dat zijn de cijfertjes van toen. Met de oren van nu is duidelijk dat ze voorop lagen met die frisse wave waarin blazers nogal eens een vrolijk popgeluid helpen neerzetten. Dit in contrast met de volle stem van Julian Cope en de postpunkachtige gitaar- en toetsenpartijen.
Heb nooit geweten dat de wortels van de groep zijn verweven met Echo and the Bunnymen, zozeer zelfs dat Echo's Read It in Books in feite hetzelfde liedje is als Books bij The Teardrop Explodes. Dank divart voor je bericht uit 2008, waarbij ik me bovendien heel goed kan vinden in het allereerste bericht bij dit album van tondeman (niet meer actief): "Ik blijf me erover verbazen dat dit uit 1980 stamt... Deze groep was veel tijdgenoten een paar stapjes voor!"

Als album is het ook sterk, al ben ik steevast na één keer afspelen dringend aan wat anders toe. Alsof ik plotseling verzadigd ben na het eten van een besuikerde donut. Maar twee uur later zet ik 'm dan toch weer op.
Extra memorabel zijn naast de singles opener Ha Ha I'm Drowning, Went Crazy en Bouncing Babies. Bij die laatste is het omgekeerd: alsof The Stranglers van invloed waren. In 2005 verscheen een uitgebreide heruitgave met daarop ook de non-albumsingle.

Volgende halte in oktober 1980: The Ruts en hun tweede album Grin & Bear It.