The Ruts - Grin & Bear It (1980)

Voor mij beter dan het debuut the Crack (ook in mijn bezit) omdat Shine on me hier op staat, wat een prachtige band was het toch, felle postpunk met reggae, volgens mij hebben ze ook NMA beinvloed, zeker tbv Vengeance.
Net zoals bij the Crack gezegd is, waarom reageert hier niemand??? en wel bij ander Wave/Postpunk platen, zal wel de reggae invloeden zijn, misschien te moeilijk voor de rest

Babylon's Burning is het enige wat ik echt ken en is bij gebleven van deze band. Staat op de geweldige verzamelaar / soundtrack voor de geflopte film Times Square (1980)

Grootfaas Zal dit album ook eens een keer luisteren.

Heel goed E-Clect- Eddy! En pak dan ook ff the Crack mee!

Toffe band, The Ruts waren een parel in de Punk scene. De juiste attitude EN ze konden echt goed spelen en waren enorm invloedrijk in punkkringen. De muziek van The Ruts combineerde een gruizig melodieus punkgeluid met elementen van reggae en dub en de band had een behoorlijke Britse aanhang in de periode 1979 - 1980. Bands als Nirvana als Fugazi noemden de band later een belangrijke inspiratiebron en New Model Army frontman Justin Sullivan noemt een concert van The Ruts dat hij in 1979 bijwoonde in Bradford als de grootste invloed op zijn carrière

Dit is een prima verzamelaar met outtakes en Peel sessies. Alleen al voor de live versie van S.U.S de moeite van het aanschaffen waard. Wat een power! Mijn eerdere 3.5 ster is te weinig ik gooi er een halve punt bij op!

Ik herinner me een legendarisch in store optreden nadat de Amsterdamse platenzaak Boudisque heropend was en exemplaren van 'The Crack' de winkel in werden gegooid. The Ruts was een van de beste punkbands aller tijden, juíst vanwege die reggae-invloeden. Vergelijkbaar dus met The Clash (maar beter).

Van de popwave van The Teardrop Explodes naar reggaepunk. Oftewel The Ruts en Grin & Bear It, de Engelse variant van 'niet klagen maar dragen'. De titel verwijst naar het verdergaan na het overlijden van zanger Malcolm Owen. Dat na slechts één album: The Crack uit 1979 maakte indruk dankzij de mix van punk en reggae.
Op 14 juli 1980 overlijdt Owen aan een overdosis heroïne en op 24 augustus betreedt West One (Shine on Me) de Britse hitlijst, om een week later op #43 te pieken. Het is de vierde en laatste hit van de groep, waarna verzamelaar Grin & Bear It in oktober #28 haalt in de albumlijst.

Op het album vooral rock-en-rollende punk. In West One (Shine on Me) wordt een saxofoonsolo (te gast is Gary Barnacle) gevolgd door dubeffecten, waarmee het ook wel iets van een ruigere versie van The Police heeft. Met meer effecten rockt het nummer vervolgens naar z'n slot. Het stevige Staring at the Rude Boys doet aan The Clash denken, net als Demolition Dancing, Secret Soldier (beide bij John Peel van BBC1 opgenomen) en H-Eyes.

Op kant 2 meer scheurende gitaar via In a Rut, waarna een gebroken liefde op reggaebeat in dubsaus volgt in Love in Vain. De laatste drie nummers zijn live, eind '79 opgenomen: S.U.S. mixt reggae en punk perfect met Owens rauwe stem eroverheen, dan klassieker Babylon's Burning en ten slotte het snelle Society. Alles bij elkaar iets meer dan een half uur muziek.

Over Owen kwam ik dit fraaie portret uit 2022 tegen, waarin onder meer zijn plotselinge overlijden wordt vergeleken met de dood van Ian Curtis van Joy Division, niet lang daarvoor. De groep ging verder als Ruts DC en keerde in 1981 terug met Animal Now. Daar ben ik nog lang niet.
Volgende nummer op mijn afspeellijst is single Towers of London van XTC, maar omdat ik het bijbehorende album Black Sea al besprak, vervolg ik bij de eind oktober 1980 verschenen single Gathering Dust van Modern English, te vinden op hun verzamelaar Life in the Gladhouse.